Pleuni: “Jullie zijn allemaal knettergestoord”

Pleuni Hooijman met redder Ivar Brinkman en Roos Tji
Pleuni Hooijman met redder Ivar Brinkman en Roos Tji

Het vervolg op het eerste deel van het wedstrijdverslag van Pleuni Hooijman:

“Na 1 uur en 7 minuten verlaten mijn nieuwe beste vrienden en ik weer het water. Een paar van hen meent nog een lange douche te moeten nemen maar dat vind ik uiterst inefficiënt als je net gecentrifugeerd bent. Andere dames sluiten aan in de rij voor een stoeltje in de wisseltent. We hebben nog minstens 5 uur zitten voor de boeg dus die sla ik ook even over en ren vast naar mijn fiets. De hoeveelheid resterende fietsen rondom de mijne is groot. Dat is een goed teken (dat wil zeggen dat het gros van mijn agegroup nog niet weg is).

Na drie kilometer hoor ik een band leeg lopen en dank de Hawaiiaanse god Pele dat ik het dit keer niet ben, maar een dame voor me. Het rondje door Kona is werelds met het publiek, wat doet waar het de halve wereld voor over gevlogen is; kijken en juichen! Maar direct buiten Kona veranderen de toeschouwers in droog gras en lavavelden, het gejuich in het suizen van de wind en de enige tekens van leven zijn de oases van gatorade en water.

Halverwege op het keerpunt krijg ik mijn tas special needs van een vrijwilliger die ik een high five geef en complimenteer met haar alertheid; binnen 10 seconden zitten de 4 bidons in de houder. De wind trekt flink aan en wanneer het ook nog een uurtje keihard gaat regenen wordt het mijn ideale oorlogsterrein: ik koel lekker af, schakel bij, en blijf in de aero positie terwijl de rest aan de remblokken trekt. Twee van de drie leeftijdgenoten die me eerder inhaalden passeer ik weer. Ik lig dan niet op kop, maar zoals mijn idool Marijke Zeekant zegt: Kona wordt bepaald op de marathon – en daar vertrouw ik gewoon op. Het laatste uur lijkt een spinmarathon: niemand komt vooruit, maar we trappen ons het lazarus terwijl het zweet er sneller uit komt dan bij te drinken is.

Fietsen in Kailua Kona, Hawaii - (Photo by Delly Carr/IRONMAN) I
Fietsen in Kailua Kona, Hawaii – (Photo by Delly Carr/IRONMAN) I

Na 5h29 fietsen en een goede wissel met twee adjes cola begin ik vol energie aan de marathon. De heen-en-weer lus op Alii Drive valt me mee maar ik begrijp nu wel wat voorgaande Kona finishers bedoelen met “werk van drankpost naar drankpost” – wat me vooraf nog wat overdreven leek, maar nu inderdaad de dagtaak is. Ik haal een paar dames in, en voel me tot bovenaan de heuvel van Palani road nog super. Ik weet uit alle verhalen dat het Energy Lab op kilometer 23 tot 30 de hel van deze Ironman is, maar het vagevuur ernaartoe is zeker minstens zo erg. Er verdwijnt een halve liter ijs per drankpost in mijn pakje en ik bedenk me dat zolang mijn darmen goed voelen een paar klontjes ijs opeten ook geen kwaad kan. Helaas kauw ik mijn wangen stuk ,maar dat bloedspugen maakt het wel lekker heroisch.

Waar blijven die zonnepanelen van het Energy lab?? Aan de horizon lijken ze te verschijnen, maar steeds blijkt het een gebouw of groepje bomen. Eenmaal in het Energy Lab is de hitte onhoudbaar en de opbeurende teksten die ik normaal in mijn hoofd heb, maken plaats voor twee woorden:  “niet wandelen” – wat achteraf misschien toch slimmer was de heuvel op terug uit het Lab, zoal de meesten doen. Als ik boven ben lig ik nog vijfde. Ik heb het heet maar de benen voelen nog okay en ik heb de ergste 30km gehad. Maar de gloeiend hete tegenwind legt beslag op mijn hersens. Ik zie alles dubbel en ik kan niet meer lijn houden langs de pionnetjes. Ik zwalk en val 500 meter voor iets van een drankpost – wat net zo goed een stoplicht had kunnen zijn met dat verstrooide zicht – op de grond.

In de verte staat een man op te ruimen, hij ziet me liggen en komt terugrennen met water. Ik heb helemaal geen dorst. Ik wil een arts. De medical car komt. “No, no, we can’t help you, cause then you are disqualified. You are still conscious, so just cool down here on the ground. You got 6 hours to finish”. Jullie zijn allemaal knettergestoord denk ik en zodra mijn hersenactiviteit weer wat aantrekt, zie ik het filmpje van de crawl voor me. Ga ik dan 10 km kruipen? Maar ik kan niet eens zien waar ik heen moet kruipen. De medische verzorger is coulant als hij me inpakt met ijs.

Dan komt engel Ivar – die de hele dag pech heeft gehad – aanstrompelen en herinnert mij eraan dat uitstappen je hele leven je achtervolgt. Mijn doel was klimmen in die top 5 en ik heb grootse moeite om me in te stellen op mijn nieuwe doel: de finish uberhaupt halen. Maar ik herinner me ook de verhalen van Chris McCormack die ooit uitstapte en daar na 5 min al spijt van had, vooral toen hij vanuit de teamauto een collega voorbij zag rennen op blote voeten met zijn kapotte fiets op de schouders. Natuurlijk! Deze uitputtingsslag hoort bij Kona. Door het ijs voel ik me een stuk beter en heb gelukkig geen last van kramp gekregen. De meneer van het water is weer teruggekomen, nu met een doos pretzels, cola, gels en soep. Ik heb helemaal geen honger maar Ivar dwingt het om me op te eten en zegt “kom op we gaan uitlopen”.  Het voedsel komt in een baanrecord weer mijn darm uit maar de fractie die het wel tot het bloed heeft gered doet zijn werk. Ivars magische woorden doen de rest.

Na vier kilometer raakt Ivar achter op mij. Ik wil bij hem blijven maar hij roept dat ik moet gaan. Dit getuigt echt van zijn liefde voor de sport. De laatste twee kilometer zijn flarden van hekken en handjes en dus ga ik af op het geluid van de omroeper. Ik weet dat ik nog maar kort heb voordat ik weer om val. Volgens mijn vriend kom ik ‘als de electric boogie’ de finish over. 14e van de dames 25-29 in 10h50.

Na twee dagen voor pampus liggen ben ik toch echt heel blij.”

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

%d bloggers liken dit: