Mijn trainingen zeggen niet alles over mijn kunnen – Rachel’s road to Rio 4

Rachel 5

De turbulentie is flink en ik houd mijn laptop stevig vast. Ik probeer mijn gedachten te richten op het schrijven van dit blog. Normaal zou ik Richards hand vastgrijpen, maar die is er niet. Mijn buurman noemt mij al ‘darling’ en neemt nog een sip van zijn zoveelste glas witte wijn. Hij verteld over zijn favoriete paarse tien cm plateau schoenen en dat Amsterdam een geweldige stad is (verwijzend naar de ramen). Hij is tevens de tweede persoon die vandaag vraagt of Amsterdam dichtbij Nederland ligt. Onze interesses liggen duidelijk op andere gebieden en ons gesprek duurt dus niet zo lang (..).

 Rachel 4

Zaterdagochtend 6 uur. Nog 3.36u tot race start. Ik heb de meeste uren op de klok wel gezien, maar nu de wekker afgaat wil ik niets liever dan slapen. Richard kijkt niet blij als ik voorzichtig het licht in de badkamer aan doe, maar mijn hersenen hebben licht nodig. Ik probeer zo stil mogelijk te zijn, maar het liefst zou ik de deuren openen, het licht van buiten binnen laten en de tv aan zetten. Samen zijn met een triatleet (die ook moet racen) heeft dus zeker ook nadelen. Ik werk moeizaam mijn ontbijt naar binnen en terwijl Richard nog slaapt verlaat ik de kamer.

 

De parkoersverkenning was gisterochtend om 06.00u, wat betekende dat ik om uiterlijk om 05.30 mijn bed uit had gemoeten. Ik gaf de prioriteit aan een goede nachtrust, dus besloot voor de wedstrijd een ronde van het parkoers te gaan fietsen. Vervolgens check ik in, zet mijn fiets in de wisselzone en ga nog wat loslopen en zwemmen: de standaard procedure. Ik ben eerder dan verwacht klaar en begin nog zenuwachtiger te worden.

 rachel 2

De nieuwe ranking (gebaseerd op Abu Dhabi) zorgt ervoor dat ik niet echt hoef na te denken over mijn startpositie op het ponton.  Omringd door een aantal goede atleten, voel ik mij hier prima bij. Ik vind een goede plek en sluit tevreden aan. De zenuwen gieren door mijn lichaam. Het startschot klinkt en weg zijn alle negatieve gedachten. Ik kijk voor mij en heb in eerste instantie geen idee waar ik zwem. Na ca. 750m herken ik Jorgensen en dit geeft mij moed. Zou ik inderdaad voorin het veld liggen?

 

De kopgroep is bereikt, yes! Het tempo voelt laag aan en ik blijf naar voren rijden. Ik wil harder om te zorgen dat de tweede groep het gat niet dicht. Na een aantal ronden continu het gat te hebben gedicht met 3 andere atletes, besluit ik dat de andere meiden dit zelf ook kunnen doen. Ik laat mij zakken om een gelletje te pakken, waarop er voorin weer wordt gedemarreerd. De groep is inmiddels een lang lint en ik zie de ontsnapping gebeuren. Ik voel mij boos worden: nu heb ik eindelijk goede fietsbenen, laat ik mij op het verkeerde moment naar achteren zakken! De rest blijkt daadwerkelijk het gat niet te kunnen dichten. Gefrustreerd blijf ik achter in de groep. Ik had in die ontsnapping moeten zitten.

 image_proxy_large

Naarmate de tweede wisselzone dichterbij komt, word ik zenuwachtig. Mijn eerste OD was ik niet gefinisht en tijdens de andere sprint afstand liep ik als een dweil.! Ik probeer rustig te blijven en ga ook rustig van start. Hoe ik ook zal lopen, het resultaat zal beter zijn dan de andere twee races.

Rachel 3

Ik tel twaalf atleten voor mij: drie op kop, negen er achter. Langzaam bouw ik het tempo op en krijg ik het ritme te pakken.  Een voor een haal ik zeven atletes in. Nu nog drie op kop, twee er achter. Bij het keerpunt zie ik de voorsprong die ik heb opgebouwd. Als ik in één ronde deze voorsprong heb opgebouwd, dan moet het mogelijk zijn om nog één plek op te schuiven. Ik loop naar haar toe en passer haar met enige snelheid/ ga er overheen. Het is moeilijk te geloven: in de trainingen kan ik haar niet/nauwelijks bijhouden en nu toon ik dat mijn trainingen niet alles zeggen over mijn kunnen. Mijn vijfde plaats is binnen!

13000102_1062880273773473_8416634059769949354_n 

Richard is inmiddels gestart en bezig met het fietsen. Ik ben net klaar met de dopingcontrole, wanneer ik iemand van de ITU om zich heen zie kijken. Hij komt naar mij toe en voordat hij de kans krijgt om iets te zeggen vraag ik enthousiast hoe het met Richard gaat. Zijn blik spreekt boekdelen: er is iets fout. Ik ren het parkoers op, maar niemand weet waar hij is. Er is maar één deel van het parkoers waar bijna niemand is en in de verte zie ik Richard wandelen. Zijn arm gewikkeld in een doek die inmiddels rood is gekleurd. Hij zegt niets, lijkt in pijn en ik neem zijn spullen over van een vrouw die hem helpt. Snel blijkt het vermoeden dat hij zijn sleutelbeen heeft gebroken juist en in het ziekenhuis blijkt ook zijn hand te zijn gebroken. Zijn verhaal is simpel: de kopgroep was zo dichtbij waardoor hij teveel risico nam in de bocht..

 

Binnen een paar dagen na zijn operatie zit Richard al binnen op de fiets en inmiddels ben ik (alleen) aan het trainen voor de WTS in Kaapstad. Ik moet toegeven dat het soms tegenvalt. De wedstrijd, de reis en het hele gebeuren van de valpartij heeft veel energie gekost en alleen trainen maakt het ook niet makkelijker. Maar goed, ik mag niet klagen. Richard mag nu alles nog positief inzien, maar ik weet niet hoe zich hij na 6-8 weken niet zwemmen gaat voelen….

 

Rachel

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.