You got one Umeke!; Ruud en Patrick nog en waarom Duitsers zo hard fietsen – WTJ 305

14686497_1237269512961433_132264621_n

DONDERDAG – We krijgen geregeld vragen om eens in de uitslagenarchieven te duiken. Iemand vroeg me: had Nederland buiten Hans van der Linden al vaker wereldkampioenen op Kona? Het antwoord is: jazeker. Het komt niet vaak voor, maar toch. Marijke Zeekant was de eerste wereldkampioene op Kona in 1999 bij de F40. Daarna moesten we tien jaar wachten op Monique van der Vorst, die in de handcycle-categorie Hawaii wist te winnen. Twee jaar later was het dubbel raak:  Bas Diederen was niet alleen Rookie of the year, hij won ook het M30-klassement. En de toen 64-jarige Hans van der Linden won de M60-groep. Hans is dus sinds afgelopen zaterdag (M70) wel de eerste Nederlander met twee wereldtitels op Hawaii! Als we het podium tot 1-2-3 terugbrengen stond 24 keer een landgenoot op het ereschavot. Omdat Hawaii (alle Ironmans trouwens) de top vijf naar voren haalt, kunnen we er nog eens 14 Nederlanders aan toevoegen. 38 keer stond een Nederlander dus met  een Umeke (houten kom) en extra lauwerkrans als blijvend bewijs voor hun topprestatie.

Compleet zijn betekent ook alle reacties van de Hawaii-gangers plaatsen. Sommigen druppelen nog na. Hier nog twee.

Ruud Prins zegt: “Wat was het gaafff!!…en zwaar. Het lopen is een uitdaging na een challenging bike course op en af, hitte en wind. Ik heb genoten onderweg, puur gedaan om te finishten. Heb vooraf gemiddeld maar 3 uurtjes per nacht geslagen daar, maar had toch nog redelijk wat energie tijdens de wedstrijd.” Wie nogniet klaar is met Kona, is Patrick de Vries.

14572416_1388929951124624_5902264945831774109_n

“Flinke teleurstelling over mijn eindtijd. Mechanische pech op de fiets en maagproblemen tijdens het lopen. Er zat meer in. Maar dat hoort bij een eerste keer Kona. In dat veld racen en finishen is in elk geval ontbetaalbaar.”

14672617_1237386202949764_802377292_o

De wedstrijden in het weekeinde komen eraan. Na het Ironman-weekend met nog wel wat sneren van Challenge (nergens mocht Frodo refereren aan zijn toptijd in Roth bijvoorbeeld), is het nu weer tijd voor de rood-witte familie. Interessant wordt de Challenge Paguera-Mallorca zeker. Want naast onze troef Dirk Wijnalda (hoog in de Challenge-ranking) maken drie toppers op het korte werk hun debuut op de halve: Marco Akershoek, Jeffrey Reijnders en Ynze Keulstra mogen het aan het slot van veel sprints en Olympische afstanden eens proberen op de halve. Ik ben benieuwd.  Ook Matthijs Kunzel, Johan Neevel en Renate Post zijn van de partij.

Ocean Lava heeft haar slotrace/finale op Lanzarote. Moeilijk te zeggen hoe dat circuit nu eigenlijk leeft onder triatleten. Stein was er dit jaar niet, van de andere wedstrijden horen we niet zo veel. En naast de al geregistreerde ‘brands’ nóg een nieuwe toevoegen, valt niet mee. Bovendien zijn de woorden ocean en lava toch vooral van toepassing op Lanzarote. Hawaii zou ook nog kunnen, maar die hebben al een wedstrijdje. Hoe dan ook; zondag staan de 1/2e en 1/4e race weer op het programma. Zo’n 200 deelnemers totaal met Fredrik van Lierde aan de start. In elk geval ook 13 Nederlanders.

Een wedstrijd, die vroeger ook veel Nederlanders trok is de ETU Cup van Alanya. De wedstrijd in de Turkse badplaats heeft een lange traditie met Tom Gouw, Hugo Uyttenbogaard en ondergetekende aan de bakermat. Bij de 26e uitgave is het aantal dutchies beperkt tot eentje: Jorik van Egdom gaat op ITU-puntenjacht. En speakeren doet nu Paul Groves, eerder dit jaar ook op het WK paratriathlon in Rotterdam. De twee Tukkers Jan-Roelf Heerssema en Deborah Wissink sluiten het jaar af met de halve triathlon in Empuriabrava, Noord Spaanse kust. Aan de Portugese Iberman over de volledige afstand doet 1 Nederlander met Spaanse roots mee: Juanna Cardenas.

14469659_1276279799089035_924245898076843619_n

Het jaar is nog niet over, maar de eerste evenementen voor 2017 kondigen zich ook al aan. Zo is de tweede editie van de Giathlon niet in december, maar op zondag 19 februari. Een indoortriathlon waarbij geld wordt ingezameld voor het Fonds Gehandicaptensport.

11219314_10205986431474523_6350481130041592396_n

Nog meer goede doelen: triatleet Niels Persoon gaat in het laatste weekeinde van 29 op 30 oktober, als de klok om 2 uur een uur wordt terug gezet gedurende 60 minuten baantjes trekken. Feitelijk is hij dus 0 seconden bezig, want het wordt dan wintertijd. En dat alles voor Spieren voor Spieren. Het heet Winter Challenge en daar doen ongetwijfeld meer tri/duatleten hun best voor. Vrijdag 11 november is dan de feestelijke uitreiking van de stoel voor Fleur met niemand minder dan Gio Lippens en Wouter Duinisveld als gastheren.

Op Amerikaanse triathlon sites wordt intussen volop geforumd over de Duitse overmacht op Ironmans. Andi Boecherer heeft er een mooi verklaring voor. “Als kind van vier worden wij op de fiets gezet om naar school te trappen. Amerikaanse kinderen worden per auto tot bij de schooldeur gebracht. Tegen de tijd dat Amerikanen en Duiters elkaar tegenkomen op een eerste Ironman, hebben wij al 10.000 fietskilometers meer in de benen.” Richtig Andi!

12592619_10153586314070017_1914970533143416839_n

De uitsmijter komt vandaag van Richard Murray, die bij het zwembad een kind zag. Het leverde de volgende conversatie op:

Today my day was made by a kid at swimming pool . “You’r really an Olympian ?? . Can I shake your hand. You’r the 1st Olympian I’ve met :-)”

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: