In memoriam: Frits Massee – WTJ 420

 

DONDERDAG – Niet met elke triatleet kun je een band opbouwen, daarvoor zijn het er te veel. Maar met Frits Massee hadden Ruud en ik wel een grote klik. En dus schrokken we allebei toen we via Carlo Pullens vernamen dat Frits aan hartcomplicaties is overleden. Vorig jaar zagen we elkaar nog in Oud Gastel, een wedstrijd die al sinds 1991 op zijn programma stond. Frits was er niet om mee te doen, maar een van de andere deelnemers te coachen. Hij was er zelfs voor overgekomen uit Amerika, want daar woonde hij sinds kort.

De emigratie naar de States had te maken met zijn echtgenote Machteld, die daar via het Amerikaanse bedrijf Paccar een mooie baan kreeg. Frits, de man uit Oegstgeest. Gekscherend zei ik altijd: hier komt de buurman van Jan Wolkers. Zijn snelheid was niet groot, daarom koos hij voor de lange afstanden. En hoewel zijn benen eigenlijk al lang niet meer konden, wat Frits wilde, rolden er toch nog menig finish op Ironmans, heles en halves uit. Naarmate hij in hogere leeftijdsgroepen uitkwam, rolden daar ook prijzen uit. Een volhouder  eerste klas, maar ook een levensgenieter. Eén brok vrolijkheid, die mijn moeder (toen ik dus nog thuis woonde) belde of er in ‘Gastel nog een triootje te doen was’. Hij bedoelde het overigens helemaal niet verkeerd.

Frits was druk, energiek en opvallend aanwezig. Maar dat was goed, want anders gingen sommige evenementen als een nachtkaars uit. En nu was het altijd een genot om op Frits te wachten. Hij verhuisde naar Brabant (Nuenen en Den Bosch) en ik dacht steeds als hij weer in een ander stadje woonde dat het ook met een ander schatje was. Niks van waar, Machteld was sinds begin deze eeuw zijn grote liefde maar Frits vond het wel vermakelijk, zoals hij die verwijzing naar Jan Wolkers ook apprecieerde.

Frits speelde het spel voorbeeldig mee. Ruud herinnert hem bij de keer dat hij terugkeerde als speaker in Stein. Vlak voor de finish stopte hij, trok een zelfgemaakt T-shirt uit om er Ruud mee aan te kleden en daarmee symboliserend hoe blij hij was dat Ruud terug was aan de microfoon. ,,Het shirt ligt nog altijd prominent in de kast’’, laat Ruud weten.

Zoals gezegd: weggelegd voor de lange afstanden. Keer of acht Almere en Stein, twee keer gefinisht in Lanzarote, maar evenzovele keren ook uitgevallen of buiten de tijdslimiet. Op de halves nog diverse podiumplaatsen in wederom Lanzarote en Mallorca, Gerardmer en Wiesbaden. Hij was er ook in de categorie H70 nog steeds veel te graag bij.

Frits kreeg eerder deze maand een hartaanval. Hij is in het ziekenhuis beland, waar hij operatie na operatie onderging. Machteld vertelde dat hij enorm was afgevallen en nog steeds complicaties had. Vanaf de vijftiende februari lag hij op de intensive care. En donderdag kwam dan het trieste bericht dat hij is overleden. 71 jaren oud. Zijn sprekende ogen, zijn gulle lach, zijn heerlijke humor. Het zal gemist worden. De man, die kleur gaf aan het achterveld in de triathlon is niet meer onder ons. Mijn moeder van 85 zal het ondeugend klinkende telefoontje, waarop Frits nog uitvoerig met haar aan de babbel raakte over van alles en nog wat, ook nooit meer vergeten. Dank je wel dat je er was Frits. Machteld en verdere familie en nabestaanden: heel veel sterkte.

Er was meer nieuws vandaag. Over groene badmutsen, over triatleten die prins carnaval zijn, over de wedstrijden van komend weekend… Maar het is goed zo: deze WTJ is voor jou Frits. Rest in peace en bel gerust van boven nog eens voor een triootje!

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.