Rachel Klamer in koud Kiwiland

 

Ga er maar aan staan. Trainen, wedstrijden doen en reizen, almaar reizen. Rachel Klamer verontschuldigt zich nogal eens bij ons als een volgende blog weer wat langer uitblijft dan ze zelf hoopte. Maar ik geef het je te doen: topsport bedrijven, ook je vriend nog bijstaan die ook al op topniveau sport, in te koud water gejopt worden en toch weer de laptop openen om alles van je af te schrijven. Rachel is een toppertje, in meerdere opzichten. Veel leesplezier.

 

NEW PLYMOUTH – Vorige week ging ik onderuit in een afdaling. Het was (weer) flink aan het regenen, de afdaling was steil, het wegdek glad en de bocht scherp. Ik probeerde het wiel voor mij te volgen, wilde wat remmen en begon te glijden.. In een paar seconden bedacht ik mij dat ik twee opties had: proberen de bocht te nemen, met een zeer groot risico op asfalt happen of remmen, rechtdoor gaan en de struiken in vliegen. Ik koos voor de laatste optie. In ‘no time’ lag ik in de bosjes. Wat planten hangend aan mijn fiets, maar geen schrammen. De rest van de afdaling ging in een slakkengang.

Photo by @ScottieTPhoto #ScottieTPhoto

Ik kijk uit het raam van mijn hotelkamer. Het regent behoorlijk en ik zou 15 minuten geleden naar de start gaan. Inmiddels heb ik nog iets meer dan anderhalf uur tot de start en het is circa vijftien minuten fietsen, dus veel langer kan ik niet wachten. Eenmaal in de atleten lounge ben ik al doorweekt. Gelukkig heb ik een plastic tas met droge kleding meegenomen, al zijn die na het inlopen ook weer nat. Terug in de atleten lounge, trek ik meteen mijn wetsuit aan om warm te blijven. Ik hoor iemand zeggen dat het een ‘non wetsuit’ wedstrijd is. Grapje zeker, verlate 1 april grap. Ik kijk naast mij en zie een bezorgd gezicht dat mij vraagt of het inderdaad zonder wetsuit is. Aan de muur hangt een briefje dat ik niet helemaal kan lezen. Er lijkt een 18 en een 20 te staan, dus ik antwoord dat ik denk dat het de water- en lucht temperatuur zijn. Nog een ander bezorgd gezicht en de waarheid dringt tot mij door. Wat ik aanzag voor de watertemperatuur, blijkt de lucht temperatuur te zijn. Mijn wetsuit stop ik twijfelend terug in de tas en ik loop de zee in. Mijn rug voelt alsof ik in een ijs bad lig, dus lang hou ik het niet vol. Beenstukken, jasjes, handdoek: warm word ik niet meer voor de start.

Photo by @ScottieTPhoto #ScottieTPhoto

Na de wedstrijd wordt er door veel meiden geklaagd en een lokale zwemmer vertelt mij dat de watertemperatuur hier nooit boven de 20 graden is. Een groot deel van het zwemmen lijkt niet heel hard te gaan, al kom ik door mijn langzame start niet langs de vrouwen voor mij. Halverwege zie ik dat ik in een prima positie lig. Er wordt versneld en aan beiden kanten zie ik een Japanse: uiterst vriendelijk voor de race, vreselijk tijdens het zwemmen. De weg naar de wisselzone verloopt niet soepel. Ik word tijdens het lopen door veel mensen ingehaald, maar gelukkig verloopt mijn wissel prima. Tijdens het fietsen hou ik mij zoveel mogelijk schuil. Er wordt niet hard gereden (denk ik), maar ik voel mij op de een of andere manier niet comfortabel. In de een na laatste ronde gaat er iemand voor mij onderuit en ik kan haar net ontwijken. Vervolgens valt hierdoor een gat in de groep, dat ik gelukkig dicht kan rijden.

Ik kom iets te ver van achteren de wisselzone in, maar door een snelle wissel loop ik als een van de eersten de wisselzone uit. Het voelt alsof er hard wordt gelopen. Tot circa 3,5 kilometer lopen we met negen atletes en nog steeds loop ik niet lekker. Een goed ritme vind ik niet, maar gelukkig hoor ik Richard schreeuwen dat ik er bij moet blijven. Het klinkt misschien raar, maar ik heb zijn ‘aanwijzing’ echt even nodig om gefocust te blijven. Met nog vier andere meiden loop ik richting de finish. De laatste paar honderd meter zijn in zicht. Ik kan de tempoversnelling niet aan en finish als vijfde, 10 sec na nummer 1. Meteen loop ik de finishzone uit en zie ik Richard. Eerlijk is eerlijk, ik barst in tranen uit terwijl niemand kijkt. Terwijl de meeste atletes nog op de grond liggen, voel ik mij absoluut niet kapot. Ergens liet mijn lichaam mij in de steek of heb ik een fout gemaakt. Ik ga meteen twintig minuten uitlopen, iets waar ik normaal geen energie of zin in heb. Nog steeds voel ik mij boos, maar ik probeer te denken aan het feit dat ik mijn seizoen nog nooit zo goed ben begonnen. Zaterdag weer een nieuwe kans…

 

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.