Frysman doe je alleen, maar wel met 150 heldenhelpers!

De derde editie van de Frysman werd er een van records; het aantal deelnemers, het aantal heldenhelpers, het aantal p.r’s, het aantal malen dat atleten finishten op een hele triathlon, het geweldig mooie weer en de finish van Gerrit Dijkstra. Afijn te veel om op te noemen, toch ga ik het proberen.

Wat moet je er van denken als je als speaker naar een “wilde wedstrijd” gaat over de hele afstand. Natuurlijk waren de eerdere edities niet aan de aandacht ontsnapt en ook de lof van de atleten over de aanpak van de wedstrijd door de organisatie werd geroemd. Als geboren Fries stond deze wedstrijd stiekem toch al op het wensenlijstje, dus op vrijdagmiddag op naar ’t Reaklif.

Direct is de persoonlijke aandacht voor de atleet heel duidelijk. Voor elke atleet die zich meldt is er namens de organisatieclub even een persoonlijk praatje, een warm welkom, een schouderklopje en natuurlijk de startbescheiden. Daarbij ook een beker met de voornaam van de atleet (ook voor de heldenhelpers (vrijwilligers) overigens) met prachtige Friese teksten. De sfeer is zo gemoedelijk, aangenaam en relaxed, dat dit uitstraalt naar de toch soms zenuwachtige deelnemers. Het wemelt er van de heldenhelpers; ze draaien 1 op 1; 150 deelnemers, 150 heldenhelpers. Ze ademen allemaal de insteek van de organisatie; we doen alles voor de deelnemers en helpen ze waar we kunnen.

Na de pastaparty de briefing, een genot om mee te maken. Geen ellenlang verhaal met wat allemaal niet mag. Een duidelijk en soms hilarisch verhaal van de voorzitter, waarin verteld wordt wat er allemaal kan. De Frysman kent een jury, maar geen kaarten. Er waren onder andere 4 knappe Friezinnen achter op een motor die 180 kilometer meereden en mochten zij iets zien wat niet afgesproken was, zou de desbetreffende atleet even tot stoppen gevraagd worden en zou er een goed gesprek plaatsvinden. Een eventuele tweede overtreding zou leiden tot het schrijven van een opstel! Bij de laatste atleet op de fiets fietsen twee mensen van de organisatie mee, t is net allemaal even anders 🙂

De vrouwelijk jury heeft het overigens tijdens het fietsonderdeel heel druk gehad; met het aanmoedigen en motiveren van de deelnemers, maar er is door geen enkele atleet gestayerd.

Twee ronden zwemmen in het IJsselmeer, 4 ronden fietsen door de prachtige omgeving rondom ’t Reaklif en 6 ronden lopen was de opdracht om op die manier de eretitel Frysman te mogen dragen bracht het maximum van 150 inschrijvers. Opvallend, of juist niet, heel veel deelnemers die al een behoorlijk aantal hele triathlons op hun naam hebben staan en dus is de gemiddelde leeftijd hoger als in menig andere wedstrijd, de sfeer daarentegen is ook vlak voor een start super gemoedelijk.

De atleten staan in het water en worden nog een keer toegesproken door de organisatie. Uit de boxen weerklinkt de afspraak : “Een Frysman doe je alleen” , spontaan is er een daverend applaus  van de deelnemers. Één van de bijzondere momenten van de wedstrijddag en kenmerkend voor de organisatie, de heldenhelpers én zijn deelnemers.

10 keer komen de atleten langs, ieder in zijn eigen tempo op die bijzondere plek die ’t Reaklif heet. Sommige atleten hebben begeleiders/verzorgers bij zich, sommigen zijn alleen. Waar de één zijn bidon met voeding aangereikt krijgt, stopt een andere atleet om zelf even naar de neergelegde tas te lopen, zijn voeding te pakken en weer voor een volgende ronde door te gaan. Er zijn wedstrijden waar deze onbewaakte voedingstassen in no-time verdwenen zouden zijn, bij de Frysman worden ze bewaakt door supporters van andere atleten.

Natuurlijk zijn er ook in de Frysman uitvallers, je ziet aan de emotie van hen hoe hoog ze deze wedstrijd op hun wensenlijstje hebben staan. Ook dan is er direct de persoonlijke aandacht van een van de “heldenhelpers”. Friezen zijn stug en stuurs, zegt men. Bij de Frysman hebben ze dan wel een heel apart soort Friezen geselecteerd ; empatisch, meelevend , troostend en motiverend.

Bij de finish het hele team van organisatoren in fantastisch rose shirts, omringd door een enorm team van heldenhelpers, om iedere atleet op te vangen, te feliciteren en vervolgens te zorgen dat de betreffende atleet alles krijgt wat hij wil. De trots op het moment dat atleten horen dat ze een Frysman zijn. Het was een genot om mee te mogen maken.

Natuurlijk zijn er nog twee hele triathlons in Nederland; Challenge Almere, sinds mensenheugenis een geweldig evenement, Ironman Maastricht, de derde editie komt er aan, een bijzondere. Duizenden atleten trainen er voor en ook daar doen de organisaties er werkelijk alles aan om het perfect te regelen voor de deelnemers, waar ze ieder jaar ook weer in slagen en is het een geweldig feest om daar een klein onderdeel van uit te maken. Ik wil met bovenstaande ook geen waarde-oordeel uitspreken. Challenge Almere ramvol, zegt genoeg. Ironman Maastricht , nieuw fietsparcours en meer als 1200 deelnemers, ondanks de nieuwe race in Hamburg een week later. Wedstrijden die ik koester en waar atleten en speakers intens van genieten.

Alleen bij de Frysman doen ze het “net even anders”;  een maximaal deelnemersaantal van 150 deelnemers, een wilde wedstrijd en wat mij betreft een geweldige aanvulling in het aanbod van hele triathlons in Nederland.

Foto’s Jacqueline Swart

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.