Drie Hawaii-gangers na Bolton; Heleen is terug in 70.3 IM Racine; Alaskaman – WTJ 548

WOENSDAG – We eindigden de vorige WTJ met de Ironman Bolton en dat er zo weinig Nederlanders mee deden. Wie echt Hawaii-ambities heeft, moet toch eens na gaan denken of hij/zij er niet beter aan doet Frankfurt of Klagenfurt links te laten liggen en voor UK in te schrijven. Niet dat het per se makkelijker is, maar van de vier deelnemende Nederlanders hebben er liefst drie een Hawaii-ticket op zak. En de vierde (Daniel Nagel) pakte er maar net naast.

 

We verwelkomen dus in de Kona-vlucht voor oktober de dertiende, veertiende en vijftiende Nederlander te weten: Autilia Stapper (winnares F50), Marleen Valk (tweede F40) en Pepijn van Overeem (vijfde M25). Het wordt voor alledrie een debuut op het WK Ironman al was Marleen er twee keer eerder om haar man Joost van Rens aan te moedigen. ,,Nu zijn de rollen omgekeerd.’’, lachte Marleen, die terugkeek op een solide wedstrijd waarin ze tien minuten na de Britse Rachel Hall als tweede finishte. Manlief Joost komt overigens wel weer uit op het WK 70.3 IM in Chattanooga, dus daar zal Marleen ook wel zijn. Daar staan voorlopig 13 Nederlanders aan de start. Uitgebreid komen de Nederlandse Hawaii-gangers in oktober weer in de WTJ’s terug. Van Pepijn weten we bijvoorbeeld niet zo veel. Hij deed aan windsurfen tot ie dit voorjaar debuteerde in IM Zuid-Afrika en nu in zijn tweede Ironman meteen een slot binnenhalend. Knap.


Zondag hopen we het Hawaii-vliegtuig weer verder te vullen. Wat zou het mooi zijn als na Dennis Looze (Lanzarote) ook de twee andere mannelijke ‘OS Sydney-gangers’ Rob Barel en Eric van der Linden naar Kona kunnen. Dat moet dan in de Ironman Nice gebeuren. En wellicht komt er via Maastricht Sander Berk nog als vierde bij. Dan zijn alle Nederlandse mannen die ooit een Olympische triathlon deden op het WK Ironman bijeen. Lijkt me dat we daar als landje tamelijk uniek in zijn. Maar goed zo ver is het nog niet. De voorbeschouwing op Nice volgt overigens in de WTJ van donderdag.
Toppers van weleer. Ze kunnen er geen genoeg van krijgen.

Neem Heleen bij de Vaate. Drie jaar terug bij het vorige EK Challenge in Almere nog de beste van Europa. Daarna gestopt, via Frankrijk naar Amerika geëmigreerd en guess who afgelopen weekend aan de start stond van de 70.3 IM Racine? Juist Heleen De Hooge-Bij de Vaate. Zo stond ze op de startlijst als enige Nederlandse temidden van 1439 anderen.
Het was ook drie jaar geleden dat ze een 70.3 IM deed. En nu dan voor het eerst niet als prof, maar bij de agegroupers. In Racine kunnen de weersomstandigheden nogal eens sterk wisselen. Vorig jaar ingekort en zonder zwemmen en ook nu was het water met 11 graden te koud. In tijdritvorm gingen de deelnemers fietsen. Voor Heleen liep het nog niet helemaal lekker. Ze kreeg maagproblemen bij het fietsen en moest bij het lopen af en toe even wandelen. Toch werd ze 25e vrouw in totaal en tweede in haar agegroup. Het allerbelangrijkste echter: ze had er veel plezier in. En dus staat de volgende 70.3 al in Heleens agenda: Steelhead over een maandje. De Britse Holly Lawrence was al aan haar vijfde 70.3 Ironman-zege van dit jaar toe. Niet veel later kwam de Amerikaanse Jodie Robertson als tweede binnen. Heleen volgde een vijftigtal minuten later. ‘Ozzie’ Sam Appleton won bij de mannen voor zijn landgenoten Tim Reed en Joe Gambles.

Dat wij Nederlanders grensverleggend bezig zijn, is geen nieuws. De bronzen plak zondag in Hamburg is er een fraai voorbeeld van, collega Ruud de Haan is het ook. In navolging van Lanzarote gaat hij komend weekeind naar de Challenge Ijsland. Of hij daar hetzelfde aantreft als Tommy Obst en Peter Denekamp in Alaska? Het zijn allebei wat koudere oorden, waarbij je niet gelijk aan een zomersport als triathlon denkt. Tommy en Peter waren, zoals gezegd, toe aan een nieuwe uitdaging. Niet de Europese Xtreme triathlons, maar de allereerste Alaskaman. In het natuurreservaat Girdwood met de 2 kilometer hoge Mount Alyeska in het parcours en zwemwater van amper 11 graden waren alle ingrediënten aanwezig voor een zware beproeving. Hoofdstad Anchorage is op 44 kilometer van het wedstrijdparcours, die afstand is dus wel te doen. Er schreven 300 atleten in, 198 deden er uiteindelijk mee, waaronder een handvol niet-Amerikanen waaronder dus de Nederlandse teams. Craig Alexander was er ook, maar dan als coach van deelnemer Leonard Mello, die zesde werd. De winst ging naar Andrew Fast (what’s in a name?) in 11.18 uur. Morgan Chaffin was op de vijfde plaats overall de beste van de vrouwen. En onze TVH-mannen? Die weerden zich kranig. Tommy werd 45e man in 15.29 uur en Peter kwam als 102e na 17.25 uur aan op de flanken van de berg, waar de finish lag.  151 triatleten bereikten de streep. De laatste deed er 18.40 uur over.


Nog even terug naar 010 Rotterdam. Hoe jammer de omzetting ook, het is wel bijzonder vermakelijk om te lezen hoe bij veel teams uit de Teamcompetitie het paniekvoetbal toesloeg toen vrijdagavond bekend werd dat de race zou veranderen in een RBR. In elk kamp werd driftig gezocht naar de best aanwezige duatleet binnen de gelederen. Hilarisch in dat verband bij Hellas waar Daan de Groot nog wordt ingezet ondanks de korte nachten, die hij als redacteur had moeten werken. En ook veearts/triatleet Juan Cuervo-Arango had weekenddienst, dus als ergens een merrie zou bevallen moest Juan uit koers genomen worden! Naar verluid was het in de hippische wereld gelukkig geen Super Saturday.
http://hellastriathlon.nl/2017/07/18/de-grote-daan-de-groot-wielershow-of-hoe-camiel-villa-rikkers-in-een-eerste-divisie-duathlon-terecht-komt/

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: