Challenge Iceland – race with the Vikings!

Een aantal maanden geleden een app-bericht; Ruud , wil jij onze race van Challenge Iceland als speaker verslaan. Over en weer vlogen de berichten met Rannveig Guinchardnaud, een van de organisatoren. Snel al bleek dat deze Challenge race een aparte race was: een aparte atleten benadering, een apart parcours en bovenal een apart parcours. Factoren die me meteen aanspraken.

Even overleggen met het thuisfront, de wedstrijdagenda checken en besluiten : Ja , ik ga! Normaal gesproken zou IJsland niet direct op mijn “lijstje” staan van te bezoeken landen, maar nu ik mijn passie met een bezoek aan dit bijzondere land zou kunnen combineren, was er geen enkele twijfel. Mijn partner Jessica gaat mee naar heel veel wedstrijden, maar zag dit avontuur niet zitten; “triathlon is leuk, maar vooral in mooi weer”. Mijn maatje Rens was al snel te porren om met me mee te gaan; een geweldige reisgenoot met wie plezier en lachen gegarandeerd is.

Het is pas de tweede editie van Challenge Iceland en dat merk je wel. De informatiestroom komt pas (heel) laat op gang. Echter in alles merk je dat men in IJsland de atleet centraal stelt, iets wat me enorm aanspreekt. Atleten zijn veel belangrijker dan een speaker, ook bij de organisatie van Challenge IJsland, en dat begrijp ik terdege. Uiteindelijk krijg ik de benodigde info wat betreft de deelnemers en dat zijn zeker niet de minsten.

Onder bizarre omstandigheden wordt er een triathlon georganiseerd en dat vergt een enorm improvisatievermogen, dat blijkt tijdens alle dagen dat ik aanwezig ben in IJsland. We worden opgehaald van het vliegveld, althans dat was de afspraak. Vervolgens blijkt er een triatleet met al haar spullen tegelijkertijd te landen. Er staan een autootje, waar alle spullen absoluut niet in passen, dus we gaan maar met de bus naar Reykjavik. De atleet heeft immers voorrang.

Vervolgens krijgen we een appartement van een van de organisatoren toegewezen als “thuisbasis” ; volgens mij het meest mooie plekje in Reykjavik, een  appartementencomplex aan de oude haven met het meest luxe huis, wat we delen met triathlon-legende Petr Vabrousek. De eigenaar en mede organisator, Petur Einarsson, slaapt deze week bij vrienden zodat wij alle ruimte hebben.

Alle Pro-triatleten hebben een uitnodiging ontvangen om deel te nemen aan een boottocht rond Reykjavik; het spotten van de papagaaiduiker en walvissen. En ze zijn er allemaal! (De Nederlanders op tijd, de rest wat later) Een gemoedelijk samenzijn in aanloop naar de wedstrijd. Daarna een typisch IJslands diner; van alles wat je van het buffet lekker vindt, selecteer je en wordt allemaal in een schaal gemieterd 🙂 .

De persconferentie is de volgende dag gepland; “Er worden niet veel persmensen verwacht, want de IJslandse voetbaldames spelen op hetzelfde moment, tijdens het EK voetbal”. Bij aanvang van de persconferentie blijken er ruim 100 man aanwezig. Er is een half uur uitgetrokken voor deze persconferentie, maar volgens IJslandse traditie beginnen we een minimaal een kwartier later. Ook hier is de sfeer zo gemoedelijk en ontspannen, typisch voor Challenge Iceland.

 

Het wedstrijdparcours is op 45 minuten van Reykjavik, dus de dag voor de wedstrijd in de auto voor een stukje parcoursverkenning. Eén woord voor; adembenemend mooi. Die dag nemen de weergoden het heft in handen; een behoorlijke storm steekt ’s middags op, waardoor het opbouwen van de finishzone gestaakt moet worden. Ook dan geen paniek bij de organisatie, het blijft in IJsland ook ’s avonds en ’s nachts licht dus bouwen ze een gedeelte heel vroeg in de ochtend op en de rest tijdens de fietstocht van de deelnemers.

Ook op de wedstrijddag speelt de wind behoorlijk parten. Dit doet de organisatie besluiten het zwemmen in te korten tot 1500 meter. Om dit te realiseren worden de atleten gevraagd 1500 meter te wandelen naar het einde van het meer, om vervolgens in rechte lijn terug te zwemmen naar de wisselzone. Opnieuw het IJslandse kwartiertje later. Detail; daar waar de atleten te water gaan komt een beek met ijswater het meer in en is de watertemperatuur rond de 9 graden. Niemand moppert en met een glimlach vertrekt de stoet van atleten en publiek richting zwemstart. De geluidsinstallatie verhuist gewoon mee. Het IJslands volkslied weerklinkt en de 250 atleten zijn vertrokken.

Slechts twee atleten worden uit het water gevist, de rest gaat met windkracht 6 de fiets op. Een parcours van 90 kilometer door een schitterende omgeving. De enorme windkracht eist twee slachtoffers, zij worden van de weg geblazen (beiden gestart met een dicht wiel), maar mankeren zelf niets.

Het lopen wordt afgewerkt in twee ronden. Op zijn IJslands hebben ze het keerpunt buiten het gezichtsveld van de finish (en dus mij) geplaatst. Gelukkig is Rens vindingrijk en kan ik de passages van de inmiddels zeer spannende wedstrijd bij de Pro’s mannen en vrouwen melden. Bij de mannen gaat de winst naar Justin Metzler, die zijn achtervolging van 18 kilometer op Trevor Wurtele 3 kilometer voor het einde bekroond ziet in een leidende positie. Bij de vrouwen is er nog meer spanning. Heather Wurtele leidt de wedstrijd vanaf het zwemmen, maar in de laatste kilometer haalt Jeanni Seymour haar bij. Een ultieme sprint volgt, waarbij Wurtele ten val komt en Seymour (partner van Metzler) de winst grijpt.

Sarissa de Vries heeft een goede race, als derde het water uit en die positie kan ze vasthouden tot aan de finish. Ze moest er heel diep voor gaan, maar een mooie positie voor Sarissa in een heel sterk veld. Een tweede (Nederlandse Pro) Bonnie van Wilgenburg eindigt 6e. De winnares van de Celtiman en The Beast in 2016 is de enige atleet die slechts alleen handschoenen aantrekt en gekleed in een trisuit op de fiets gaat.

Hannes Cool (B) pakt een fraaie 5e plaats.

Bij de agegroep atleten 3 Nederlandse finishers:
Niek van Zijl                      3H25            4:31:39
Frank Wandel                   8H50            5:21:32
Hillie Heynsbroek            5D30            6:22:09

Voor de finishers staan hottubs en hete douches klaar en voor iedereen een wollen dekentje. De huldiging vind plaats in een fraai gebouw op 5 kilometer afstand. Daar waar vaak bij wedstrijden prijsuitreikingen niet erg druk bezocht zijn, blijkt in IJsland bijna iedereen aanwezig en is het gebouw gezellig overvol. Namens de Challenge Family overhandigt Jort Vlam de prijzen. De sfeer is gemoedelijk en er is veel interactie tussen alle atleten. Allen zijn supertrots de zwaarste Challenge-race uit de serie tot een goed einde te hebben gebracht.

Challenge IJsland; race with the Vikings! een prachtige ervaring.

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.