Flora schrijft geschiedenis; winst voor Henri en Richard zesde in Commonwealth Games – WTJ 761

DONDERDAG – Kan er ook niet zoiets ontstaan als de Spelen voor niet-Gemenebestlanden? De spectaculair begonnen Commonwealth Games voelen een beetje aan als een WK voetbal zonder Oranje. In het eerste geval kunnen we er niks aan doen. Nederland is immers nooit in Engelse handen gevallen.

Vannacht stond Bermuda eventjes op kop van de medaillespiegel op de Commonwealth Games. Dat had het land natuurlijk te danken aan Flora Duffy, die toch weer te sterk was bij de vrouwentriathlon, het openingsnummer van deze Spelen in Brisbane/Goldcoast. En of het nu in het koude Rotterdam of aan de snikhete Goldcoast is, Flora staat er op elk gewenst moment. Een historische gouden medaille. De laatste voor Bermuda dateerde van Auckland 1990 met hoogspringer Clarence Saunders. In dat jaar was triathlon trouwens al een demonstratiesport op deze Spelen en waren Simon Lessing en Erin Baker de winnaars. Minister Foggo van Bermuda was er als de kippen bij om zijn beroemdste eilandbewoonster te feliciteren.

Klein land groot


Aan de Spelen doen 4500 atleten uit 71 landen mee. Bermuda is met….acht sporters vertegenwoordigd. Waarin een klein land groot kan zijn. Flora voelde de druk wel, wist ook dat het na de Olympische Spelen de belangrijkste competitie is, maar begon aan de race als een soort wekelijkse routine. Dat hielp haar afstand te nemen van de Engelse Jessica Learmonth, die goed partij bood. Het brons ging naar Canada met Joanna Brown. Vicky Holland (nee, niet voor Nederland) ruilde brons in voor een altijd lastige vierde plaats. Ashleigh Gentle kon voor eigen publiek de beslissende jump niet meer maken bij het lopen en finishte vijfde. De beetje Nederlandse Nicole van der Kaay liep als zevende onder de finishboog door.

Brownlees niet fit


Vervolgens kwamen de mannen aan de beurt, wederom over de sprint afstand. Met een magnifiek loopnummer haalde Henri Schoeman dus toch het goud op voor Zuid-Afrika. Een Bermudaanse dubbel (zoals eerder een Canadese in 2002, een Australische in 2006 en een Engelse in 2014) zat er niet in. Daarvoor mist Tyler Butterfield nu de snelheid. Hij werd achttiende, drie plaatsen voor zijn landgenoot Tyler Smith, waarmee dus drie van de 8 Bermuda-sporters in actie kwamen. Flora doet ook nog aan atletieknummers mee. Henri nam ook revanche op de onheuse aantijgingen afgelopen winter over zijn bronzen plak op de Spelen van Rio.

De dolgelukkige Schoeman klopte nu Jacob Birdwhistle, altijd sterk in races op zijn continent. Ook hij schreef geschiedenis: de eerste medaille voor het gastland blijft altijd lang in het geheugen hangen. Het brons was voor de Schot Marc Austin, een regelrechte sensatie. Hij was vier jaar terug nog 22e, al was hij toen op de fiets al vooruit met de Brownlee-brothers. Eenzelfde 22e klassering haalde hij vorig jaar in Rotterdam. Richard Murray, vier jaar terug nog goed voor brons in Glasgow finishte nu als zesde. Nog wel voor de Brownlees, die het dit keer niet konden maken. Jonathan werd zevende, Alistair tiende. Na afloop moesten de broers bekennen dat ze verre van topfit aan de klus begonnen waren. Jonny voelde meteen dat het zijn dag niet werd en Alistair had een blessure, die hem afgelopen winter van de broodnodige trainingsuren afhield. Atleten uit de Solomon-eilanden en Belize deden er twintig minuten langer over. Meer nog dan de Olympische Spelen geldt hier: deelnemen is soms belangrijker dan winnen. Al zal Richard daar wel anders over gedacht hebben.

Het is weer Rotterdam-time

Terwijl we via livestream genoten van de wedstrijden, lieten Britse vrienden weten dat de BBC ernstige steken liet vallen met een halfslachtige registratie van de triathlonwedstrijden. Zijn we niet gewend van de Britse zender. Het was een korte week, vanwege de Paasdagen. Morgen zien wat het volgende aprilweekend brengt. Voor veel atleten is dat de Rotterdam Marathon, opnieuw topsport in de Maasstad al zullen we er voor een stadstriathlon dit jaar niet terugkeren. Let wel op het mooie, plots warme lenteweer, beste marathonners. Verder wederom wat zwemlopen en de Nederlandse ‘Grand Raid’ in het Drentse Loon: de Triathloon.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.