RBR Nijmegen voor Thomas en Lesley; landstitels VISMA en TC Twente en nog meer WTJ 828


ZONDAG – De wedstrijd waar we eerst aan referen na de eerste globale overzichten is de run-bike-run op Stadseiland Nijmegen. Daar was immers de finale van de RBR Series. In drie maanden tijd vijf topwedstrijden en nu dan de laatste. De RBR Series mogen gezien worden als de definitieve doorbraak van Thomas Cremers. De man uit Elst is ogenschijnlijk moeiteloos doorgedrongen tot de elite-top. In Amsterdam niet zo heel fit, maar nu weer super. In Nijmegen was het alleen zijn VISMA/Trican-teammaat Thijs Wiggers, die de nationaal kampioen enigszins kon volgen. Daarna volgden de beide Danen: Daan de Groot en Daan Schouten. Met Luc Schout op een achtste plaats was de dagzege voor VISMA/Trican een feit. De Nijmeegse formatie trok ook het eindklassement naar zich toe. Vier dagzeges, alleen het NK mislukte in de breedte. Thomas greep wel de titel, maar de valpartij van Dennis Licht en Niels te Pas gooide roet in het eten. Hellas werd dankzij onder meer Daan en Peter Res tweede in het eindklassement. Bram Smit – vijfde in Nijmegen – nam zijn Triteam Groningen op sleeptouw en dat resulteerde in een derde plaats eindklassement.

Eerste landstitels voor de teams


De vrouwenwedstrijd werd andermaal gedomineerd door Lesley Smit van TC Twente. Oke, zonder Jony Heerink (deelnemer aan World Cup Antwerpen), maar de nationaal kampioene midden afstand is toch echt een sterke duatlete. Marina van Dijk, de lange afstandskampioene en de nummer drie van Europa, kwam anderhalve minuut na Lesley als tweede binnen, ze komt uit voor RTC Brabant. Hellas-atlete Ann Schoot Uiterkamp haalde de derde plaats. De eindzege kon TC Twente al haast niet meer ontgaan. De dagzege van zaterdag bevestigde de kracht van de wit-groene formatie. EDO Sport won twee races, maar verspeelde te veel punten in de openingswedstrijd in Oldenzaal. De wit/rood/zwarte formatie werd tweede. Hellas Utrecht mocht als derde ook mee doen aan de champagne-shower. Opvallend dat zowel VISMA/Trican als TC Twente 9 punten scoorden. De wedstrijden in Nijmegen waren een stuk beter georganiseerd dan vorig jaar. Ook bij de omwonenden was meer begrip, zodat er een lekker RBR-sfeertje ontstond. De eerste landstitels voor teams zijn dus uitgereikt. Kijken of VISMA/Trican of TC Twente het ook in de triathlon kan. Maar dat duurt nog even.

Onstuimige Noordzee


Op zondag werd ook de Dare-2-Tri Grand Prix Zandvoort een run-bike-run. Noodgedwongen, de wind maakte het zeezwemmen onveilig. Goed dat het op zaterdag wel kon, evenals bij Kijkduin. Maar zondag was het echt onverantwoord om de 1500 meter in het zilte nat af te leggen. Organisatie Amsterdamse Triathlons koos derhalve voor een duathlon vanaf het strand. Tijmen Kooij uit Culemborg was op de tweede dag de snelste duatleet. Erik Doornbos uit Badhoevedorp zat hem voortdurend op de hielen, maar moest toch genoegen nemen met een tweede plaats. Utrechter Jacco Langerak was wel de snellere loper in beide runs, maar liet iets te veel liggen op het fietsen. Maarten Caminada deed gewoon twee dagen mee in zijn eigen Zandvoort. Zondag steeg hij met stip naar de vijfde plaats. Dus als Lars c.q. op maandag nog een derde dag organiseren, nou dan wint Maarten.
De vrouwenwinst ging naar Kijani-atlete Heleen van Keulen uit Geldermalsen. Zij had weinig moeite met haar naaste tegenstandsters van wie Jeannet Pennings uit Santpoort en de Utrechtse Vera Hoebers nog het best konden volgen. Beste team was zondag ETC met Antonio Verga, Christoph Hass en Alex Heim. De korte afstand werd ook een RBR. Amsterdammers Floris Peer en Ingrid Hissink wonnen ‘m. Los van de soms onvoorspelbare Noordzee was het natuurlijk kicken om op het enige echte autocircuit van Nederland te kunnen fietsen en hardlopen.

De foto met Wytse en Fleur spreekt wat dat betreft boekdelen. Daar kan toch geen Max Verstappen tegenop.

Cindy wint in eigen Aalten


We gaan van de westkust naar het uiterste oosten van ons land, daar waar de Noordzee geen invloed heeft op het wedstrijdverloop. Zeiden we al dat Stein en Rosmalen terug waren, Aalten was ook zo’n klassieker in de jaren 80/90, die lang weg was. Toendertijd was het een halve, nu een Olympische. Fons van Workum, voor Hellas al paar keer succesvol in 3e Divisie, was in Aalten de sterkste triatleet. De Utrechter – eerder ook in Ironmans Nice en Maastricht – klopte Eindhovenaar Frank van der Burgt die net als vorig jaar met zilver genoegen moest nemen. Fons en Frank maakten er best een spannende race van. Emiel Pieterse kwam even later als derde binnen, wel meteen beste master. Dat was plaatselijk favoriete Cindy Brussé ook, maar ze werd tevens overall winnares. De voormalig bodybuildster moest afrekenen met de Nijmeegse Meryl Burger, die nog best lang aandrong. Was echtgenoot Wim beste M50 geworden en zesde totaal, Marian van Hilst scoorde een derde plaats/tweede master. Big Fish was het beste trio. Mooie winnaars op de sprint afstand. Eddy Lamers, twee jaar terug winnaar van de herboren GUV Aalter triarthlon won nu de sprint. Dat deed ook Dirkje Lebouille, één van de vele Almeerse talenten. Dirkje klopte niet alleen haar vader Paul die vijfde werd. Ze werd ook nog eens zeer knap vierde overall. Tean Sanovo won de trio. De zwemloop voor de jeugd leverde wederom winst op voor Thijmen Wender. Beste meisje was Meret Caspers.

Restantje Beach Challenge

We zouden nog even terugkomen op de Beach Challenge Kijkduin. De korte afstand was supersterk bezet omdat er kwalificaties voor het WK Denemarken op het spel stonden. Colin Fleming en Shirin van Anrooy zijn eerst aangewezenen. De Limburger klopte de boers Bosscher: Olaf-Jan en Hugo-Jan. En Shirin was toch duidelijk beter dan Kim van ’t Verlaat en Zoe van Dijk, maar zij presteerden ook opperbest. En dat duathlonspecialist Joep Staps voor 2018 zijn zwem/triathlondebuut uitgerekend in de Noordzee maakte en vervolgens nog wint ook, is tekenend voor de Tilburger. Samen met Chantal Ruegg winnaar dus. Die moesten we ook maar eens wat vaker in wedstrijden zien.

Morgen weer een blokje, voor nu is het velletje weer even vol….

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.