Deze WTJ is een ode, een diepe buiging voor het ras extreme triatleten – WTJ 851

WOENSDAG – Je hebt licht verteerbare triathlons, snelle triathlons zoals Roth (ondanks de Solarerberg) en je hebt er die onmenselijk zwaar zijn. Maar ook die laatste zijn populair en voor een groeiende groep sporters de moeite waard. De afgelopen weken stonden er een paar op de kalender.

Stone Brixia Man, Italia

Zo was daar de tweede editie van de Stone Brixia Man aan het Italiaanse Lago d’Iseo. Overleven is belangrijker dan tempo maken in deze Alpen-wedstrijd. Alle onderdelen zijn loodzwaar, bij het fietsen moeten de deelnemers regelmatig van de fiets en lopen is meer bergklimmen dan rennen. Hoe dan ook: Giovanni Paris won de tweede uitgave. De Italiaan was na 13.56 uur klaar en bleef zijn landgenoot Mauro Folchini negen minuten voor. Beste van de twee deelnemende vrouwen was Laura Ravelli, die landgenote Angela Daffini met 16 minuten versloeg: 19.04 uur om 19.20 uur. Twee Nederlanders waagden zich aan het avontuur en de strijd tegen de elementen. Eric Severins was er vorig jaar ook al bij. Toen was ie in 16.51 uur klaar, nu in 18.02 uur. De oud-voorzitter van de Nederlandse Triathlon Bond werd er dertigste mee. Benedikt van Gemert begon ook aan de race, maar staakte halverweg de strijd.

Altriman, France

De Altriman in Les Angles, Pyreneeëngebied is ook niet voor de poes. De Belg met de wat Nederlands klinkende naam Rinus Holvoet won het evenement even net noorden van het dwergstaatje Andorra. De eindtijden op deze hele zeggen genoeg. Rinus kwam binnen na 12 uur en een kwartier. De 141e en laatste deelnemer deed er 19 uur en elf minuten over. Beste vrouw was de française Aurélie Larrousse. Voor haar stonden de klokken na 16.34 uur stil. Een dik uur later volgde een landgenote. In dat opzicht lijken de tijden van de te weinig getrainde Challenge-boys Tim Moria en Jort Vlam in Roth (13.34 uur) superprestaties.
Geen Nederlanders op de lange afstand ditmaal. Ook Jacco Langerak niet, vorig jaar nog tweede. Op de Olympische afstand eindigde Marlène van Roessel als derde vrouw. Ook die tijd zegt veel over de zwaarte van het parcours: 2.54 uur. Vergis je niet, in het parcours zitten negen cols waarvan eentje buiten categorie: Port de Pailhères van 2000 meter, elf kilometer lang klimmen met een stijgingspercentage van 8,7 procent.

Laponia, Sverige

Iets lichter verteerbaar is de kleinere Zweedse hele triathlon (ten opzichte van Ironman Kalmar dus). Het betreft de Laponia in het noordelijk gelegen Gällivare. Lapland dus. Niet de bergen, maar de koudere temperaturen spelen de deelnemers daar parten. De Zweede Odd Larson won voor de derde keer op rij, maar iedere keer gaat ie langzamer, nu 10.20 uur. In totaal 34 deelnemers aan het vertrek, waarvan opvallend genoeg acht vrouwen. Sara Elfving was van hen de snelste. De Zweedse deed er 13,5 uur over. Snelste zwemtijd in het amper 13 graden koele water was overigens 1.14 uur, maar ook 1.46 uur doet mee.

Swissman Xtreme, Svizzera

Een paar weken geleden al was de Swissman Xtreme. Voor de zesde keer al weer waagden 239 triatleten uit 41 (!) landen zich aan de loodzware opgave: Lago Maggiore van Brissago naar Ascona met 20 graden gaat nog, daarna gaat het op de fiets over de Alpenpassen Gotthard, Furka en Grimsel en dan de marathon van Grindewald tot de beruchte Kleine Scheidegg, totale hoogteverschillen tot 5500 meter. Ijzige wind, maar gelukkig ook zonneschijn en temperaturen tussen de 5 en 20 graden. Ga er maar aan staan. Nieuwe winnaars in de vorm van de Pool Michal Rajca, klaar met de klus na 11.23 uur en de Britse Flora Colledge die er 13.22 uur over doet. Vier Nederlanders zijn bereid tot dezelfde pittige koers. Van hen komt TVD-man Marcel Bezemer als snelste binnen. De langharige Dordtenaar, merkwaardig genoeg in ons land specialist op de 1/8e afstanden, eindigt 26e in 14.28 uur. Dat was overigens 16 minuten langzamer dan twee jaar terug toen Marcel ook mee deed. De uitdaging werkt kennelijk verslaven. We noemen met veel respect ook de overige drie Nederlanders: Sander Palm (17.17 uur), André Stappers (18.55 uur) en Joop Schwalbach (19.04 uur). De laatste twee komen even na middernacht binnen nadat ze dus om 5 uur zaterdagochtend gestart zijn. Toen waren wij op diezelfde 23e juni ook op, maar dan om het parcours van de triathlon Oud Gastel verder af te werken….

Austria Extreme, Osterreich

De ‘extremen’ onder de triatleten moesten op die datum trouwens kiezen. Want in het andere Alpenland Oostenrijk was dezelfde dag de Austria Extreme in Graz. The new generation of winners, zo luidt de ondertitel van deze race die aangeeft dat een Ironman/hele maar heel gewoontjes geworden is. De wedstrijd voert de atleten over het noordelijk gedeelte van de Steiermark-Alpen. Een uitstekende prestatie hier trouwens van Timothy Wolvetang. De Nederlander van Team Zoot kwam als derde over de finish aan de voet van de Alpencol in Dachstein. Vorig jaar elfde waren er nu slechts twee die-hards beter. En dat waren dan ook twee echte berggeiten uit Oostenrijk zelf: Christoph Schlagbauer in 12.47 uur en Bernhard Goll in 13.12 uur. We schrijven niet winnaar en tweede, want dat is bij Xtreme wedstrijden eigenlijk niet aan de orde. Het volbrengen telt, maar de finish is er niet minder magisch om. Of, zoals Tim Wolvetang het in zijn blog prachtig verwoorde
The ultimate meters of the Austria Extreme Triathlon are magical: the crew welcomes you with cowbells and every finisher get’s to lift the banner: everyone is a winner! Also proves you don’t need a ‘magic carpet’ or ‘ironmile’, you just need to earn it!
In zijn dankwoord verwijst de Nederlander naar zijn coach Bert Flier, die hem vanuit Ethiopië immer van de beste adviezen voorziet. Tweede Nederlander Han Poppema kwam na 17.43 uur binnen. De atleet van AV Clytoneus was daarmee de 27e ‘winnaar’ tussen de koeienbellen op een totaal van 58 gefinishte triatleten.

Hiermee is deze WTJ vooral een ode geworden aan de mannen en vrouwen van de zeer lange adem. No river too deep, no mountain too high. Dat slag volk. Helden zijn het. Ze verdienen ons aller respect als we weer eens een dag geen zin hebben om te trainen omdat er een paar drupjes vallen….

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Helft van Nederlands bekendste speakerduo, houdt van hoogoplopende debatten in de plaatselijke gemeenteraad en één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: