Het verhaal van Tessa Kortekaas – Ironman Maastricht

Ik zoek naar een openingszin voor deze blog, maar ik ben nog steeds sprakeloos en ik weet niet waar ik moet beginnen met mijn verhaal, dus laat ik bij het eind beginnen…


Wachtend op de dopingcontrole vrijwel direct na de wedstrijd zette ik mijn telefoon aan. Het is dat het geluid uit stond, want het zou werkelijk waar klinken als een nieuwe zomerhit van alle pingeltjes van berichtjes, reacties, filmpjes op de app en social media. Alles lezen zou al een opgave zijn, laat staan erop reageren. Goed, eerst maar even in een potje pissen, wat zowaar in een keer lukte! Terug op de camping zat daar de volledige supporters crew aan een biertje en een chippie en ik schoof maar wat graag aan, er moest tenslotte iets gevierd worden!

Dan nu toch maar terug naar het begin, anders wordt het zo’n raar wedstrijdverslag als we met de marathon beginnen.. In nog betere vorm dan voor Ironman Lanzarote stond ik gister 5 augustus aan de start van Ironman Maastricht. Het seizoen leek een kopie te worden van afgelopen jaar. Na een goede race op Lanzarote was het mislopen van het slot voor WK Hawaï toch wel een teleurstelling. Dus het doel voor Maastricht was kraakhelder: agegroup winnen en daarmee mezelf kwalificeren voor Hawaï. Een sub10 (finishen binnen 10uur) zat erin, maar was een ondergeschikt doel. Evenals een podiumplek voor het Nederlands Kampioenschap, wat in deze Ironman zat verwikkeld.

Rond 7:15 uur dook ik de Maas (26*C) in voor een 3,8km non-wetsuit swim en kwam ik er na 1u06 weer uit, 12 minuten sneller dan vorig jaar en dat zonder wetsuit, dik tevree!


Hop op de fiets voor 180km mooi Limburgsland. Ik kon echt weer even genieten van het groene landschap na een jaar lang alleen maar door lavaland te fietsen. De pedalen gingen gemakkelijk in de rondte, de benen voelde perfect en ik moest mezelf temperen wat absoluut niet mee valt als zich een supporters crew over het parcours heeft uitgespreid. Gedurende de hele rit lag ik eerste in mijn agegroup en liep ik alleen maar uit, tot circa 20 minuten bij aanvang van de marathon. Zelfs van alle agegroupers lag ik eerste! Met zo’n voorsprong maakte ik in mijn hoofd al een klein vreugdedansje, maar er moesten nog 42 loopkilometers afgelegd worden, dus focus en stick to the plan!

Nou dat viel de eerste van voer rondes al niet mee, een bomvol Maastricht, overal support, ‘frisse’ benen.. Ik liep 10-15 seconden harden dan volgens plan, nog meer temperen lukte niet, ik vloog. De strijd voor de top 3 voor het NK kwam in zicht. Hooguit 30-40 seconden lag ik voor op nummer 4. Om zenuwachtig van te worden, maar ik focuste mezelf op mijn eigen race en liet me niet gek maken. Met iets minder maar bijna hetzelfde gemak liep ik ronde 2 in het juiste tempo, maar toen begon ik het zwaar te krijgen. Ik zakte wat terug in tempo, maar liep nog hard genoeg om de marathon in de beoogde 3,5 uur te lopen. Ronde 3 was zwaar, lichte buikkramp, zere poten, blaren.. Ik probeerde er niet aan te denken en te genieten van het feit dat er hele rare dingen moesten gaan gebeuren , wilde ik mijn agegroup niet gaan winnen. Maar aan de andere kant loerde de strijd om plek 3 voor het NK, het verschil was nog steeds minimaal.

 

Ik passeerde voor de laatste keer de (finish)doorkomst, alles wat ik hoorde, alles wat ik in mijn ooghoeken zag, het was waanzinnig, het gaf me nieuwe vleugels! De laatste 10km trok ik alles uit de kast, kwam weer terug in mijn geplande tempo en de pijn leek te verdwijnen. Ik leek in trance, er ging niets door me heen, alleen verbazing over deze laatste kilometers. Ik was bang in te storten maar het gebeurde niet. De laatste kilometer, ik gaf alles en ik wist dat het genoeg was. 300 meter voor de finish besefte ik het, vandaag viel alles op z’n plek. 9u47 dat is binnen de 10 uur, met een marathon van 3u26 dat is binnen de 3,5 uur.

Ik heb mijn agegroup gewonnen, nota bene de beste agegrouper van de dag! Daarmee heb ik me gekwalificeerd voor WK Ironman op Hawaï! Het was bijzaak maar ik hoopte op een NK podiumplek, ik moest vechten tot de laatste meter en het was genoeg voor de 3e plek. Uitbundig sjeesde ik over de rode loper, onder de finishboog door in de armen van speaker Ruud.

Een traan en toen een lach, de emoties die alles zeiden over de race en de voorbereiding. Hard work pays off!


Direct volgde de champagne huldiging voor het Nederlands Kampioenschap, het maakte het finishfeestje compleet! En toen waren we weer terug bij het eind, het potje plassen..
Vandaag dan het vervolg van het feestje, de award ceremony! Allereerst mocht ik met kersvers Nederlands Kampioene Els Visser en op plek 2 Yvonne van Vlerken, het podium beklimmen en mijn NK medaille in ontvangst nemen.

Daar hoort natuurlijk het Volkslied bij, een momentje waarop ik het eigenlijk pas echt besefte. En heel eerlijk, ik moest echt even iets wegslikken..


Vervolgens een prachtige award voor mijn agegroup winst en als klap op de vuurpijl de kwalificatie voor WK Ironman Hawaï op 13 oktober aanstaande! Here we go again! Maar eerst even alles in laten dalen, herstellen en nagenieten!

Weer een onvergetelijke dag, mijn dank aan iedereen die hieraan zijn steentje heeft bijgedragen!

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.