Tessa Kortekaas aan de vooravond van het WK 70.3

Daags na Ironman Maastricht hakte ik definitief de knoop door om naar Zuid-Afrika af te reizen. Ik voelde me fysiek buitengewoon goed na de race, en uiteraard mentaal in de wolken, dus geen reden om niet te gaan. Vervolgens leek alles ons tegen te houden.. Een stijf en vermoeid gevoel in mijn heup verplichte me het iets rustiger aan te doen, ach ja.. misschien niet zo gek. Het boeken van de vliegtickets ging verre van soepel, ik zal niet in detail treden maar ze waren uiteindelijk op donderdag geboekt, maandag vertrokken we..🙈

De vlucht: Lanzarote ➡️ Barcelona ➡️ Doha ➡️ Johannesburg ➡️ Port Elizabeth, maandag om 13:20 uur van huis vertrokken en dinsdag om 21:30 in het guesthouse aangekomen, zonder fietsen…�MOLO! (=welkom in het Zuid-Afrikaans), ja en bedankt!�Onze fietsen bleken nog in Johannesburg te staan. Miss Airport wist ons op Lanzarote te vertellen dat de fietskoffers allemaal doorgelabeld werden, we hoefden ze op geen enkele luchthaven opnieuw in te checken. Relaxt! Maar ze had het dus mis(s)! Op Port Elizabeth airport bleek het één grote chaos, ze konden simpelweg de mensen- en fietskoffermassa niet aan. De stress begon te komen toen de fietsen er woensdag nog niet waren en niemand ons het hoe, waar en waarom, kon vertellen?! We waren machteloos en het enige wat we konden doen was afwachten.�

De dinsdag bestond uit een kort ontspannen loopje, mijn hardloopschoenen had ik tijdens de vlucht aan en de meeste kleding zat in mijn handbagage, dus dat was het enige wat mogelijk was. Vervolgens hebben we onze tas met racenummers opgehaald en gingen we aan het eind van de dag naar het zwembad voor een zwemtraining in trisuit, met wedstrijdcap en een zwembril die we van het zwembad konden lenen. Dat betekende zwemmen met 20% zicht en elke 100m stoppen om het water eruit te laten lopen, maar we konden zwemmen!�Woensdagochtend vroeg ontvingen we het verlossende bericht: Tessa’s fietskoffer is terecht! Ik geloofde het pas toen er een foto op Facebook verscheen, ja daar stond hij! Maar als die van mij er is, waar is dan die van coach? We sprongen in de auto naar het vliegveld (kwartiertje rijden) en troffen daar ook zijn koffer aan. Pfffffff… god zei dank, we kunnen racen! Blij dat we nu eindelijk kunnen beginnen met ‘genieten’ van de trip, bouwden we onze fietsen op om zo snel mogelijk een ritje te gaan maken. Denk je alle ellende wel gehad te hebben, constateer je dat de handlebar van je stuur geknakt is. Die van coach, bij mij was gelukkig alles in orde. In no time kreeg ik een briefje onder mijn neus geduwd van het guesthouse met de fietsenwinkels in de buurt. Bij het bellen van de tweede kwam er weer een sprankje hoop terug. Een nieuwe handlebar was helaas niet op voorraad, nergens in heel Zuid-Afrika, maar met een ‘mooie’ constructie wisten ze het stuur te fixeren. De testrit van 2 uur was positief, het hield, er kon geracet worden!�Ik was al die tijd nog zoekende naar de knop voor de racemodus. Het was lastig focussen de afgelopen dagen en het voelt meer als een goede trainingssessie. Mocht ik de knop niet vinden voor zaterdag 8:30 weet ik zeker dat alles zal veranderen als het startschot klinkt, want in mijn achterhoofd weet ik wat er hier te halen valt, en ik race simpelweg niet voor minder dan dat…�Los van de ellende die we hebben gehad is Zuid-Afrika een toplocatie om te racen. Op de fiets voel je jezelf niet altijd veilig, maar de mensen zijn onvoorstelbaar behulpzaam. Ik heb nog weinig van de omgeving gezien maar dat wat we hebben gezien is prachtig. Daar hebben we na de race nog 3 dagen voor.

Vrijdag, check-in-dag, nog even een klein stukje gefietst, en ja toen ging toch de knop om, de focus is er! Ook nog even de zee in gedoken, het is fris en voor alsnog geen haai gezien. Momenteel waait het behoorlijk, de bikecourse is snel, dus laat het asjeblieft waaien anders wordt het te makkelijk voor de concurrentie. Ik voel me uitgerust, geen zenuwen, ontspannen als (bijna) altijd en klaar om tot het gaatje te gaan!
Bib 1236
Tot bij de nabeschouwing!

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: