Auke Geurts; Een P.R. op Kona!

#Kona2018=AAN.

 

Het is zaterdagochtend 13 oktober en ik wordt vlak voordat mijn wekker gaat om 4 uur wakker. Net als de hele week heb ik heerlijk geslapen en de laatste dagen werd ik steeds relaxter en vooral ook heel ongeduldig. Laat het nu ook maar gewoon beginnen! Kom maar op met de massastart en ja ik ga dat stukkie naar Hawi wel even op en neer beuken. Rob Barel had me gewaarschuwd voor een hete en vooral eenzame marathon. Op de één of andere manier kan ik me daar alleen maar op verheugen. Na Maastricht, met een hoog 4daagse gevoel, lijkt me dat een heerlijke variant. Triatleten zijn nu eenmaal een behoorlijk beetje autistisch aangelegd en het lijkt mij heerlijk om in de hitte over een snelweg langs lavavelden te mogen rennen en dan alleen maar met jezelf geconfronteerd te gaan worden. De hitte mentaal uitschakelen, in je zone doorgaan en vooral ontdekken wat er dan gebeurt.

 

 

De avond voorafgaand aan de wedstrijd zag ik nog een interview met Lionel Sanders. Hij gaf aan zich te verheugen op het moment van de marathon waarop het lichaam schreeuwt te gaan wandelen. Dat is voor Lionel het moment waarop de wedstrijd pas echt begint. Dan gaat het gaspedaal pas echt open: ‘Don’t do anything stupid on the first half but don’t be a pussy on the second’. Haha wat een prachtige quote en heerlijke motivatie voor vandaag!

Al die woorden spreken mij aan en volgens mij is dat het beste teken dat je er echt klaar voor bent. Ik had Kona al ruim 2 jaar in mijn hoofd zitten, heb in de voorbije 12 maanden 3 serieuze kwalificatiepogingen gedaan met succes in Maastricht. Ben onder begeleiding van Guido Vroemen al 2 jaar als een ‘beest’ aan het trainen. Emma mijn grote liefde heeft mijn ambitie omarmt en steunt me in iedere dag opnieuw, de schat! We zijn nu ruim 7 jaar samen en het mooie is dat ook zij inmiddels een marathon gelopen heeft en als ik ooit een poging tot uitslapen doe: zij meestal al een rondje Vondelpark heeft gerend. Zou dit virus dan toch besmettelijk zijn?

Het is inmiddels 6 uur in de ochtend. Heb mijn koude supermarktpasta achter de kiezen, het oranje pakje aan en de fietsbanden staan op spanning. De zon begint op te komen en wat is dit toch een magnifieke plek. De zon schittert over het water, de helikopters hangen in de lucht, de kade ziet zwart van de toeschouwers. Ik ben hier voor het eerst maar het voelt alsof ik in een bekende film loop. 2 jaar dromen maakt dit moment gewoon magisch. Ik laat dat tot me doordringen en vlak voor de start voelt het nog altijd als onwerkelijk.

Mijn zwemcapaciteit is niet meer of minder dan gemiddeld maar het stomste wat je bij een massastart kan doen is ergens in het midden te gaan zitten. Gewoon vooraan dus. Ik ben van nature geen vechtersbaas maar maak mezelf wijs wel heel goed te kunnen terugslaan. En dat is nodig ook. Van begin tot eind moeten knokken voor een plekje in het veld. Toch is óók dit de kracht van deze wedstrijd en laat die ‘laffe rollingstart’ vooral niet zijn intrede op Kona maken. Ik ben tegen!

 

 

Wat wel echt een dingetje is blijkt wel bij het fietsen. Het niveau van de deelnemers is gemiddeld hoog. Het parcours bestaat uit een prachtige snelweg op en neer naar Hawi. Zeg maar 90 heen en terug met 2 bochten. De klim naar Hawi mag geen klim heten en dus ontstaan er groepen. Al snel kom ik Joost van Rens tegen en al rijdend spreek ik mijn verwondering en irritatie uit over het peloton om ons heen. We nemen beide het besluit ons te laten afzakken uit de groep ter voorkoming van een penalty. Tja met mijn fietsershart kan ik hier vandaag het verschil niet maken. Er mag vandaag dan uitzonderlijk weinig wind staan maar je kan dat peloton toch ook gewoon eerst een berg op laten rijden…? Het is niet anders en gelukkig was de terugweg vanuit Hawi al een stuk rustiger. Per saldo onder de maat gefietst en dan maar extra fris aan de marathon beginnen.

En om eerlijk te zijn schrok ik van de eerste 5 kilometer. Die gaan normaal gesproken als vanzelf en Guido vraagt mij de rem erop te zetten en extreem langzaam te vertrekken. Als reactie of ik niet toch iets harder weg mag zegt Guido dan: je hebt nog 37 kilometer om te versnellen. Maar vandaag voelen die eerste 5 kilometer helemaal niet makkelijk. Ze duren lang en de hitte is gelijk voelbaar. Als een hete bakoven… Op advies van Joost had ik in mijn runningbag een afsluitbaar zakje gedaan waarin ik ijs kan stoppen. Koelen in Kona wellicht nog belangrijker dan eten en drinken. Elke mijl is er verzorging en ik grijp iedere mogelijkheid aan ijs onder mijn petje, direct in mijn trisuit of koelzakje te stoppen. Je kunt het lijf en je mentale gestel daarmee ook enigszins foppen. Geef het een koude plek en focus daarop. Het werkt echt!

Vanaf kilometer 6 kom ik in mijn ritme. En begin ik er zelfs echt van te genieten. Dit is toch echt het allermooiste van triatlon. De focus, het ritme de bijna trans. Kilometer voor kilometer hobbel ik verder en ik had me ingesteld op een eindeloze snelweg onderweg naar het beruchte energielab. Iedere 5 kilometer een gel en zout. Verder water, cola en veel, heel veel ijs en sponsen: overal..

 

 

Door omstandigheden is dit de eerste Ironman waar mijn allergrootste liefde en steun Emma niet bij kan zijn. Ik beeld mezelf in haar af en toe toch langs de kant te zien springen, schreeuwen en mee te zien rennen. Een glimlach kan ik niet onderdrukken. Tot mijn schrik hoor ik bij kilometer 28 mijn naam direct naast me. Niet Emma maar mijn maat Lars zit daar op een fiets naast me. In een spontane actie was deze energiebom met mij meegegaan naar Kona waar ik hem dankbaar voor ben. Maar met Emma in gedachte en Lars op mijn netvlies is dat toch even schrikken, sorry Lars 😉

 

 

Rennend uit het energielab ga ik nog altijd als de brandweer. Geen enkele verzwakking en begin mezelf af te vragen wanneer ik dan toch eindelijk mijn ‘Lionel Sanders’ kan gaan inzetten. Dat komt genadeloos bij kilometer 38. Maar ja, dat is nog 4000 meter. Man; dat heb ik vanmorgen gezwommen! Nee nee, deze ironman zit in de zak. Ik pak zelfs in de laatste kilometers nog een mannetje of 6 in van mijn agegroup. Niet normaal eigenlijk. Ik heb een bijna perfect wedstrijd en wordt hier 38ste. Tja het toneel is hier net even anders. Maar fuck-it wat ben ik blij. Mijn ambitie was sub10, maar sprak tegen intimi over mijn PR en dat laatste werd het: 9:37 in Kona, YES!

Kona; ik heb van je genoten. Deels door een mooie wedstrijd maar eigenlijk is de belangrijkste rede om hier ooit naar toe te gaan, de niet te beschrijven vibe. Het ademt hier triatlon, je ontmoet gelijk gelijkgestemden zoals Michel Besseling en Joost van Rens (ook van jullie heb ik genoten), de setting is adembenemend mooi en ook de locals zijn allen enthousiast. Kona, je hebt mijn verwachting overtroffen!

#projectKONAblijftAAN.

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: