Tessa Kortekaas wint Ocean Lava Lanzarote en stapt in het vliegtuig naar Nederland voor een feestje

 

Of ik gek ben werd me tig keer gevraagd.. Nou ja gevraagd, ik werd eigenlijk op voorhand al voor gek verklaard. Slechts twee weken geleden vloog ik over de finishlijn in Kona en werd ik wereldkampioen AG30-34. Alles nog vers in het geheugen, maar het lichaam weet er niets meer van. Herstelt en met nog steeds een flink portie motivatie om nog één keer te knallen, stond ik vandaag aan de start van Ocean Lava’s halve triathlon in mijn voortuin. Ja ik ben gek, gek op racen!

Om 01:30 vannacht sliep ik nog niet, dat krijg je ervan als je amper traint. Ik barst van de energie en kijk erg uit naar deze thuiswedstrijd en wat er de rest van het weekend te gebeuren staat… De klok van 02:00 heb ik gelukkig niet gezet en schrok wakker van mijn alarm om 5:30. Op deze kraakheldere, kalme morgen klonk om 8:00 het start signaal.

De 1,9km zwemmen gingen lekker en vlak achter de tweede dame kwam ik het water uit. Daar werd ik verrast en overspoeld met mega veel aanmoedigingen: “Vamos Campéona!!” Wauw, gedachten gingen terug naar Hawaï, maar ook een gevoel van geluk om te horen hoe iedereen het hier heeft gevolgd en op de hoogte is!

“You’re 2,5 minute behind the first woman!” BAM terug in de wedstrijd! Na een half uur trappen had ik d’r te pakken. In de 80km zaten een aantal keerpunten zodat ik exact kon zien hoe mijn voorsprong op liep en met nog 20km te gaan, wist ik met een riante voorsprong aan de halve marathon te kunnen beginnen.


Na een hele triatlon moet ik altijd een beetje oppassen met het herpakken van de looptrainingen omdat pijntjes op de loer liggen. Los van dat voelde de 2 korte trainingsessies die ik had gedaan wat traag, maar met een racenummer om je middel is alles anders! Opnieuw een zee van aanmoediging, bekenden, half-bekenden en toeristen! Dat is het mooie als er een fietser voor je rijd met vermelding: 1e dame. In dit geval m’n maatje Paul, wat wil je nu nog meer?! Met een steady pace, alsof ik niet sneller en niet langzamer kon genoot ik van elke kilometer. Ik kon ze dromen, ‘mijn’ boulevard waar ik altijd train. De supporters, de gedachten aan dit seizoen, Hawaï in het bijzonder, 21km met uiteraard stramme benen, maar hé mag het?! Concurrenten kwam niet dichterbij, ik kon huppelend mijn laatste kilometers volbrengen, maar ik besloot een beetje te versnellen voor een looptijd net onder 1,5 uur?.

In gedachten huppelde ik en sloot ik mijn seizoen af met wederom een mooie overwinning op m’n thuiseiland!

Bij m’n andere thuis ?? staat me een grote verrassing te wachten, althans ik mag toch hopen dat er een mooi feestje geregeld is als Jan en alleman me een paar dagen naar NL willen halen?. Hoogste tijd om het een en ander te vieren en de teugels laten vieren. Want al wil het lichaam door, ik besef dat het koppie nu aan rust toe is. Tegenover 10 maanden lang 100% focus staat een paar weken buiten spelen zonder plan. Opladen en nieuwe plannen maken voor een heel spannend seizoen als eerstejaars pro! Nu al zin in!

Ik ga boarden? tot in ??! ???

Foto’s @James Mitchell

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: