Mama Radka; Frankie 4e: Clean sweep Noormannen in wereldrecordtijd; Jeanine derde in Afrika – WTJ 1005

ZATERDAG – We voorspelden een druk weekend en dat is gebleken. Met een snelle moeder-triatlete, een wereldbesttijd en een Afrikaanse podiumplaats vatten we het heel kort samen. Uitgebreider relaas volgt hieronder. Ongeveer in chronologische volgorde, dus zaterdagnacht toen in Nieuw-Zeeland de 70.3 Ironman Taupo-deelnemers in actie kwamen.

 

Mike Phillips wint duel Kiwi’s-Ozzies

 


Met Mike Phillips als winnaar hielden de Nieuw-Zeelanders de 70.3 Ironman in Taupo in eigen hand. Het was voor de 27-jarige triatleet uit Christchurch zijn tweede winst in deze wedstrijd. Mike gaf anderhalf jaar geleden zijn baan op om zich als professional verder te bekwamen in de triathlonsport. Met succes, hij won de Ironman Barcelona in 7.52 uur, waarmee hij de beste debutant aller tijden is op een hele.
In zijn thuiswedstrijd moest hij afrekenen met de de verrassende Australiër Casey Munro en de wel voorin verwachtte Tim Reed. Aanvankelijk mengde zich ook topzwemmer Mark Bowstead in de strijd vooraan. Deze Kiwi boog pas op de halve marathon. Het werd een mooie Ozzie-Kiwi confrontatie met van elk Oceanisch land twee vertegenwoordigers vooraan. Even leek Tim Reed kans te maken op de titel, maar Mike hervond zijn tweede adem en snelde naar zijn tweede winst in deze 70.3 Ironman, die twee keer per jaar gehouden wordt. De ene parallel aan de Ironman, de andere begin december. Reed werd in extremis nog bijgehaald door Munro en Bowstead bleef op de meest ondankbare plaats steken.

 

Moedertje Radka kan iedereen aan

 


Voor Radka Vodickova was de eerste kennismaking met Nieuw-Zeeland meer dan aangenaam. De 34-jarige Australisch-Tsjechische komt werkelijk herboren uit haar zwangerschapsperiode. Nadat ze afgelopen zomer beviel van dochtertje Ruby, pakte ze trainingen en wedstrijden snel weer op. In zes weken tijd won ze maar liefst vier Ironman en Challenge-races. En daar kwam vrijdagavond/zaterdagmorgen dus de vijfde bij. De hoop op een Kiwi-dubbelslag lag bij snelste zwemster Rebecca Clarke, die ook wist aan te klampen bij Radka op het fietsonderdeel. Lopend was er echter geen kruit gewassen tegen de enige Europese proftriatlete in het veld. Precies tien jaar na haar enige winst in Nederland (ETU Cup Holten) won Radka Vodickova dus opnieuw. Ze werd er elfde in totaal mee. Zes minuten later volgde de Amerikaanse Jocelyn McCauley. De eer voor het thuisland werd gered door Rebecca met brons.
Aan de start twee Nederlandse deelnemers. Bas van Esch deed het niet onverdienstelijk. Hij finishte als 239e resulterend in de 34e plaats bij de M45. Anouk Alexander was goed voor de 173e plaats in 6.49.41 uur, daarmee 19e F45.

 

Opgejaagd door twee landgenoten breekt Kristian de wereldbesttijd

 


Aan echte wereldrecords doen we in triathlon niet, nou ja behalve op de volledige afstand. Daarmee niet gezegd dat de parcoursen op een hele altijd exact opgemeten zijn, maar het geeft iets extra’s. Publicitair kan het toch interessant zijn. We zien de Noorse krantenkoppen al voor ons: WERELDRECORD BLUMMENFELT!
Het was niet niks wat de Noor Kristian Blummenfelt, die net als vorig jaar de wedstrijd wist te winnen. Maar nu dus in die razensnelle tijd van 3.29.04. Net als zijn landgenoot Gustav Iden doken triatleten nu voor het eerst onder de 3,5 uur. Waarmee niet gezegd dat een sub-7 uur op een hele dichterbij komt…
Toch was in Bahrain, waar de topwedstrijd plaats had, vooral het wedstrijdverloop en de top drie spectaculair. De race riep volop herinneringen op aan de World Triathlon Series toen de drie Noormannen Casper Stornes, Gustav Iden en Kristian Blummenfelt ook al het podium bestormden. Eenzelfde tactiek bedachten de mannen in deze 70.3 IM opnieuw. Apart eigenlijk om uitgerekend drie Scandinaviërs door de warme woestijn te zien denderen. Met gemiddelde fietssnelheden van boven de 45 in het uur, wisten het illustere trio de rest van het veld aan gort te rijden. De enige die nog een beetje kon volgen was de Brit Adam Bowden. Ook dat is typisch aan Bahrain, er doen vaak triatleten uit het ITU-circuit mee. Uiteraard heeft de sheik een aardig zakcentje klaar liggen, maar ook omdat het zo off-season goed te combineren valt met straks weer een nieuw jaar vol Road-to-Tokyo races.

 

Bloedstollende finale met de Noren


Kort na elkaar stormden de Noren de tweede wisselzone in. Vrij snel was duidelijk dat Stornes de minste ervaring heeft op het langere werk. Zijn Bermuda-titel zou hij hier niet overdoen. Bleven over Blummenfelt en Iden, die er werkelijk een bloedstollende finale van maakten. Het kwam op de laatste kilometers aan toen de heren al op hoorafstand van speaker Paul Kaye kwamen dat Kristian op weg ging naar zijn tweede ‘open Middle East Championship’-titel. Halve marathontijd: 1.07 uur! Gustav klokte eveneens een sub 3,5 uur tijd en Casper maakte de Noorse clean sweep compleet met een tijd van 3.33 uur. Het lijkt wel op schaatsen in de vorige eeuw.
De titel ‘beste-niet-Noor’ ging naar Adam Bowden. De Zuidafrikaan Matt Trautman werd vijfde. Hij is geen kleintje maar keek toch tegen een achterstand van tien minuten aan.


Zeker zo mooi was de vrouwenrace, die bijna een Britse clean sweep opleverde. Holly Lawrence was in een fraaie tweestrijd verwikkeld met Sarah Lewis. Aan de finish bleef Holly haar landgenote slechts 53 seconden voor. De Australische Ellie Salthouse verstoorde het Britse feestje met een derde plaats. Vierde werd namelijk de in Amsterdam woonachtige Britse triatlete Frankie Sanjana. En dat was – gezien de rommelige aanloop naar de wedstrijd – een superprestatie. Frankie zag haar bagage met fiets immers pas donderdagnacht laat arriveren en had dus weinig voorbereidingstijd ter plaatse. Na afloop spraken we haar. ,,Ik ben zeer blij met dit resultaat. Het was een zwaar jaar, waarin ik van coach veranderde en op een andere manier ben gaan trainen. Meer vanuit het thuisfront in Amsterdam in plaats van trainingskampen. Ook ben ik van sportvoeding veranderd. Dan is het mooi om te zien welke progressie ik hier maakte.’’ Volgend jaar hopen we Frankie trouwens in wat meer Nederlandse wedstrijden in actie te zien.

 

Leanne Fanoy snelste Nederlandse in Bahrain

 


In het kielzog van de snelle Noren en Britse waren ook zestien Nederlanders actief. We gaan ze niet allemaal noemen, want anders moeten we dat ook doen bij de 300 (!) dutchies volgend jaar in de 70.3 IM Luxemburg. We doen het wel bij hele afstanden, zoals bekend. In Bahrain was onze snelste landgenoot een vrouw. Frankie blijft in eerste instantie Britse, maar twintig minuten later volgde als twee agegrouper al ‘young star’ Leanne Fanoy. Ze was druk met trainingskampen begeleiden afgelopen zomer in Frankrijk en kwam daardoor laat op gang. Maar de slotmaanden van 2018 ging het weer prima voor de globetrotter uit Venhuizen. Ze won tevens het F18-klassement in 4.33 uur en dat betekende een fraaie prijs uit handen van de sheik. Beste Nederlander bij de mannen was Robin Zwiers op de 136e plaats (4.39) en zeventiende M30. Jan Gremmen werd twintigste M45 in 4.43 en 154e totaal. Later op de middag kwamen nog twee Nederlandse podiumwinnaars binnen. Toevallig ook nog een echtpaar: Willehard Wortelboer klokte de derde tijd (5.42) bij de M60 en zijn vrouw Jane Mak deed hetzelfde, maar dan in 7.47 uur bij de F60. Bijgevolg een gelukkig stel, dat oorspronkelijk uit het Groningse Noordlaren komt, maar net als Leanne al even globetrottend (nu Zuid-Oost Azië) door het leven gaand.

 

Teun Sweere stoempt niet hard genoeg

 


Zaterdag was in eigen land dan dat bizarre NK Tegenwindfietsen op de Oosterscheldkering. Ter plaatse merkten we dat het van de vijf edities toch wel de zwaarste ging worden. In elk geval ook voor Teun Sweere. De wintertriatleet uit Zevenbergen verloor zijn titel aan Max Koning, die 32 seconden sneller was. Teun stoempt met het snot voor ogen tegen de wind en was in 18.48 minuten over de stormachtige dam heen. Het was goed voor een vijfde plaats. Pal achter hem eindigde trouwens mijn collega Timo van de Kasteele, die Teun tevoren nog geïnterviewd had: zesde plaats voor hem.

 

Irene Kinnegim holt lachend van Hoek van Holland naar Den Helder

 


Zwaar is zo’n NK zeker. Vele malen zwaarder is echter de West Coast Challenge. Rennen over het strand van Hoek van Holland tot Den Helder (130 kilometer strandzand). Als er iemand bedreven is in dit soort bizarre uitdagingen dan is het voormalig toptriatlete Irene Kinnegim wel. Lachend begint ze aan zo’n klus om er na 11.05 uur ook weer lachend mee te eindigen. De vijf mannelijke tegenstanders liet ze vervolgens mijlenver achter zich. Triatleet Timothy Wolvetang bijvoorbeeld weet ook weer wat het is om met een ervaren duursporter te strijden. Zo’n 2 uur en 40 minuten na Irene kwam hij aan in Den Helder: 13.43 uur. Zelfs in de duo-teams waren er maar twee sneller dan de Haagse topvrouw. Het tweede team in die duo’s was overigens Walter Pennekamp en Raimond Schikhof, samen goed voor 10.49 uur. Franck van Graas en Stef Zwitser werden derde, maar dat dan al tien minuten na Irene’s finish. Verderop kwamen ook Maarten Caminada (4e), Waldo Duin (7e) en Carlo Pappot (15e) bij de vuurtoren van Den Helder aan.

 

Nu wel podiumplek voor Jeanine Kocken

 


Zondag dan. In Tilburg stond alles in het teken van het EK Cross. Daarover later meer. Wij verplaatsen ons denkbeeldig naar Senegal voor de laatste ITU-race. De African Cup. Een nieuwe wedstrijd in Dakar en dat was volgens Jeffrey Reijnders, die vriendin Jeanine Kocken coachte wel te merken. ,,Ze probeerden er vanalles van te maken, maar toch liep er nog wel wat mis. Handmatige tijdregistratie bijvoorbeeld en te weinig rekken in wisselzone. Auto’s op het parcours en beetje verwarring met mannen op loopparcours waar ook de vrouwen fietsten.’’ Het Limburgs stel gaf de organisatie het voordeel van de twijfel. ,,Ze zijn heel trots om de atleten hier te hebben. Dat stralen ze uit. De prijsuitreiking was leuk en we werden meegenomen naar een standbeeld voor lunch en foto’s.’’
De transfer van de atleten naar Dakar verliep ook niet helemaal vlekkeloos. Een Poolse atleet moest in Dakar een fiets lenen. ,,Je kunt je voorstellen hoe zo’n karretje eruit ziet.’’ lachte Jeffrey. De race van Jeanine eindigde in een derde plaats. Dat gaf enerzijds voldoening van nu wel een podiumplaats, maar toch ook plaats voor enige relativering. Aan de wedstrijd deden slechts vijf vrouwen mee. Jeanine kende een redelijk zwemonderdeel. ,,Met vier andere meiden kwam ik het water uit. Na en goede wissel als tweede aan het fietsen begonnen achter favoriete Carolyn Hayes. Een tijdje samen met de Egyptische triatlete gereden, die bij de keerpunten steeds loste. Het kostte me veel energie om naar de Ierse toe te rijden. Fietsen was door de felle wind zwaar. We probeerden het gaatje groot te houden op de concurrentie, waarbij Carolyn het meeste werk deed. Ik probeerde mee te draaien. Met een minuut voorsprong stapten we van de fiets af. Ik voelde me in de eerste loopronde heel slap. Het fietsen kostte veel energie en de warmte eiste zijn tol. Het Egyptisch meisje kwam na drie kilometer langszij. Ik voelde me wel beter, maar kon toch niet mee komen. Alles gegeven voor de derde plek, die ik gelukkig wel kon vasthouden.’’
Jeanine concludeert na een naseizoen vol reizen en wedstrijden dat ze toch nog wat prijzengeld heeft meegepakt plus nuttige ITU-punten, die haar volgend jaar van pas kunnen komen.


Terwijl we deze WTJ plaatsen, is in Daytona de Challenge op gang gekomen. Een evenement met hindernissen, want het zwemmen is vanwege de weersomstandigheden ingekort tot 800 meter en het fietsen beperkt blijft tot het negen rondes op het autocircuit. Later ook meer hieromtrent.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.