‘Door sommigen al vergeten’ triatlete Maaike Caelers zet een punt achter pracht carriere – WTJ 1013

DINSDAG – Uit ’t oog, uit ’t hart. Ik zeg het maar ronduit. Uit de regelmatige contacten, die ik had met Maaike Caelers maakte ik op dat veel ‘triathlonvrienden’ van weleer de Weertse triatleten hadden laten vallen als een baksteen. Niet fijn, zeker niet als je jong bent en voortdurend heen en weer geslingerd wordt tussen sport- en maatschappelijke carrière. Maaike heeft me in vertrouwen heel veel dingen verteld uit de tijd dat ze met succes de Olympische Spelen van Londen haalde, uit de succesvolle jaren daarna en vervolgens ook de tegenvallers. De blessures, de innerlijke strijd. De coaching, de bond, de collega-triatletes. Het was niet altijd even fijn om te horen, maar soms wist ik de juiste snaar te raken.

Miraculeuze bronzen plak

Dat Maaike er weer bovenop kwam en vorig jaar weer bijdroeg aan het brons op het WK Mixed Relay, het was miraculeus. Daarna volgden blessures en vrijwel automatisch een volgende mentale terugslag. Achter de schermen volgde ik haar worsteling. Naar wedstrijden ging ze niet, daar zou ze alleen maar uitleg moeten geven over haar absentie. Tussendoor vroeg ze – heel lief – hoe het met mij ging na een wat merkwaardig speaker-seizoen. Het schepte een band ook al waren de achtergronden totaal verschillend. Maar in beide gevallen leek de uitdrukking ‘uit ’t oog, uit ’t hart’ van toepassing. Begrijp ons goed. Het komt in alle geledingen voor. Collega’s op mijn krant die met pensioen gaan, zijn binnen no-time vergeten. Niemand is onmisbaar, niemand heeft eeuwigheidswaarde. Maar als je nog wel ambities hebt, maar je hebt net dat ene duwtje in de rug nodig; dan moet je er staan. Als coach, als begeleider, als vertrouwenspersoon.

Elke vergelijking gaat overigens mank. Maaike kan terugzien op een fabelachtige carrière in de triathlon. Meer dan de moeite waard om op te nemen in ons Trikipedia-atleten overzicht. Ze  heeft geworsteld met het uiteindelijk bekend maken. Niets zo moeilijk als zo’n besluit nemen. Maar vandaag was de blog, die ze wel 34.449 keer veranderd heeft dan toch klaar om de wereld in te slingeren.

Blog en boek van John

Triatlete Maaike Caelers neemt afscheid van de topsport. De 28-jarige triatlete uit Weert richt zich op haar maatschappelijke carrière. Kort samengevat is dat de boodschap, waarmee ze morgen ook in de Limburgse pers staat, misschien ook de landelijke en zeker op een aantal tri-sites. Ook op de onze, al hebben we dan even gewacht tot we Maaike zelf weer spraken. ,,Ja, het werkte bevrijdend om eindelijk te kunnen vertellen wat er ze wilde vertellen. En Wim, iedereen mag het nu weten. Deel het gerust, mits je melding maakt van mijn website en van het boek van John Hellemans.’’ Uiteraard doen we dat. De site is www.maaikecaelers.com en het boek van John (een absolute bestseller) heet Never Ever Give Up.

Hall als coach

Hij was lange tijd haar (bonds-)coach, maar ook een man waar ze op kon bouwen. Hoe anders moet dat geweest zijn toen ze door trainer Jonathan Hall was overgehaald naar Phoenix, USA te komen in de aanloop naar het seizoen 2018. In Nederlandse persberichten werd Hall als Canadese/Amerikaanse coach weg gezet. Slordig, de man is Australiër, won nota bene in 1997 de Powerman Holland in het Limburgse Venray. Wederom een staaltje, uit ’t oog, uit ’t hart. Zou je denken. Hoe dan ook Hall werkte met haar aan de Road to Tokyo, maar in de eerste WTS-races in onder meer Abu Dhabi kwam het er niet uit. ,,Er speelden dingen binnen het team, waar ik in eerste instantie geen idee van had. Ik voelde me steeds meer gestresst maar dacht dat het wel beter zou worden. We verhuisden naar Australië, maar ik voelde me steeds ongelukkiger.’’

Inzicht

Ze legde contact met thuis en merkte hoezeer ze familie in Limburg miste. Maaike: ,,Ik kwam tot inzicht dat het voorbij was en dat een nieuw, rustiger leven aanbrak. Het was prachtig om mee te maken, had het voor geen goud willen missen. Maar nu komt er iets anders voor in de plaats.’’

Rustig stippelt Maaike haar leven na topsport uit. Eerst gewoon onbekommerd als serveerster in een Weerts hotel-restaurant, daar waar ongetwijfeld volgend jaar triatletn zitten ten tijde van het EK in haar stad. Overigens is Maaike daar zijdelings inmiddels ook bij betrokken teniende deze kampioenschappen tot een groot succes te maken. Slimme keuze van organisatie en wat goed dat ze ja zei. Ze woont nu bij haar ouders, maar hoopt weldra genoeg geld te verdienen voor een eigen huurappartement. Daarnaast volgt ze een cursus over de basis van het menselijk lichaam en wil ze straks mensen helpen, die soortgelijke ervaringen in het leven hebben als Maaike.

Gaan voor Goud…maar nu niet meer

Behalve haar blog waarin ze zelfs in dichtvorm uitlegt waarom ze stopt, was Maaike ook bij de sponsorbijeenkomst van Stichting Gaan voor Goud. Daar gaat ze niet meer voor. Ze eindigde op de Olympische Spelen in Londen op het tweede plan, Rio haalde ze niet en Tokyo was uiteindelijk toch een brug te ver. Al als juniore scoorde Maaike samen met zus Anouk op het hoogste niveau. Londen wilde niet lukken, maar kort daarna volgden podiumplaatsen op WTS in Stockholm, Auckland en Yokohama. En dus het brons op het WK mixed team realy in Hamburg 2017. De winst op de World Cup Alanya mocht er ook wezen. John Cardinaal van Gaan voor Goud noemt haar afscheid spijtig. ,,We hebben Maaike altijd voor de volle 100 procent gesteund. We snappen dat het stoppen geen gemakkelijk besluit voor haar is geweest, maar ze kan terugkijken op een hele mooie carrière. We wensen haar veel succes in de toekomst.’’ Maaike blijft op enigerlei wijze betrokken bij Gaan voor Goud.

So long Maaike

Wij sluiten ons aan bij de vele mooie woorden die vandaag (al dan niet te laat) op Maaike Caelers neerdaalden. Mosterd na de maaltijd misschien, maar er zitten ook welgemeende reacties bij. Afijn, Maaike prikt daar zelf wel doorheen. Ze kreeg op de 18e december, de dag van haar afscheid, weer mensen aan de telefoon, op messenger en app waar ze maanden, zo niet jaren niets van had gehoord. Helaas, ook dat is topsport!

Maaike, het gaat je goed. We komen elkaar ongetwijfeld nog eens tegen. Is het niet op een wedstrijd, dan wel op het terras in Weert. Namens genoeg triathlonfans spreek ik dank uit voor de jaren waarin je ons liet genieten van topsport en TeamNL op de kaart zette. Aan je WTS-podiumplaatsen kan – buiten Rachel – vooralsnog niemand tippen. Je mag trots zijn op zo’n geweldige carrière, die trouwens ten dele begon in mijn Oud Gastel bij de NK jeugd/junioren.

We hadden nog veel meer WTJ-nieuws, maar vandaag laten we het bij Maaike. Opdat sommige mensen nog eens achter de oren krabben en zich afvragen: ,had ik haar niet eens een keertje moeten bellen of mailen?’

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.