Jetze Plat; een speurtocht naar de Wereld- en Olympisch kampioen.

Een tijdje geleden maakte ik een afspraak met Olympisch , Europees, Nederlands kampioen triathlon en Hawaii winnaar Jetze Plat. Enthousiast als altijd nodigde Jetze me bij hem thuis uit, hetgeen later een bijzonderheid bleek. Daags tevoren hadden we nog even contact en stuurde Jetze me een old school routekaartje, met de opmerking “hier nog even een korte beschrijving om mijn huis te vinden, ligt nogal verstopt. Jetze had niets te veel gezegd, maar tenslotte trof  ik hem op een heel bijzondere idyllische plek. Jetzes huis annex trainingscentrum staat op een van de mooiste plekjes van Nederland. Daar begon ik “mijn speurtocht” naar deze bijzondere sporter en mens Jetze Plat. De twee uur vlogen om, een geanimeerd gesprek met kippenvelmomenten en een nog groter respect mijnerzijds voor de sporter en mens Jetze Plat.

 

 

Het is maandag 7 januari, voor Jetze een “heilige dag”; hij traint niet, nooit op maandag. Het is zijn dag voor andere zaken: administratie, beantwoorden van mails, opruimen van het huis, planning, ontwikkelen en uitwerken ideeën, kortom zijn dag. Hoe uniek de uitnodiging is om bij hem thuis een interview af te nemen, blijkt al snel: “Interviews doe ik normaal altijd ergens in de buurt, bij een restaurantje. Ik vind het niet prettig als “vreemden” hier in en uit lopen.
In een zeer openhartig gesprek gaf Jetze me inzicht in de wereld van een kampioen, de voors en tegens, de hoogtepunten en teleurstellingen, de leuke en de minder leuke aspecten van het leven van een topsporter. Natuurlijk gaat het in het beginsel over Jetze zijn sportieve carrière.

Hij heeft zijn periode van alternatief sporten er inmiddels opzitten, na het seizoen zijn er altijd 6 weken waarin hij zijn andere passie kan beoefenen; het rijden op een crossmotor. (Vorig jaar leidde dit tot een polsbreuk) Echter deze staat inmiddels al weer geheel gepoetst en gesmeerd in de schuur, het is nu tijd om uren te maken in training.

 

Doelen


“Vanuit huis kan ik geweldige trainingen doen, ik kan alle kanten op en heb alles tot mijn beschikking hier, alleen een indoorpool ontbreekt. Zou er overigens niet aan moeten denken om daar mijn trainingen in te moeten afwerken. Zwemmen doe ik met het RTC  in Alkmaar onder leiding van Jelmer van Waveren. Het is tijd om nu een degelijke basis te leggen voor komend seizoen. Mijn wedstrijden beginnen op 6 april qua handbiken (wegwedstrijd)  en vanaf april wat betreft triathlons; 27/4 WPS Milaan. Het doel is natuurlijk Tokyo 2020, waar ik wil uitkomen in de triathlon, handbike tijdrit en wegwedstrijd. Om me te kwalificeren voor de Olympische Spelen moet ik voor triathlon in de top 6 ranking staan, vooralsnog hebben we 3 World Cups en het WK  geselecteerd om dit doel te behalen. Voor het handbiken is het allemaal wat ingewikkelder, maar als ik in 2019 wereldkampioen kan worden, kunnen ze bij de KNWU niet om me heen, dus dat is mij doel”.

 

3 x goud

Doorvragend naar de doelen voor Tokyo 202o, blijkt dat Jetze zijn doelen heel hoog heeft staan. In aanvang is zijn antwoord;”het zou mooi zijn als ik in beide takken van sport goud kan behalen”, echter het ultieme doel komt tenslotte ook aan de orde; “ik ga voor 3 x goud, dat doel geeft me motivatie om het maximale iedere dag uit mezelf te halen. Dat kan ik natuurlijk niet alleen, daar heb je ook een brede basis van ondersteuning voor nodig. Focus 2020 is het project wat nu begonnen is, daar wordt alles voor opzij gezet en voor gedaan. Gelukkig komt mijn vriendin ook uit de topsport(kunstschaatsen) en snapt zij wat ik er voor moet doen en laten. Daarnaast word ik gesteund door het NOC/NSF, de KNWU en mijn persoonlijke sponsoren, alleen door hun hulp ben ik in staat te doen wat ik doe. Ik ben hen daar ook heel dankbaar voor. Het zijn behoorlijke bedragen die sponsoren en bonden in mij investeren. Ik kom uit een gezin waarin me geleerd is dankbaar te zijn , er moet immers hard gewerkt worden voor iedere cent, dat zie ik dagelijks aan mijn vader in zijn autoschadebedrijf. Ik ben oprecht dankbaar voor de bijdragen van alle sponsoren en bonden en probeer op mijn manier dat hen ook duidelijk te maken. Aan het einde van ieder seizoen investeer ik behoorlijk wat tijd om hen allemaal te bezoeken, een cadeautje te geven en hen persoonlijk te bedanken, dat zit in mijn genen, dat heb ik van mijn ouders meegekregen.

 

Ondersteuning

 

foto Freddy Rosink

 

“Sinds het WK handbiken 2011 heb ik de A-status en was toen in staat me volledig te richten op sporten en kon stoppen met werken (ik was toen nog een relatief onbekende sporter). In 2012 ben ik toch weer deeltijds gaan werken, ik miste iets en mij volledig richten op alleen sporten deed mij niet beter presteren. Via het project Move Forward werd ik gevraagd voor een ambassadeursrol en het geven van presentaties, dat ligt me wel, het was juist die extra dimensie die ik miste. Dus ben ik weer opnieuw gestopt met werken  en kon ik me volledig richten op mijn sporten in combinatie met het geven van presentaties en ambassadeurschap. Die combinatie deed mij beter presteren. Sinds eind 2013 is Guido Vroemen mijn trainer, we hebben een klik, het is een bijzondere band die we samen hebben opgebouwd en samen kunnen we ieder jaar opnieuw zorgen voor progressie.  Ook Johan Versluis is belangrijk in mijn sportieve carrière . Mannen waar ik veel aan te danken heb en die er mede voor zorgen dat ik ieder jaar beter presteer. Ook de inzet en ondersteuning van de NTB is bijzonder qua paralympische sport. Zij bieden veel ondersteuning op allerlei gebied en erkenning. Met de NTB heb ik eerlijk gezegd wel een betere band dan met de KNWU. Bas de Bruin; de juiste man op de juiste plek, Jelmer van Waveren; gestructureerd als hij is, Adrie Berk en Rembert Groenman. Met hen heb ik bijvoorbeeld een geanimeerd gesprek tijdens het Sportgala, voelt als een sterke band. Bij de KNWU is er meer afstand en dit is bijvoorbeeld ook terug te zien in een NK tijdrijden dat niet geïntegreerd is bij het NK voor valide atleten.

 

Sponsoring

 

 

“Naast de A-status van het NOC/NSF heb ik gelukkig tal van sponsoren; regionaal, nationaal en internationaal. Zonder hen zou ik niet kunnen doen wat ik nu doe. Ik ben hen heel dankbaar voor wat zij voor me doen en dat laat ik ook blijken, daar waar ik kan. Kleding, materiaal,  tankpas,  bus, voeding, zo kan ik nog wel even doorgaan.  Ieder jaar het vertrouwen van die mensen/bedrijven die in mij investeren! Voor mij is het de normaalste zaak van de wereld om aan het einde van jaar langs de sponsoren te gaan om hen persoonlijk te bedanken en een presentje te overhandigen. Ook ben ik regelmatig actief voor mijn sponsoren door het geven van lezingen.

 

Bekende Nederlander na de OS, IM Hawaii en verkiezing paralympische sporter?

 

 

“De mensen vinden het leuk als ik benoem dat ik Olympisch Kampioen en Wereldkampioen ben, maar echt tot de verbeelding spreekt mijn prestatie tijdens IM Hawaii. Het brede publiek kent de wedstrijd op Hawaii en de afstanden. Wil mezelf geen bekende Nederlander noemen, wel word ik regelmatig herkend en aangesproken. Waar ik wel soms moeite mee heb, zijn de reacties van mensen. Als ik dan eens, buiten het seizoen, een patatje ga halen, kijken mensen je op een bepaalde manier aan. Ook word ik soms spontaan aangesproken en gefeliciteerd, dat is leuk en kan ik over het algemeen wel waarderen. Maar ik kan me wel verplaatsen in mannen als Tom Dumoulin en Sven Kramer, die soms kiezen om buiten de publiciteit te blijven. Iedereen kent me als zeer sociaal en dat kan ik over het algemeen ook wel opbrengen, maar het liefst ben ik op mezelf. Een trainingskamp met een groep is noodzakelijk, maar ik zal me zeer regelmatig afzonderen in zo’n situatie en ben dan weer blij dat ik thuis en op mezelf ben. Ik kan goed in een groep functioneren als het een doel heeft, maar ik gedij het best met rust om me heen. Natuurlijk is het geweldig om deel te nemen aan Olympische Spelen, maar ook daar ben ik veelal op mezelf en focus mezelf, na de wedstrijden meng ik me wel af en toe in groepen, maar zoals gezegd, ik kan me prima alleen vermaken, in trainingskampen, bij wedstrijden, maar ook thuis”.

 

Op herhaling naar Hawaii?

 

 

Als ik die vraag stel zie ik een twinkeling in de ogen van Jetze, hij steekt van wal; “Mijn wedstrijddag op Hawaii was een goede, alles liep zoals het zou moeten lopen en ik had een goede dag. Als ik terug ga, wil ik sneller en dat moet kunnen. Ik wil me dan een volledig jaar kunnen voorbereiden op die race, dus het kan pas na 2020. Het was een bucketlist ding en eigenlijk had ik te weinig tijd om me specifiek voor te bereiden in 2017. Ironman Hawaii is absoluut een commercieel circus, het kost sloten geld maar het is wel de wedstrijd die het hoogst prijkt op mijn lijstje van mooiste wedstrijden. De erkenning van IM voor paralympische sporters zou wat mij betreft zou wat mij betreft vergroot kunnen worden, ik zie daar ook wel een rol  in voor mezelf. Ik zou bijvoorbeeld het liefst starten samen met de mannelijke Pro’s in plaats van achteraan bij de dames Pro’s. Met een goede dag zou ik me dan in de top 10 aan de finishlijn kunnen nestelen, echter ik vrees dat de IM organisatie me niet zal laten starten bij de mannelijke Pro’s. Mijn 27e plek overall in 2017 was prima, maar ik ben overtuigd dat ik beter kan. Al ben ik er van bewust dat de combinatie handbiken/wheelen niet 100% te vergelijken is met fietsen/lopen.
Heel voorzichtig heb ik al 2021 in het hoofd en  heb ik er ook al met Guido over gesproken”.

 

Focus 2020

 

 

Alles bij Jetze staat nu in het teken van 2020 Tokyo: handbike tijdrit, wegwedstrijd handbike en triathlon. Zoals eerder gezegd; het doel is eigenlijk 3x goud. Samen met zijn team werd een leuke gadget bedacht, welke hij traditiegetrouw aan het einde van het jaar bij zijn sponsoren langs bracht. Een fraai doosje met Japanse sluiting, daarin een oranje bril om Focus 2020 te kunnen bekijken en een persoonlijk bedankje. Het tekent deze Olympisch en Wereldkampioen, groots in daden , dankbaar voor wat hij sportief kan neerzetten door de verschillende bijdragen van organisaties en sponsoren. “Ik heb een sterke basis door de sponsoring en de bonden. Daarnaast de verschillende trainers en mijn eigen prestatiedrang die zorgen dat ik ieder jaar nog verbeter, maken dat ik optimaal kan presteren. Het feit dat mijn partner heel goed begrijpt wat er allemaal moet gebeuren en vooral gelaten moet worden in aanloop naar een evenement als de Olympisch Spelen. Inmiddels heb ik ook wel geleerd me te uiten op sportief gebied, prive is dat soms nog wel eens een dingetje. Het heeft er toe geleid dat we een tijd uit elkaar zijn geweest, maar inmiddels zijn we weer samen. Ik ben iemand die zich niet zo snel uitspreekt, dat heb ik echt moeten leren. In mijn rol als sporter is dat voor mij inmiddels eenvoudiger en hoort dat bij mijn beroep, maar in mijn prive gaf dat wel eens strubbelingen. Ook daar heb ik stappen in gemaakt.

 

Niveau paratriathlon/handbiken


“Wedstrijden die ik doe staan in een schril contrast;  Ironman Hawaii zo professioneel, terwijl de paralympische sport nog behoorlijk amateuristisch is. Ik kom dan in de triathlon nog uit in de zwaarste klasse en ik weet wat ik er zelf voor doe en op welk niveau ik presteer. Maar soms denk ik echt wel eens ; van wie win ik nu eigenlijk. Natuurlijk is de paralympische wereldtop tijdens OS aanwezig op het gebied van triathlon, in het handbiken zijn de top 10 wel Pro’s. Maar af en toe bekruipt me het gevoel dat er nog heel veel te ontwikkelen is in de paralympische sport en ik zie daar zeker ook een rol voor mezelf in. Wil de NOS de paralympische sporten uit gaan zenden, is er nog een lange weg te gaan. Persoonlijk is mijn wens uit te kunnen komen tegen de absolute wereldtop in rechtstreekse duels, zowel op Olympische afstand als Lange afstand. Natuurlijk zijn er verschillen, tijdens “het fietsen” verlies ik tijd, tijdens “het lopen” haal ik tijd terug. Ik ben van mening dat er best een vergelijking met de top van de wereld gemaakt zou kunnen worden”.
Tijden IM Hawaii 2017         Patrick Lange           Jetze Plat
Zwemmen                                48:45                          53:14
Fietsen                                      4:28:53                      5:25:17
Lopen                                        2:39:59                      2:19:20
Eindtijd                                    8:01:39                      8:41:47

 

De toekomst


Ik confronteer Jetze met de vraag; is Tokyo 2020 de laatste keer Olympische Spelen? en er valt even een stilte. “Als ik op de Olympische Spelen alles win, wil ik dan nog wel door? Als ik mezelf kan blijven ontwikkelen en presteren op dit niveau……tja, wellicht ga ik dan nog door. Zoals gezegd, de terugkeer naar Hawaii en beter presteren speelt in het achterhoofd.  En maatschappelijk, ik heb een passie voor fijnmechanische techniek (een aantal voorbeelden van zijn werkstukken staan uitgestald in een vitrinekast) . Ik heb via “Team NL at Work” het afgelopen jaar kennis mogen maken met sportmanagement en allerlei facetten van het bedrijfsleven. Ik vond het geweldig interessant, heb genoten en veel geleerd, maar ben er ook achter gekomen dat sportmanagement niet echt mijn ding is. Het liefst doe ik na mijn sportieve carrière iets  in de ontwikkeling van materialen voor paralympische sporters  (iets waar ik me nu ook al veel mee bezig houd). Ik ben ervan overtuigd dat ik daarin mijn  geld kan verdienen in de toekomst.

 

Ambassadeur

 

Eigenlijk was de aanleiding voor dit interview een filmpje van Jetze, waarin hij G-sporter Tijn verrast. Één van die vele momenten waarop Jetze belangeloos zich inzet voor een ander. Een ware ambassadeur van de paralympische sport en tekenend voor de mens Jetze Plat. Heel veel bezig met anderen, ondanks zijn drukke schema’s en bezigheden als wereldtopper op diverse vlakken van de paralympische sporten. Een lezing op een school, een verrassingsbezoek, een radio-interview, een lokaal of regionaal goed doel, hij maakt er tijd voor vrij. Ik kan me nog levendig de actie “Stoel voor Fleur” herinneren. Jetze in Rio en ik stuurde hem een berichtje of hij iets wilde doen. Ondanks zijn focus voor ZIJN RACE toen, kreeg ik binnen 24 uur bericht terug en zegde hij zijn deelname toe aan de uitreiking van de stoel. Van enige vergoeding wilde hij niet weten. Op scholen , voor lezingen,”radio en tv,  voor goede doelen, promotionele zaken Jetze probeert er  tijd en ruimte voor te maken; “Het is leuk om af en toe dingen te doen om mensen te helpen” is het nuchtere antwoord.

 

Mooiste en minste herinnering aan een wedstrijd

 

Foto Bert Willems


“Ondanks Europese en Wereldtitels triathlon en handbiken en Olympische titel en medailles, is het toch mijn wedstrijd op Hawaii. Op een tweede plaats komt heel kort daar achter mijn Olympische goud in Rio, de finish op de Copa Cabana. Wedstrijden waar ik naar heb toegewerkt en waar alles klopte. Mijn minste wedstrijd hoed ik niet over te twijfelen; het WK 2014 handbiken. De tijdrit mocht ik niet rijden, had ik me niet voor gekwalificeerd. De wegrit was gewoon verschrikkelijk. Ik werd al na 1,5 ronde gelapt, ik had een hele slechte dag. Zo erg zelfs dat ze in mijn laatste ronde, achter mij de dranghekken gingen opruimen. Tot op de dag van vandaag snap ik er niet van wat er die dag aan de hand was met me. Op een tweede plaats wat betreft minste herinneringen komt het WK handbiken 2015. Dat was het moment dat ik hoorde dat mijn moeder kanker had”.

 

Verlies moeder

 

foto Mathilde Dusol

 

Het hoge woord is er uit. In aanloop van zo’n interview zijn dit onderwerpen die ik in de voorbereiding natuurlijk meeneem, maar hoe breng je het ter tafel of laat je het weg. Het gesprek met Jetze was van dien aard; vriendschappelijk en open dat ik er op door kon gaan. “Natuurlijk is het anders nu mijn moeder er niet meer is. Zowel mijn vader als mijn moeder hebben zich nooit inhoudelijk met mijn sportcarrière bemoeid. Ik werd niet opgehemeld met mijn prestaties, ze supportden vooral op afstand. Ze waren er soms bij, maar dan op de achtergrond. Als ik blij was met een 3e plaats, waren zij blij. Beiden maakt het niet uit op welke positie ik finish, het gaat hen om mij en mijn gevoel over de race. Dat houd je ook normaal. Nu mijn moeder er niet meer is, mis ik vooral het centrale punt in ons gezin. Mama organiseerde en regelde belangrijke momenten in het gezin. Wij zijn met 4 kinderen en kunnen heel goed met elkaar, maar er ontbreekt nu iets. Ik ben heel goed ik organiseren bijvoorbeeld samen met het gezin  de Kerstdagen iets doen, maar juist op zulke dagen mis je dan dat extra’s qua sfeer en dergelijke wat anders als normaal aanwezig was.

 

Heel bijzonder was dat het verlies van mijn moeder door Peter Heerschop aangehaald werd in zijn column Lieve Marianne bij Radio 538. Ik ken Peter persoonlijk, heb hem een paar keer ontmoet en gesproken. Van zijn voornemen om dit onderwerp mee te nemen in zijn wekelijkse column, wist ik niets. Ik hoorde het op de radio”.

 

Werelduurecord

 

 

Voordat Jetze zijn totale focus richt op Tokyo 2020 organiseert hij zijn eerste eigen evenement; op 13 maart valt hij het werelduurrecord handbiken aan in Alkmaar. Dit staat op dit moment op 42,1 kilometer (waar hebben we deze afstand eerder gezien). Vanaf 15.00 is iedereen welkom in Almaar. Naast de aanval op het werelduurrecord is er de mogelijkheid om zelf het handbiken te ervaren, is er na afloop natuurlijk gelegenheid met Jetze te spreken en zal zijn project “Tokyo 2020” verder worden toegelicht. Tal van gasten/sprekers zullen aanwezig zijn om een bijzondere middag te garanderen. Opgeven kan via de website van Jetze Plat

 


Jetze Plat door mijn bril bekeken

Ik ken Jetze inmiddels een aantal jaren en in die jaren is mijn respect voor de sporter Jetze Plat alleen maar toegenomen. Maar ook persoonlijk had ik in het verleden en nu regelmatig contact met hem. Echter het gesprek bij hem thuis gaf me zo veel meer inzicht in de mens Jetze. We hebben gelachen, er werd serieus ingegaan op zaken, er waren stiltes en zichtbare emoties. De klik was er al, mijn respect voor sporter en mens Jetze Plat is alleen maar gegroeid. Gedisciplineerd, zeker van zijn sportieve goal, twijfelachtig over zijn prive. Enorm open in het gesprek, maar als mens het heerlijk vinden op zichzelf te zijn. Een enorm doorzettingsvermogen, bijzonder gestructureerd. Zich inzettend voor anderen op allerlei gebied, maar in de grond op zichzelf. Zichzelf doelen stellend maar daarin anderen zeker niet uit het oog verliezend.

Een Nederlands-, Europees- , Wereld- en Olympisch kampioen, die gewoon zichzelf gebleven is en een warme persoonlijkheid. Dank Jetze voor het speciale ontvangst en dit fijne gesprek.

 

 

 

 

 

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.