Alles over 70.3 IM Dubai Adam en Holly; de Dutchies en Arno’s World Marathon Challenge – WTJ 1052

VRIJDAG – Niet Olympisch kampioen Alistair Brownlee, niet wereldrecordhouder Kristian Blummenfelt maar Europees kampioen Adam Bowden was vrijdagochtend heer en meester op de tweede 70.3 Ironman van dit jaar in Dubai. Opmerkelijk trouwens dat zijn Europese 70.3 IM-titel in het Deense Elsinore al weer door iedereen vergeten is, terwijl dat toch het sensationele debuut van de Brit op de langere afstanden was. Voorheen hield de 36-jarige Brit zich nog prima staande in de World Triathlon Series.

Geen Blummenfelt te zien

Zwemmend in de Perzische Golf (rimpelloos overigens) was hij al de sterkste, bij het fietsen leek het wachten tot de koppositie werd overgenomen door de Noor Blummenfelt. Maar die kwam niet. In derde positie was hij de wisselzone in gedoken, maar reeds toen al keek de Noor bedenkelijk naar zijn benen. Nog geen kilometer verderop stond de Bahrain-winnaar al aan de kant. Zwaar teleurgesteld stapte hij uit. Vooraan werd Bowden nog even afgelost door de verrassend sterke Fransman Sebastian Fraysse, kort daarna afgelost door de Duitser Johann Ackermann maar bij de halve marathon (en 26 graden op de thermometer) nam de Adam Bowden al snel het heft terug in handen. In de werkelijk imponerende erelijst van Duba (Terrenzo Bozzone, Jan Frodeno, Javier Gomez en Alistair Brownlee) misstaat zijn naam niet. De oersterke Zweede Patrik Nilsson deed er alles aan dichterbij te komen, maar strandde op een tweede plaats op 2,5 minuut. Zeven minuten later greep Fraysse het brons voor Ackermann.

Milan vooral blij met pijnvrije wedstrijd

In dat geweld van triathlonmatadoren maakte Milan Brons zijn come-back. Dat ging lang goed. Als tiende uit het water en nog even bij het fietsen op een zevende plaats gefietst. De halve marathon was nog aan de zware kant. De Almeerder viel terug naar de vijftiende plaats. Over het zwemmen was hij best tevreden. ,,Tot 400 meter lag ik nog achterin het groepje Blummenfelt. Toen moest ik ze laten gaan. In het tweede groepje op kop gezwommen en met 1,5 minuut achterstand op de fiets. Dat was wel serieus zwaar.’’

Op een parcours waar nauwelijks bochten liggen, lopen de gemiddelde snelheden al gauw richting vijftig in het uur. Milan verzuchtte na afloop dat hij geen enkel rustig moment kende. ,,Op een gegeven moment opgepikt door een grote groep en kon gelukkig net aanhaken. In die groep tot het einde meegereden en zo achtste van de fiets. Niks aan de hand eigenlijk.’’

Tot dan toch bleek dat de lange blessureperiode en het gebrek aan wedstrijdritme het meest tot uiting kwamen op het derde onderdeel. ,,Het was helaas gewoon niet goed. Ik wist ook niet wat ik kon verwachten bij zo’n eerste race. Ik dacht nog voorzichtig te starten met de warmte, maar al na een paar kilometer kreeg ik last van mijn maag. Best wat moeten wandelen, daardoor veel tijd en plekken verloren. De vijftiende plaats was niet mijn doel, maar is blijkbaar wel waar ik nu sta.’’ Milan gaat stevig doortrainen, bespreken en onderzoeken hoe het beter kan als het Europese seizoen eenmaal begint.

Later op de dag is Milan al een stuk opgewekter. ,,Ik heb zonder pijn mijn eerste wedstrijd kunnen volbrengen. Dat geeft toch wel een lekker gevoel.’’

Michiel de Wilde genoot elke seconde van pro-debuut

Grote blijdschap bij zijn iQ2-teamgenoot Michiel de Wilde. Vorig jaar in dezelfde wedstrijd nog 26e en winnaar M25, nu als debuterend prof negentiende in de einduitslag. ,,Ik heb elke minuut genoten van mijn grootse race, al was dat kort voor de start wel even anders. Ik stond wel even te shaken. Sta je daar als groentje tussen de profs, kan ik hun voeten wel houden. Mijn start was goed, misschien dankzij mijn lengte. Na 100 meter lag ik nog steeds in de goede ‘wasmachine’. Ik voelde nog concurrenten aan mijn voeten dus lag niet laatst.’’

De wisselzone was een zegen voor Michiel., die normaliter tussen duizenden fietsen de zijn moest zoeken en nu op de eerste rang bij de profs stond. De Amsterdammer kwam goed uit de startblokken, maar kreeg later zadelpijn. ,,Mijn achterwerk ging zeer doen. De kramp verspreidde zich over de rest van mijn buik. Balen. Even was er twijfel, want ook mijn voeding ging niet goed. Ik probeerde de banaantjes op de verzorgingsposten aan te nemen, niet zo simpel met die snelheden.’’

Daarna keerde de macht bij hem terug. Of zoals hij het uitdrukte ‘solo train De Wilde was on a roll’’ Hij kreeg er weer zin in, wist in aerodynamische houding zijn bidon te pakken en terug te zetten. En toen was daar al de tweede wissel. ,,Ik had tot dan pas twee bidons gedronken, niet veel. Ik zette aan om snel het eerste aid station te halen, maar dat was er te veel aan. Mijn techniek was oké, maar de energie sijpelde uit mijn benen weg. De Red Bull van de organisatie maakte me nog slomer. Geen adelaar meer, eerder een pauw. Ik deed een normale race, maar niet pro-waardig. Anderzijds motiveert zo’n dijk van een wedstrijd me enorm. Het proces gaat door. What a day, what a sport!’’

Holly superieur

Bij de vrouwen moest titelverdedigster Anne Haug de zege laten aan de superieure geboren Britse Holly Lawrence. De nu voor Amerika uitkomende Holly was al los toen ze Jumeirah Beach opliep en na het fietsen leek haar de zege niet meer te kunnen ontgaan. Maar dan was er altijd nog de Duise, die te boek staat als een van de snelste loopsters in het Ironman-circuit. Anne naderde inderdaad tot op anderhalve minuut als tweede, de Britse Sarah Lewis werd op gepaste afstand derde. De Belgische vrouwen Sara van de Vel (debutante) en Karen Steurs weerden zich kranig met respectievelijk een zesde en een achtste plaats.

Papa Kelvin gaat sneller dan ooit, Chris wint ook

Bij de agegroupers ook nog knappe Nederlandse resultaten. Kelvin van der Doe, een paar jaar geleden nog op alle continenten actief voor 70.3 Ironmans was in de agegroupers de beste Nederlander. ,,Het ging ontzettend goed. Ik wist niet wat ik kon verwachten, drieëneenhalve maand na de geboorte van Kiki. Toch een heel ander leventje, ik heb bijvoorbeeld maar een keertje buiten gefietst, verder alles op de Tacx. Daardoor wel efficient gewerkt en dat bleek vandaag: de bike was super. Echt geweldige benen. Zwemmen was prima, zoals ik verwacht had. Een hoge 28 minuten in het water. Lopen steady, niet super. Het was erg warm en de benen waren na de 2.11-split op het fietsen een beetje op. Maar erg tevreden met mijn pr en dankbaar dat Marloes en Kiki langs de kant toekeken en me supporterden. Op de vraag: hoe hard gaat een Ironpapa kan ik gelukkig antwoorden: sneller dan ooit.’’ Kelvin was vierde M30 en 23e in totaal. Vijftien seconden en twee plaatsen later kwam Chris Brands al binnen. Ook hij ervaart dat het vaderschap hem geen windeieren legt. Chris won voor het eerst in de M50-categorie met zeven minuten voorsprong op de nummer twee. Een Abraham, die in deze groep een geducht tegenstander zal worden voor menig master in de wereld. André Gieling was in dezelfde M50 goed voor een 24e plaats. Jorrit Vulker werd twaalfde bij de M30.

Leanne is een fenomeen in de sport

Groots was wederom de prestatie van de in Venhuizen geboren voor de Verenigde Arabische Emiraten uitkomende Leanne Fanoy. Ze was beste van alle agegroupers, haar tijd was zelfs nog zes seconden sneller dan Sara van de Vel, de nummer zes bij de profs. Voor Leanne was het een thuiswedstrijd, die voortreffelijk uitpakte. We spreken haar komende week nog over haar verdere plannen dit jaar en over de eerste invloed die haar nieuwe coach Luc van Lierde op haar heeft.

Op de 17e plaats was Carla van Rooijen de snelste met het Nederlandse vlaggetje voor haar naam. In haar agegroup F45 was slechts de Poolse Alicja Medjak een minuut sneller. Zilver dus voor de Amstelveense, die de afgelopen jaren ook nog als pro uitkwam. Elisabeth van Casteren eindigde twaalfde F25, Manon Peters veertiende F30. Julion Ruwette was de nummer twaalf onder de F35-vrouwen.

Moraal van dit verhaal: het was een schone vrijdagmorgen. Een ochtend waarop het sneeuwde in Brabant en de zon doorbrak voor veel triatleten in Dubai.

Arno en Meriem doen aan de top mee in World Marathon Challenge

De zon breekt ook door voor ons marathonkoppel Arno van Triest en zijn Spaanse bruid Merien Achab Zekir. De eerste marathon op luchtmachtbasis Novo rondom de landingsbaan op Antarticta hebben ze bij -5 graden afgewerkt (In Amerika is het momenteel -40). Arno van Triest werd derde in 3.49.55. Alleen de Amerikaanse favoriet Michael Wardian (3.16) en triatleet Petr Vabrousek (3.39) gingen hem voor. Merien werd vierde vrouw in 4.39.57. De langzaamste deed er ruim 8 uur over.

Hop het vliegtuig in en terug naar Kaapstad voor de tweede marathon. Wardian was ook daar de snelste, nu in 2.57. Petr bleef in zijn buurt met een tijd van 3.14 en Arno zakte een paar plaatsjes naar een nog altijd knappe vijfde plaats in 3.36.11. Merien handhaafde zich wel op de vierde plaats in 4.45.17 uur. De derde marathon in Perth wacht al op de komst van de 40 marathonhelden. Wordt vervolgd.

Tenslotte komen we net terug van een prachtige opening van de Sports Lab Middelburg van Floris-Jan Koole. Daarover morgen meer.

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.