Column Daan: Over zielige oud-wielrenners opgenomen in de roedel

Landskampioen duathlon Daan de Groot schrijft in zijn columns geregeld wat hem zoal bezig houdt. Topsport is niet voor lieverdjes, dat wisten we al langer. Vandaag gaat Daan daar wat dieper op in met zijn stelling: vriendelijkheid is geen kwaliteit, maar gewoon een gebrek aan ballen.

 

In het weekend van het NK 10 kilometer in Schoorl verbleef ik met mijn trainingsgroep van Hellas Triathlon het hele weekend in een huisje. Voor die gelegenheid heb ik eens nagedacht over wat een trainingsgroep een ideale trainingsgroep kan maken. Hieronder het resultaat.

Toen ik begon met duatlons en lid werd van Hellas verwachtte ik maar weinig van de atleten om me heen: ik zocht slechts een groepje waarmee ik aan de RBR series kon meedoen. Ik verwachtte weinig te leren, en rekende op weinig interactie. De du- en triatleten die ik al kende waren niet onaardig, maar als doorgewinterde wielrenner wist ik precies wat dat betekende: amateurs. Vriendelijkheid is geen kwaliteit, maar gewoon een gebrek aan ballen. Vriendelijkheid is iets voor mensen die te bang zijn om de competitie aan te gaan. Triatlon, en duatlon al helemaal, leek me überhaupt een klein sportje: een sport waarin mensen zonder uitgesproken talent zich toch kunnen onderscheiden door het maar lang genoeg vol te houden. Bij gebrek aan wolven, doen de konijntjes een wedstrijdje wie het langst kan huppelen. Ik werd lid om tussen de wielerwedstrijden door even wat konijntjes te snacken.

Mijn goede voornemens werden al snel op de proef gesteld toen Marco Glastra, één van de meest anglofiele coaches die ik ken, een ‘sit-down’ wilde doen om te praten over mijn ‘participation motivation’ in de Loopboost-groep van Hellas. Hij begon over een minimaal aanwezigheidspercentage waarvan ik meteen al wist dat ik het nooit zou halen, maar omdat ik met mijn wolfachtige ego niet bij een langzamere loopgroep mee kon doen knikte ik van “ja, het zal wel goedkomen”.

In een goedkoop verhaal, zou er na deze negatieve introductie natuurlijk een grote wending komen. En inderdaad, zo goedkoop ben ik. Ik kan ook niet anders, want de Loopboosttrainingen bij Hellas waren daadwerkelijk een openbaring. Dit kwam gedeeltelijk door de trainers en hun wetenschappelijk onderbouwde ideeën. Ze zorgen elke week voor een structuur, er wordt nagedacht over dingen als motorisch en impliciet leren, en iedereen moet zijn intervallen op het aangegeven tempo doen. Volle bak gaan in de training is asociaal en alleen zielige oud-wielrenners (Jelle Lugten en ik) proberen het wieltje duwen – het eeuwige meten van elkaars vorm – te vertalen naar de atletiekbaan. Toch wil ik me in deze column niet concentreren op de bijdrage van de trainers en hun structuur. Ik denk namelijk dat het succes van een trainingsgroep gemaakt moet worden door de atleten, maar ik snap niet precies hoe dit werkt. Uiteraard heb ik wel een theorie.

Benodigde voorkennis: Zoals bij alle eigenschappen kun je bij sportfanatisme mensen op een spectrum van laag naar hoog indelen. Het sportfanatisme-spectrum zal lopen van “Zweten is eng” aan de linkerkant tot “Sporten is het enige wat ik doe” aan de rechterkant. Zoals bij alle spectra zijn beide uiteinden niet optimaal voor je levensgeluk. Zoals bij alle spectra waarbij de uiteinden niet optimaal zijn, is er ergens tussenin een optimum: een gulden middenweg, een bergtop van levensgeluk. Zoals bij alle bergtoppen, is het makkelijker om er vanaf te vallen, dan om er op te klimmen.

De theorie: Voor mezelf weet ik ongeveer waar ik wil zitten, ik weet ongeveer hoe fanatiek ik wil zijn, en vergeleken met mijn vrienden en collega’s is dat vrij ver naar rechts (overigens niet geheel in lijn met mijn politieke voorkeur). Dat zou geen probleem zijn, als je niet zo gemakkelijk aangetrokken zou worden door de mensen om je heen. Om de metafoor nog iets verder op te rekken: mijn bergtop ligt rechts, maar de warme wind van de sociale conventie waait altijd naar links. De oplossing voor dit probleem (let op: hier komt dan de theorie) is volgens mij een goede trainingsgroep. Het omringt me met mensen die op dezelfde plek op het spectrum willen zijn als ik. Mensen die even fanatiek, even gedisciplineerd, en even asociaal willen zijn als ik, zodat we dat supersociaal samen kunnen doen.

In een ideale trainingsgroep staat de sociale conventie in dienst van de sport. Je hoort erbij als je voor je sport leeft. Rücksichtlose discipline wordt gewaardeerd, en voor de sport kiezen staat gelijk aan voor de groep kiezen. In een ideale trainingsgroep word ik gemist als ik niet naar de trainingen kan komen. De ideale trainingsgroep helpt elkaar naar de optimale balans van fanatisme en rust.

Ik denk dat ik deze ideale trainingsgroep bijna gevonden heb in de Loopboost. Als wij op dinsdagavond intervallen lopen in een groepje van een man of acht voel ik me nog steeds een wolf, maar dan in een roedel. De snelheid, de soepelheid, het gehijg. Coen Smiers herinnert me met zijn trippel-trappel-tredmolen-tred dat ik lichtvoetig moet lopen. Cornelis Scheltinga, met zijn lange ledematen, vertelt me dat ik me lang moet maken. Pim Venderbosch’ dunne benen lijken te schreeuwen dat ik niet teveel rotzooi moet eten. Leonard Tersteeg laat me zien hoe een echte hardloper loopt, en Alex Kling toont me hoe jeugdige onverschrokkenheid er ook alweer uitzag. Voegen alfa’s Peter en Marijn zich dan nog bij deze groep, dan is de roedel compleet. Langzame groepjes worden niet ingehaald, maar opgevreten.

Aan het eind van zo’n training wil ik niets anders dan bij deze groep horen, en inmiddels voldoe ik dan ook met gemak aan het minimaal aanwezigheidspercentage. De motivatie en discipline die in deze training worden opgewekt, raak ik tot de volgende dinsdag niet kwijt. Een ideale trainingsgroep maakt jouw gewenste plek op het fanatisme-spectrum de normaalste plek van de wereld. Het optimum wordt de standaard.

Is deze trainingsgroep nu dé ideale trainingsgroep? Nog niet helemaal, ik denk dat het altijd beter kan. Ik denk dat het voor elke trainingsgroep goed zou zijn om regelmatig samen te komen om af te spreken wat normaal gedrag is om optimaal te presteren. De perfecte trainingsgroep verandert dingen die discipline vergen, in dingen die normaal zijn.

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Helft van Nederlands bekendste speakerduo, houdt van hoogoplopende debatten in de plaatselijke gemeenteraad en één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel...

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: