Een zondag om nooit te vergeten: sportieve successen wisselen zich af met tragedie -WTJ 1119

 

ZONDAG – Prachtig lenteweer met mooie sportwedstrijden voor de boeg. Rotterdam ligt er schitterend bij (wat jammer dat het bij die twee WK’s triathlon is gebleven trouwens) voor de jaarlijkse NN Marathon. Lee Towers bezorgt de 17.000 hardlopers al weer voor de 25e keer een kippenvelmoment of adrenalinestoot, zou je wil. You’ll never walk alone.

Gold Coast met Donald en Lotte

 

Vanuit de rest van de wereld komen de duursportberichten de Maasstad binnen. Van de Gold Coast waar Donald Hillebregt en Lotte Wilms ervaren dat zelfs een continentale Oceania Cup-race geen makkie meer is. Als de sprintwedstrijd erop zit, vindt Donald zich op een 28e plaats terug en Lotte op een 18e. Bij het zwemmen zitten ze er nog goed bij: Donald zet de 14e zwemtijd gevolgd door de 29e fiets- en ook looptijd. Lotte is als zesde aan de kant, hetgeen ook wel in de lijn der verwachtingen lag, klokt de 20e fietstijd en verrast met een prima loopwedstrijd: achttiende op niet al te veel achterstand van de snelsten.

De race gaat naar de Ier Constantine Doherty, die de zege wegkaapt voor de Ozzies Max Neumann en Lorcan Redmond. Thuiszege wel bij de vrouwen met Kelly-Ann Perkins voor Joanne Miller en Kiwi Hannah Nighton.

Het gaat niet goed in het Zuidafrikaanse water

De volgende berichten komen uit Zuid-Afrika, waar de Ironman al in volle gang is. Het zijn droevige berichten. Tijdens het zwemonderdeel van de agegroupers komen twee Zuidafrikaanse atleten (een 63-jarige man uit George en een 58-jarige man uit Durban) in de problemen. In het ene geval zou het gaan om een hartaanval, de ander vertoont ernstige krampverschijnselen. De reddingsboten van de organisatie komen ter plaatse en beide deelnemers worden uit het woelige water gevist en met spoed overgebracht naar het ziekenhuis. Helaas zijn de doktoren niet meer bij machte de triatleten te redden. Ze overlijden. Kort na het middaguur betuigt de organisatie via al haar kanalen haar medeleven met de nabestaanden van de atleten.
,,It is with great sadness, that we confirm the death of two race participants at the Ironman African Championship. Both athletes required medical attention during the swim portion of Sunday’s race and were transported to a nearby hospital where they were treated. Our condolences go out to the family and friends of both athletes, whom we will continue to support. We are working with the local authorities to gather all details and will continue to do everything possible to provide a safe environment for our athletes.’’

Nachtmerrie

Pffff. De nachtmerrie van elke organisatie natuurlijk. Het zwemparcours was vanwege het ruige zeewater al voor iedereen ingekort tot 1600 meter. Saillant detail is dat daar aanvankelijk kritiek op kwam. Men vond het wel meevallen met de golven. Na de tragische gebeurtenissen – die overigens ook bij een kalme zee hadden kunnen gebeuren – was er uiteraard niemand meer die over het korter zwemparcours begon. Hier in Rotterdam kreeg het You’ll never walk alone er een extra dimensie bij.
De Ironman ging wel gewoon door, waarschijnlijk zou ook de familie van de twee drenkelingen niet anders gewild hebben. Misschien hier en daar wat ingetogen bij de finish van winnaars Ben Hoffman en Lucy Charles en een wat rustiger stem van Paul Kaye, die ook snel een bericht uit deed.
My deepest condolences to the family and friends of the two athletes who lost their lives this morning. May they Rest In Peace. We are one big triathlon family and this hurts so bad.

Droomdebuut van Tessa bij de profs: zesde!

De race zelf. Apart volgt het relaas van Tessa Kortekaas, die een prachtig debuut bij de profs als zesde afrondt. Bij de mannen was het vooral Ben Hoffman, die imponeerde. Ironman Zuid-Afrika ligt de Amerikaan goed, het was al weer zijn derde winst. En 7.34.19 uur was voor degenen die later inschakelden een supertijd, maar dat mede door de ingekorte zwemroute. Josh Amberger was nu als eerste aan de kant, maar dat dus al na 25 minuten. Ben was al snel vooraan te vinden, had nog een tijdje Maurice Clavel en Andy Dreitz in zijn buurt, maar uiteindelijk werd het een imponerende solorace. Revanche ook voor een tegenvallend seizoen 2018 door een stressfractuur. De Duitser Nils Frommhold eindigde tweede op een minuut of zes. Oostenrijks krachtmens Michael Weiss finishte als derde. Vice-wereldkampioen Bart Aernouts kwam nooit lekker in de wedstrijd. Insiders beweerden dat hij mogelijk zijn nieuwe fiets nog niet geheel eigen had gemaakt, op dat onderdeel verspeelde de Belg veel tijd. Hij kwam uiteindelijk 22 minuten na Ben Hoffman binnen, maar daarmee is wel zijn startbewijs voor Hawaii op zak. Hij moest enkel een Ironman zien te finishen en da’s gebeurt. Pech ook voor Tim Don, die met zijn fiets langs de kant stond en veel tijd verloor. Achteraf toch jammer dat de officiële afstand niet gehaald werd, want Ben haalde een onwaarschijnlijk snelle 2.39.18 uur op de marathon.

Ben en Lucy beheersen IM Zuid-Afrika tot in de puntjes

Drie keer Ben en twee keer Lucy Charles. De Britse had liefst 3,8 kilometer gezwommen, maar ook ten opzichte van mindere zwemsters bleef ze de baas. Samen met Lauren Brandon stapte ze op de fiets na 25.20 minuten. Tessa Kortekaas kwam daar als negende prof het strand op gelopen. Bij het fietsonderdeel was alleen Anja Ippach in staat naar het Angelsaksisch duo toe te rijden. Anja wie? Grappig hoe deze Duitse veel media op het verkeerde been zette, nu ze na haar scheiding weer haar meisjesnaam gebruikt. Dan is plots elke referentie zoek. Lucy voegt er na haar huwelijk haar meisjesnaam nog aan toe. Als Anja Ippach (voorheen Beranek) klaar is met fietsen blijkt ze ruim drie minuten voor te liggen op Lauren en Lucy. De rest ligt dan op meer dan een kwartier. Na negen kilometer lopen is het stuivertje wisselen aan de kop. Lucy neemt over en vanuit het achterveld komen de Spaanse hardloopfurie (2.52 op de marathon!) Gurutze Frades en de Zuidafrikaanse Annah Watkinson opzetten. Lucy Charles houdt het tempo strak, kan ook haar marathon binnen de drie uur afronden en dat resultueert in 8.35.32 uur. Een tijd die helaas nooit in de all-time-records zal komen. Gurutze Frades Larralde was in 8.40 klaar en Annah Watkinson deed er 8.43 over. Zij zorgde ervoor dat de Zuidafrikaanse vlag toch weer wapperde na afloop.

Tessa dus: alvast een tipje

En dan is er Tessa’s race. We bellen haar, kort na de finish. Ze lijkt al weer helemaal ‘down to earth’. Op haar manier analyseert ze haar wedstrijden. Feiten, wattages en dergelijke komen voorbij. Vier marathontijd en zesde plaats overall is in een dergelijk deelnemersveld echter geen ‘kattepis’. De emotie klinkt aan de andere kant van de lijn. ,,Dit moet even indalen.’’ Haar eerste wedstrijd als pro, na de wereldtitel op Hawaii vorig jaar. De rest van het haar relaas in een aparte story. Ze wordt dus zesde in 9.10.02 met een grandioze marathontijd: 3.11.53 uur. Ongelofelijk goed!’

Terwijl de Zuidafrikaanse verhalen binnen druppelen, komt ook Challenge Salou al aan. Rotterdam maakt zich ook op voor de finish. Het is een sportfeest zonder weerga. Tot….ook hier een deelnemer door nog onbekende omstandigheden komt te overlijden. You’ll never walk alone. Pffff, wat een dag.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.