Coens marathon van Boston

Lieve Boston,
wat ben je gaaf,
wat ben je zwaar,
wat ben je lang,
wat ben je warm,
Maar los van alles, wat ben je onvergetelijk mooi!!!!!!

Boston! De laatste van de 6!
Een die ze mijn nooit meer afpakken.

Vanmorgen in de miezer vertrokken naar de start met de KiKa bende. Na dagen spanning over wat het weer zou gaan doen, toch op safe gegaan. Trainingspak en regenpak aan. Extra paar droge sokken en oude schoenen aan, zodat ik met droge schoenen kon starten.
In het startgebied zou het voor de meeste vakers een hemel zijn. Modder, modder, modder en modder. Wat was ik blij met mijn extra paar schoenen.
Laatste poepje gedaan. Alle overbodige kleding uit en goeie schone loopschoenen aan. Met z’n alle schuifelde we naar de start. Dit was een kleine 2 kilometer. Gelukkig hoefde we daarna nog maar 42km.
Het gunshot hadden wij gemist omdat we als laatste gingen starten. Opeens was daar dan ook de start. Huh? Nu? Hier? Okay!!!!
Gaan met die banaan! De Boston Marathon was begonnen!
Smorgen had ik m’n spiekbriefje met tijden weg gegooid, iets met los laten…?
Ik dacht, ik zie het wel. Halen doen we het sowieso wel en de tijd maakt toch niet uit!

Al snel werd ik ingehaald door Erik en Ray. “Nee Coen, lekker laten gaan!” Na een paar kilometer vond ik Kees en Leo. Samen met deze mannen ben ik verder gaan lopen. Alle 3 voor onze 6star voor KiKa! Heuvels op, heuvels af. Van waterpost naar waterpost. Jezus wat was het warm. Bij iedere post een bekertje water en wat voeding. Even lopen, hartslag laten zakken en weer een beetje de marathon in mij opnemen! Ow wat is dit gaaf!

Na 30km de mannen los gelaten. Toch behoefte een stukje alleen te lopen. Het tempo iets wat kunnen opvoeren. HartbreakHill zat er nog aan te komen. Het zwaarste punt van de race, 3 zware klimmen achter elkaar. Tot mijn verbazing ging dat erg goed! Boven aan vroeg ik aan een supporten hoever het nog was, zijn snapte m’n vraag niet. Het bleek dat ik er al was.

Vanaf dat punt was het alleen nog maar naar beneden. Ik zal je eerlijk zeggen, dit klinkt fijner dan dat het is. Met zwaar verzuurde bovenbenen naar beneden is een kleine hel.

Langzaam gingen de kilometers voorbij. 37, 38, 39…. Het einde was in zicht. De supporters werden meer en meer en ook de regen die vanaf kilometer 37 was gaan vallen werd ook steeds meer.

Op kilometer 41 was het supporterspunt van KiKa. Nog 3 bochten de gaan. Vals plat omhoog. 2 bochten te gaan en daar stonden ze. Oranje KiKa vlaggen en ballonnen zogen mij de laatste klim op.

Na een dikke knuffel en een kus was daar de finishline. De laatste 300 meter van deze onvergetelijk marathon, de zwaarste ooit!
Halverwege nog even stil gestaan, rondje gedraaid en alles in mij opgenomen.

Een droom die uit komt!

Na de finish een high5 gegeven te hebben stonden ze daar klaar. De tig vrijwilligers met duizenden medailles voor de duizenden lopers die een onvergetelijke dag hebben.
Na een knuffel van een lieve oude dame kreeg ik hem, de Boston medaille!

Verder door strompelend opzoek naar de stand van de Abbott World Marathon Majors was deze gelukkig dichterbij dan ik dacht.
Voor mijn gevoel zou dit een hele emotionele marathon worden, vooraf had ik dus ook verwacht dat het 42km janken zou worden. Maar dit was niet het geval.
Tot het moment dat ik bij deze stand aan kwam. Een lieve kleine blonde dame feliciteerde mij, eerst was ik verbaast hoe ze dit wist. Totaal vergeten dat ik een sticker op m’n startnummer had waaraan iedereen dit kon zien. Daar had ze hem, in haar hand, de SixStar medaille! Eindelijk! Na 5 jaar!
Op dat moment brak ik. Alle emoties kwamen eruit. Ik huilde harder dan het regende!
Een dikke knuffel kreeg ik, een die ff net wat langer duurt! Haar 2 collega’s maakte gebruik van de situatie en ook daar kreeg ik een goed,
echte knuffel van!

Strompelend met mijn 2 medailles liep in naar de exit en zit het avontuur erop!

Hij is binnen! De SixStar!

Nu snel door naar Seaport Tattoo!

Hou van jullie!!

 

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.