De Paasdagen, tijd van bezinning; verslag Arjan Meesterburrie van 70.3 Ironman Lima – WTJ 1134

DONDERDAG – Witte Donderdag, Goede Vrijdag. Het lijdensverhaal. In vroeger tijden uitgelegd in de kerk, tegenwoordig lopen we met een lichtgevend kruis van 250 kilo door een stadscentrum. Het lijdensverhaal in een modern jasje en daar is m.i. niks op tegen.

Het brengt me wel weer terug bij vorige week vrijdag toen we zoals gebruikelijk previewden op de wedstrijden die zouden komen. Dat doen we als service met bijvoorbeeld aanvangstijdstip, parcoursen en ook noemen we de favorieten, vaak ook aan de hand van de uitslag van een jaar eerder. Dat deden we ook met de zwemloop Groningen, vorig jaar gewonnen door Joost Somsen en Marieke van den Brink. Dat Joost mee ging doen aan het NK crossduathlon was ons duidelijk, maar de shock was groot toen we van GSTV Tritanium-leden vernemen dat Marieke vorig jaar in de bloei van haar leven bij een noodlottig ongeval om was gekomen.

Tritanium-lid Marieke

Op 4 augustus, daags voor de laatste Ironman in Maastricht, vond het tragische treinongeluk bij Haren plaats. De sportieve Groningse studente geneenskunde was sinds 2016 lid van Tritanium en deed met Triteam Groningen mee in de 2e Divisie-wedstrijden. Ze won twee keer de korte afstands triathlons in Zeewolde. Op de website van Tritanium herinneren ze Marieke om haar positiviteit en goedlachse uitstraling. Tragisch, twintig jaar. Naar menselijke maatstaven veel te jong. Nu, een half jaar later, hopen we dat vrienden en nabestaanden haar blijven herinneren om wie ze was.

TVHW-lid Rob

Eerder die week een mailtje van Marian Bal uit Oud-Beijerland. Dat haar man Rob zich vroegtijdig had ingeschreven voor de triathlon in Oud Gastel. Maar dat hij was overleden op 19 december vorig jaar. ‘In liefde losgelaten’, zo stond in de rouwadvertentie. 55 jaar slechts. Eenmalig deed hij mee in Almere, maar wel meteen goed. In 1997 scoorde hij 9.34.59 uur. Rob was lid van de Triathlon Vereniging Hoekse Waard. Hij zou voor de zevende keer in mijn dorpje mee gaan doen. Rust zacht.

AV Clytoneus-lid Theo

Alsof het nog niet genoeg is, raakte AV Clytoneus in Woerden afgelopen winter ook Theo Appeldoorn kwijt. Theo was samen met zijn broer Siem triatleet vanaf het eerste uur. Op 69-jarige leeftijd overleed hij op 12 november vorig jaar. In de veteranencategorie vielen de Appeldoorns regelmatig in de prijzen. Twee keer volbracht Theo een hele triathlon: begin jaren negentig in zowel Almere als Middelkerke.

Het moge dan al even geleden zijn en de tijd heelt vast sommige wonden. Maar uit eerbetoon aan deze drie vroegtijdig gestorven sportmensen, herdenken we ze in de Paastijd alsnog. Rust in vrede.

Rob en Milou in Melbourne Challenge

Na zoiets is elke overgang naar bijvoorbeeld de wedstrijdsport enigszins wrang. Het cliché is dan vaak, het leven gaat door. En zo is het ook wel. In de Challenge Melbourne hadden we onze Podcast-specialist Rob Pouw vergeten te vermelden. Toch werd Rob keurig 34e in deze race en tevens vijfde M30. Partner Milou Smeets finishte als 61e en dat was goed voor plek tien bij de F30. Overigens wist Rob voor zijn Podcast onlangs Cameron Wurf te strikken voor een interview.

Arjan weet magische barrière van 5 uur nog niet te slechten

En van 70.3 Ironman Lima wisten we dat onze man ter plaatse Arjan Meesterburrie nog een verhaal zou schrijven. Hij mag dan voor Ecuador uitkomen, zijn Nederlands is prima. Hieronder Arjans relaas.

In mijn buurland Peru zou ik dan eindelijk onder de 5 uur gaan duiken op de Ironman 70.3. Twee jaar geleden bleef ik in Lima steken op 5.00.51 en dat kleine minuutje zou wel te verbeteren zijn toch? Naar mijn idee zwem en loop ik wat beter dan toen en is mijn fietsniveau ongeveer gelijk gebleven. Omdat ik hoog in de Andes woon zonder directe vliegverbindingen naar Peru en het internationale vliegveld ruim drie uur rijden is over een bergtop van 4200 meter heen is de reis toch altijd best vermoeiend. Maar vrijdag kwamen we net voor het middaguur aan in de wijk Barranco die bekend staat om zijn typisch Zuid-Amerikaanse gezelligheid en konden daarna gelijk inchecken in het nabijgelegen Ironman Village. Echt genieten van Barranco konden we zo vlak voor de wedstrijd niet, want om de benen goed te krijgen stonden er nog twee korte looptraininkjes en een stukje fietsen op het programma en verder natuurlijk vooral veel uitrusten en niet teveel de hitte in.

 

Op de wedstrijddag ging om 03.30 uur de wekker zodat we rustig konden ontbijten voordat we ons om 04.30 uur richting start begaven. Het was een ‘Rolling Start’ dit keer bij het zwemmen met elke vijf seconden twee triatleten het water in. Dat beviel me erg goed zo tussen zwemmers die ook van plan waren tussen de 30 en 35 minuten het water uit te komen. Ik deed er uiteindelijk 31.48 over en was daar dik tevreden mee. Goed op schema om onder de vijf uur uit te komen. Maar op de fiets kwam ik nooit goed in mijn ritme.

Het waren vier rondjes over de grote snelweg langs de Pacifische Oceaan en ging eigenlijk steeds net iets te langzaam voor de inspanning die ik aan het leveren was. Echt forceren leek me geen goed plan, dus moest ik maar op de koop toenemen dat ik minuten zou verliezen op het vooraf bedachte schema en in het tweede rondje mijn Ecuadoraanse trainingsmaatje Luis Almeida voorbij zag rijden die ik normaal altijd wel voorblijf op de fiets. Gelukkig haalde ik hem in het laatste rondje wel weer in. Maar toen ik met een tijd van 2.41.05 en een gemiddelde van 33,6 km/h in de wisselzone aankwam, wist ik dat ik mijn doel van onder de vijf uur wel kon vergeten, tenzij ik de halve marathon ruim vier minuten sneller dan ooit zou gaan afleggen.

En dat leek wonder boven wonder te gaan lukken, want in het eerste gedeelte liep ik makkelijker en harder dan ik gewend ben binnen een Ironman. Bij kilometer 14 begon het echt zwaarder te worden, maar ik had nog wat marge over voor de tijd onder die vijf uur. Helaas bleek dat toch niet genoeg, want ik zag mijn kilometertijden harder oplopen dan de bedoeling was en na een halve marathon in 1.42.18 kwam ik net 23 seconden tekort en kwam dus uit op 5.00.22.

Moet ik dan ontevreden zijn? Nee natuurlijk niet, want hoewel het fietsen me licht tegenviel heb ik op 42-jarige leeftijd een half minuutje van mijn beste Ironman-tijd afgesnoept en heb ik werkelijk alles uit mijn lijf geperst wat er in zat. Ik heb twee jonge kinderen, best veel werk en het leven in Ecuador is ook niet altijd even efficiënt, dus met de trainingsuren die ik kan maken is dit het niveau wat ik heb. En met de tijd van 5 uur en een beetje hoor ik tot het beste kwart van zowel mijn leeftijdscategorie als van alle deelnemers inclusief de profs in een zeer internationaal veld. Maar verbeteren kan altijd, dus over 2,5 maand weer een Ironman en dan in Manta in mijn eigen Ecuador. Dan ga ik er in overleg met mijn trainers maar wat extra fietstrainingen ingooien zonder dat het ten koste gaat van het lopen en zwemmen. Maar eerst nog een dagje genieten van het mooie centrum van Lima en dan eindelijk toch ook van de vele barretjes en restaurantjes in de wijk Barranco,

Dank je wel weer Arjan. Succes met je werk en de komende wedstrijden. We blijven je volgen. Tot zover deze zo triest begonnen WTJ. Morgen kijken we even wat het Paasweekend ons zoal brengt. Zelf gaan we natuurlijk onze streekgenoot Mathieu van der Poel aanmoedigen bij zijn zege in de Amstel Gold Race!

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.