Tessa Kortekaas; Fuck… dacht ik.

Trots zijn we als Trikipedia.nl op “onze Tessa”. De minimale sponsoring die we doen, is slechts een druppel op de hete plaat. Het ontstaan van die sponsoring is nog steeds hilarisch voor de ingewijden. We hadden afgelopen weekend al een gesprek met Tessa Kortekaas na haar tweede plaats op Gran Canaria. Maar wie Tessa beter kent, volgt na zo’n gesprek en prima race het moment van alles op een rij zetten. Tessa deelt dat met ons:

 

Met Ironman Zuid-Afrika nog vers, heel vers in het geheugen, maar met een zo goed als volledig herstelt lichaam stond ik afgelopen zaterdag aan de start van alweer mijn tweede grote wedstrijd van het seizoen: Half Challenge Gran Canaria. Hij stond op mijn lijstje, maar een definitieve ‘Ja’ werd het pas daags na Zuid-Afrika. Een verbazingwekkend snel herstel maakte het mogelijk om op het buureiland te starten, zonder de voorbereidingen op Ironman Lanzarote (25 mei) in de war te schoppen. Dus vloog ik donderdagavond over en stond ik binnen 45 minuten weer aan land, mijn eerste bezoek aan Gran Canaria.

Ik had me laten vertellen dat het nogal een pittig parcours zou zijn, dus ging ik vrijdagochtend maar even op mijn gemak op verkenningstocht. Een minder ingewikkelde bikecourse dan het in eerste instantie klinkt. Ik zal niet te ver in detail treden: 2 grote rondes (24 km) en 3 kleine rondes (14 km), maar de kleine rondes waren hetzelfde als een deel van de grote ronde🤔 Na de grote ronde te hebben gereden, wist ik niet wat ik ervan moest denken. Een brede kronkelweg, zowel verticaal als horizontaal gezien, dit ligt me wel dacht ik. En dan de runcourse, madre mia, 4 ronden van ruim 5 km, te beginnen met een korte steile klim en vervolgens 0 meter vlak. Verkregen informatie bevestigd, dit ging een pittig dagje worden. Over de aanwezige strakblauwe lucht en de brandende zon hoefde ik me gelukkig geen zorgen te maken, lekker warm! Een gezellig en relaxt dagje: ontspannen fietsritje, pro-briefing, bakkie koffie, beentjes omhoog, wedstrijdspullen klaarmaken, fiets inchecken, pasta party en op tijd naar bed. Ik voelde me er weer helemaal klaar voor!

 

Met slechts een beperkt pro-dames startveld  stormden we 1 minuut na de mannen de ietwat ruige zee in. Met geen mogelijkheid kon ik de snelste dames volgen, maar ik wist dat er snelle zwemsters tussen zaten. Ik kon nou niet echt zeggen dat ik heel lekker zwom, maar slecht was het ook niet. Samen met één van mijn concurrenten kwam ik het water uit en eenmaal bij onze fietsen aangekomen, constateerde ik dat we de laatste waren. Fuck… dacht ik. Geen idee hoeveel achterstand ik heb, maar ik hoop maar dat ik goede benen heb om het recht te trekken. Ik wilde vechten voor het podium!

Dankzij de ronden (heen en weer over dezelfde weg) kreeg ik al snel inzicht in mijn positie in de wedstrijd. Nummer 1 Emma Pallant lag, volgens verwachting, vrij ver voor, gevolgd door Celine Schaerer en Ewa Kommander en niet ver daar weer achter Caroline Livesey. 5e positie dus, aangezien ik nummer 6 direct achter me gelaten had. Met hooguit 5 minuten achterstand op de nummers 2 en 3, zag ik mezelf richting elk keerpunt dichterbij komen, langzaam maar zeker. Ik voelde me erg goed gedurende de volledige 90 km en ik nam het risico om wat meer te geven dan de planning was. Ik had tenslotte geen keuze als ik na de finish aan de champagneceremonie wilde deelnemen. Minder dan 10 km voor het einde kwam ik in 4e positie en eenmaal in de transitiezone zat ik nummer 3 op de hielen. Nu begon het belangrijkste en meest spannende deel: ‘Beheers jezelf, het zijn zware 21 kilometers, loop niet te hard van stapel, doseer!’ sprak ik mezelf toe.

Binnen 2 km lag ik derde en had ik nummer 2 in het vizier. Ik voelde een vonkje euforie door mijn lichaam gaan, maar ik wist dat er nog van alles kon gebeuren. De benen waren nog steeds goed, alhoewel ik ook wel voelde dat er niet veel extra’s meer in zat, wat ook wel een beetje te verwachten was met slechts 3 weken geleden een Ironman te hebben gedaan. Des te belangrijker om mijn race goed in te delen. Ook nu naderde ik langzaam maar zeker dichter en dichter en kwam ik al in de tweede ronde in 2e positie te liggen. Nu was het een kwestie van controleren en geen gekke dingen doen. Zo gezegd zo gedaan, een stevige wind was op komen zetten tijdens het lopen en velen waren aan het afzien. Ook ik had het niet makkelijk, maar wetende dat je waarschijnlijk 2e gaat worden in je tweede pro-race geeft je toch net even wat extra energie. Na het laatste keerpunt zag ik dat het gat naar de nummer 3 groot genoeg was en dat het bijna niet meer mis kon gaan.

 

De laatste kilometer verscheen er een gigantische glimlach op mijn gezicht, blijdschap en ongeloof. Op papier is het makkelijk om een race te voorspellen, maar uiteindelijk moet het allemaal maar net kloppen op de wedstrijddag. Wederom had ik een sterke dag, nauwelijks nog naweeën van Zuid-Afrika, een perfect opgebouwde race, een inhaalslag van begin tot eind.
YES! CHAMPAGNE!!! 🍾

📸 Steve Lupson Photography

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: