Cameron Wurf fenomeen in de sport; alles over World Cup Madrid en al wat Riccione – WTJ 1156

ZONDAG – De nacht was mooi, voor wie van aanvallend triathlonnen houdt. Cameron Wurf is zo’n man, die er altijd invliegt. Niks afwachten, nee meteen vol in de attaque. De Australiër won op zijn bekende manier de Ironman Australia. Mooie link met Javier Gomez een dag eerder was dat het feitelijk gebeurde in de omgeving waar Cameron opgroeide, naar school ging en zijn eerste zwemles kreeg. Zwemmen en vooral fietsen was altijd al Wurfs ding. De (halve) marathons verliepen nog wel eens wisselvallig. Dood of de gladiolen, heet zoiets in wielertermen.

Sportfenomeen: roeier, wielrenner, triatleet

De benen stil houden om meer energie voor die 42 kilometer over te houden? Nee, dat zit niet in de stijl van Cameron Wurf. Hij is een echt sportfenomeen. Aanvankelijk als wedstrijdroeier, werd wereldkampioen en haalde de Olympische Spelen van Athene in de dubbel scull. Fase twee in zijn imposante sportleven was wielrennen. Als prof won ie twee wedstrijden en reed twee keer de Giro, één keer de Vuelta uit. Rond 2015 kwam hij erachter dat de enkel wielrennerij niet echt zijn ding is. Zijn eerste Ironman Whistler ging meteen goed, hij won zijn agegroup om het jaar daarna als proftriatleet verder te gaan.

Fietsmonster Wurf


Inmiddels is de 35 jarige geboren Tasmaniër een fenomeen in de sport met vannacht als nieuw hoogtepunt zijn ‘thuiszege’ de Ironman Australia in een nieuw all-time parcoursrecord van 8.06.18 uur. Daarmee verdrijft hij het stokoude record van Pauli Kiuru (1992, 8.06.39) uit de boeken. Op het Port MacQuarie-parcours stond de besttijd overigens op naam van Marino Vanhoenacker. Bink deed er vorig jaar bij zijn zege 8.14 uur over. Het was voor Cameron na Ironman Wales 2017 weliswaar pas zijn tweede Ironman-zege, maar sinds Almere vorig jaar waar hij tweede werd is het Australische fietsmonster niet meer van de podia weg te slaan. De evenknie van Andrew Starykowicz met dat verschil dat de Amerikaan vaker inzinkingen krijgt bij het lopen. Cameron mocht met een marge van ruim 8 minuten op oud-winnaar Tim Reed aan de marathon in Port MacQuarie beginnen. Reed, die een half jaar break nam om meer tijd met zijn familie door te brengen achtte zich niet kansloos. Hij snoepte weliswaar vijf minuten van zijn achterstand af, Cameron bleef buiten schot. Een weergaloos mooie finish daags na Javi Gomez in diens thuiswedstrijd. Onnodig te zeggen dat het fietsparcours in deze IMOZ aan flarden gereden werd door Wurf. Derde werd de Fransman Denis Chevrot, altijd graag in wedstrijden Down Under actief. De snelle zwemmer (44.45 op de 3,8 km) keek na de drie onderdelen tegen een achterstand van tien minuten op de winnaar aan. De als vierde gefinishte Mark Bowstead bleef ook nog binnen de 8,5 uur. IMOZ staat niet bekend als een zeer snelle Ironman, dus dat alles is vrij knap.

Laura drie keer op rij Ironman Australia!

 


Knap is ook de derde opeenvolgende Ironman-zege van Laura Siddall. De Britse, vier jaar terug pas van agegroup overgestapt op profstatus, ging minder snel dan vorig jaar (9.05 toen, 9.11 nu), maar kon dat hebben. Caroline Steffen was tevreden met de tweede plaats waarop ze lange tijd vertoefde en ook finishte en de Amerikaanse Kelsey Withrow stond net als vorig jaar op het derde treetje maar wel met een dik pr. Toen voltooide ze Ironman Australia in 9.45, nu in 9.19 uur. Drie keer op rij dus de winst voor Laura die gaag Down Under wedstrijden doet. Toch is het nog geen record, want daarvoor moeten we terug naar begin deze eeuw toen Lisa Bentley liefst vijf keer achtereen de Ironman Australia op haar naam schreef.

World Cup voor Franse vrouwen, Rachel op een negende plaats

 


De zondagochtend ging verder met de World Cup in Madrid. ITU had z’n hele hebben en houwen verplaatst van Pontevedra aan de westkust (net onder pelgrimsoord Santiago de Compostella) naar de 600 kilometer oostelijker gelegen Spaanse hoofdstad. De vrouwen beten het spits af. Met een formatie van liefst zes vrouwen ging TeamNL de strijd aan. Tot een ‘big surprise’ kwam het niet, al mag je de 34e plaats van debutante Quinty Schoens in zo’n veld beslist niet te laag inschatten. Jammer dat Rachel Klamer de aansluiting met de kopgroep miste. Een kopgroep die elkaar nu eens wel vond en stevig door reed. Die slag miste het nationaal zestal. Lotte Wilms kwam nog wel als twaalfde aan de kant, maar viel met fietsen terug. Quinty, Rani en Rachel werkten in de tweede groep hard om de samensmelting tot stand te brengen. Tevergeefs. Op de 5 kilometer lopen van deze sprint World Cup kon daar weinig verandering meer in worden aangebracht. Twee françaises mochten uiteindelijk sprinten om de winst. Emilie Morier bleef Sandra Dodet ‘une seconde’ voor. Mede-favoriete Angelica Olmo kwam op twaalf seconden als derde onder de finishboog door. Rachel en ook een andere oud-Holten winnares Yuliya Yelistratova haalden nog wel een aantal loopsters uit de kopgroep van twaalf bij, maar korter dan de negende stek kwam ‘teamcaptain’ Rachel niet. De andere meiden op sleeptouw nemen was geen optie. Zoals gezegd, Quinty prima op een 34e plaats, Rani veertig tellen later als 37e en Lotte – tikkie teleurgesteld – als 42e. Voor Jony Heerink en Joyce Caro was er na het zwemmen te veel werk aan de winkel. Ze kwamen in derde en vierde groepjes bij het fietsen door, maar werden gelukkig niet gelapt. Jony finishte als 51e, Joyce sloot als 54e het rijtje deelnemers. Een zware vuurdoop voor de Almeerse, maar dat zijn World Cups meestal.

Duitse Doppelsieg bij de mannen

 


Daar kunnen Marco van der Stel en Donald Hillebregt van meepraten. Zij zijn gepokt en gemazeld in het internationale triathlonwereld en weten als geen ander hoe er voor elke positie geknokt wordt tot aan de streep. Samen met Youri Keulen stonden ze vroeg in de middag aan de start van deze derde World Cup van het seizoen. Youri verzeilde in een tweede groepje, Marco en Donald sloten aan bij de grote groep aanvankelijk aangevoerd door de Duitser Jonas Schomburg. Even waren de Amerikaan Seth Rider, Schomburg zelf en de Fransman Was het bij de vrouwen een Frans dagje, bij de mannen heersten de Duitsers. Langzaam bouwen de oosterburen aan een nieuwe sterke lichting triatleten op de korte afstand.
Een eerste bewijs kwam overduidelijk aan de finish waar favoriet Justus Nieschlag in een bloedstollende eindsprint naar rechts keek maar van links landgenoot Lasse Lührs niet zag aankomen. De fotofinish-apparatuur moest eraan te pas komen. Die viel nu nog uit in het voordeel van Nieschlag, maar het is duidelijk dat Luhrs de coming-man bij de Duitsers is. Roberto Sanchez Mantecon juichte bij zijn best verrassende derde plaats. Vijf kilometer eerder hadden een man of tien zich losgemaakt van het grote peleton wisselende triatleten. Daarbij spijtig genoeg geen Nederlanders. Uitbollend over de meet kwam Marco van der Stel als 19e en Donald Hillebregt – op de fiets wel een keer de aanval zoekend – als 45e. Bijna struikelde de Hillegommer nog over de streep, maar hij corrigeerde zich snel. Youri Keulen debuteerde op de World Cups met een 54e plaats.

Challenge Riccione: agegroup winst voor Berber

In de natte en winderige Challenge Riccione waren de Italianen Mattia Ceccarelli en Elisabetta Curridori de snelsten. Twee Noord-Nederlandse vrouwen eindigden in de top tien. Groningse Marion Tuin kwam twaalfde binnen, Friezin Berber Bergsma werd prachtig zeventiende en tevens winnares W25. In het late WTJ vertellen Marion en Berber meer over deze race.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.