Hylke Sietzema ; De kopzorgen van een triatleet (2)

Zijn eerste blog met het aangrijpende verhaal leverde een lawine aan reacties op. Vandaag  deel 2 van het verhaal van Hylke richting de Frysman 2019

 

 

Nagenoeg 4 jaar heeft het me gekost om erover te kunnen schrijven zoals ik doe. Vier jaar van het dragen van “een geheim”, een tumor tegen m’n hersenstam met pijnklachten op de meest onverwachte momenten. Lastig als papa, lastig als triatleet en verdraaid irritant soms als coach en ondernemer. Onoverkomelijk? Ik vind van niet! Met deze blogs wil ik inspireren, motiveren, op welke manier dit de lezer ook aanspreekt. Overspoeld met reacties op het eerste blog neem ik je mee in het vervolg. Mijn route naar de Frysman 2019, eentje met grote obstakels. Let’s challenge them!

12 september 2015. Het is nog pikkedonker wanneer ik vanuit de parkeergarage in Almere de opzwepende muziek op de Esplanade tegemoet loop. Ik liep daar al vaker, op eenzelfde manier; zenuwachtig maar raceready, op weg om de voeding op de fiets te plaatsen en de laatste checks uit te voeren. In trance, bijna robotmatig door de tunnel maar beproefd succesvol.

Niet ditmaal. Ik krijg juist alles mee. Het lijkt of ik meer om me heen kijk, meer opneem, meer op de plaats van de Challenge ben dan bij de gebruikelijke kokervisie. In de 45 minuten durende autorit van Aalsmeer naar Almere heb ik lang kunnen nadenken, met name over het doel van deze race. De zin van deze race en de zin van, tja, bijna alles.

Het slechte nieuws aangaande het gezwel in m’n hoofd heeft veel gedachten gedomineerd de laatste twee weken. Daarboven stond altijd de zorg om Karsten, die wel thuis was, maar in veel opzichten nog wat extra hulp nodig had dan een (ja, ik wilde bijna “normale typen”) baby die net geboren is. In de laatste weken in het ziekenhuis met hem zijn Petra en ik “opgeleid” om hem te kunnen verzorgen en voeden. Dit gebeurd nog veel door een sonde die hij nog altijd in heeft en door de benodigde attributen lijken we wel een eigen apotheek te kunnen starten. Nee echt, de gemiddelde dopingzondaar zal duizelig worden, al dan niet smullen van de dozen aan spuiten en slangen. Om een inval van de Nederlandse Dopingautoriteit te voorkomen hebben we dit nooit lang voor het raam uitgestald.

 

De gehele  tweede blog van Hylke vind je hier

Ruud de Haan

Ruim dertig jaar geleden aangestoken met het triathlonvirus. Als super-recreant races gedaan en door toedoen van Mels de Kievit aan de micro beland en die nooit meer los gelaten. Samen met maatje Wim van den Broek zo veel meer dan 1000 wedstrijden als speaker gedaan. Zo af en toe actief voor Eurosport als commentator bij triathlons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.