Alles over WTS Yokohama; alles over NK duathlon Almere en ook Beesel – WTJ 1169

ZATERDAG – Er is al zoveel gebeurd in de eerste uren van dit weekeinde dat we al een eerste WTJ uitbrengen. Het nieuws van Maya kon natuurlijk niet langer op zich laten wachten. Zevende worden in de World Triathlon Series. Het is maar weinigen gegeven.

Jorik kon zijn fameuze jump nu niet maken

Yokohama was de Nederlanders gunstig gezind. Jammer van de race van Jorik van Egdom, anders was de euforie in Yokohama compleet geweest. De Veenendaler moest bij het zwemmen vol aan de bak om een gaatje te overbruggen dat een tegenstander liet liggen. Precies daar brak het in de wisselzone en vervolgens helaas ook in het verdere verloop van de Japanse race, die synoniem staat aan hardfietsen. Jorik stapte als voorlaatste aan de kant, wisselde slim genoeg maar toen was de ‘bunch’al gevlogen. Hardfietsen deden ze dus overal, zodat onze man zijn fameuze jump naar voren ook niet meer kon maken. De mouwen opgestroopt voor toch nog een behoorlijk loopnummer, maar korte dan een 37e plaats zat er helaas niet meer in. Vooraan zette Vincent Luis de Franse hegemonie voort (jammer dat de Franse toppers in Weert verstek laten gaan) voort. Hij liet in de eindsprint de Zuidafrikaanse nummer drie van de Spelen Henri Schoeman en de steeds sterker wordende Hongaar Bence Biscak achter zich. Aan dat hoge tempo kon Javier Gomez (weer omgeschakeld van lang naar kort) niet voldoen. De Spanjaard werd vierde voor de snelste loper van allemaal, de Brit Alex Yee. Yee miste de slag bij het fietsen. Marten van Riel keek terug op een verdienstelijke achtste plaats, landgenoot Jelle Geens werd – juist voor Jorik – 36e.

Maya bij de ‘magnificent seven’

Over de vrouwenrace, hadden we Maya’s jubelverhaal al opgetekend. Bij zo’n schitterende prestatie moet ik altijd wel weer even denken aan elf jaar geleden toen ze als 12-jarige mee deed aan de crossduathlon van Etten-Leur. Ze kwam uit de zwemsport, maar overwon de onderdelen die ze niet beheerste. Eerste winst in 2008, binnenkort in de Hall of Fame meer Maya. Vooraan was de suprematie van de Amerikaanse vrouwen ongekend. Katie Zaferes weet niet meer wat verliezen is, maar als je dan aan de finish ook nog twee landgenotes mag omarmen. Tja, dan ga je wel met een lekker gevoel het Pre-Olympische jaar in. Summer Rappaport-Cook en Taylor Spivey lopen net niet hard genoeg om als eerste op de foto gezet te worden door Tommy Zaferes (World Triathlon-fotograaf en inderdaad echtgenoot van). Yuko Takahashi verraste in eigen land met en vierde plaats. Hard lopen deed ook Georgia Taylor-Brown, die uit de tweede groep oprukte naar de vijfde plaats. Tikkeltje cruciaal wellicht want nu werd haar landgenote Jessica Learmonth zesde in plaats van onze Maya Kingma. Bij top zes, dan spitsen ze bij het NOC*NSF de oren, dan komt Tokyo best in zicht. Wat overheerst is het goede gevoel. Maya had dat eigenlijk al in Bermuda, waar het nog mis ging. Nu hoort ze er wel bij: top zeven van de wereld. In huize Kingma in Breda wordt een wijntje open getrokken.

Vanuit het niets: World Cup winst paratriatleet Nico van der Burgt

En Yokohama was ook de doorbraak van paratriatleet Nico van der Burgt. Nu uitkomende in de PTS3 in Milaan nog PTS4) was hij zomaar de beste van het veld. In pas zijn tweede World Cup werd de zwemonderwijzer van zwembad Aarwijzer (toevallig morgen daar de triathlon van Ter Aar) de beste. Een Rus kwam nog dichtbij, maar schoot toch zeven tellen tekort. ,,Ik keek wel om, was verrast want de Rus was in Milaan lang zo’n sterke loper niet. Maar gelukkig liet ik hem achter me. Lopen is mijn moeilijkste onderdeel vanwege een spierverkorting in mijn been en voet. Sinds november maak ik deel uit van het paratriathlon-team. De Paralympics hoop ik mee te maken in de PTS4-klasse waar de 2 en 3 ook in kunnen uitkomen.’’

Voor Geert Schipper is de Road to Tokyo veel dichterbij. Normaliter zijn hij en Jetze Plat er in de Japanse hoofdstad weer bij om te strijden voor goud en zilver. Eigenzinnige Geert is overigens niet zo gecharmeerd van de Japanse leefwijzes. ,,Te slaafs, te volgend.’’ Tijdens zijn World Cup was hij daar niet mee bezig. Er was wat tijd verspild in het Japanse water, het werd royaal goed gemaakt bij het handbiken en wheelen. Voor Margret Ijdema tenslotte was er geen podiumplaats weg gelegd. Ze finishte als zesde. Werk aan de winkel voor Margret, die uiteraard ook een Olympische droom koestert.

 

NK run-bike-run in Almere is geen voorafje

Terug in eigen landje. In het gewoonweg warme Almere (je zou zo een duik in het Gooimeer willen nemen), werden in alle vroegte de Nederlandse kampioenschappen duathlon lange afstand afgewerkt. Laten we die titelstrijd niet als voorprogramma voor de verder alom aanwezige Teamcompetities beschouwen, daar was de strijd ook te mooi voor. Bovendien een meer dan prima startveld, Daan de Groot en Miriam van Reijen uitgezonderd. Bij de mannen ontspon zich een prachtduel tussen titelverdediger Yennick Wolthuizen en coming-man Jelle Lugten. De 28-jarige sportman uit Utrecht heeft een levensverhaal, waar we nog wel eens in zullen duiken. Hij droomde ervan de Tour de France te winnen, was ook een klasbak als tijdrijder en klimmer maar bij een zwaar ongeluk breekt hij z’n rug en loopt hersenletsel op. De droom van de gele trui spat uiteen. Later pakt Jelle de draad toch weer op en gaat onder Peter Res bij Hellas trainen.

Prachtpodium met Jelle, Yennick en Daan

Terug naar de wedstrijd in Almere-Haven. Yennick en Jelle komen snel op kop te liggen en wisselen na een snelle tien kilometer in iets meer dan 31 minuten ruim zo’n minuut voor de nummer drie Daan Schouten. Die mag de honneurs namens alle ‘Daans’ waarnemen, want Europees kampioen Daan de Groot slaat dus over. Op de fiets blijven Hellas-clubgenoten Yennick en Jelle nog twee rondes samen, maar daarna komt de tijdrijder in de man met de baard naar boven. Hij wisselt drie minuten eerder, verspeelt even wat terrein, maar loopt in de tweede helft harder. Jelle Lugten ruikt de stal en grijpt zijn eerste nationale duathlontitel. Het smaakt naar meer. ,,In de Powerman Aldorf heb ik mijn krachten niet goed verdeeld, dat ging hier beter. Het is lekker dat het na mijn wielertijd nu in de duursport eruit komt.’’ Yennick toonde zich een waardig verliezer. ,,Hij fietst zo sterk, daar kon ik op de slotrun geen weerstand meer aan bieden.’’ Daan Schouten behaalde het brons, een mooie revanche op zijn mislukte titelstrijd bij de crossduathlon toen de Almeloër ziek was. Een minuut later volgde Peter Res – coach van Jelle – al als vierde en kampioen M40 met op zijn beurt Dirk Wijnalda vijfde en master 45-kampioen. Vervolgens kwam de te elfder ure ingeschreven Diederik Scheltinga over de meet. Vier man van Hellas in de top vijf is trouwens ook veelzeggend. Jelle, Peter en Dirk kampioen. Maar dan zijn we er nog niet, want bij de M50 was het Machiel Ittmann, die in zijn vijftigste levensjaar al zijn tweede titel opvist. Hij doet ze werkelijk allemaal dit jaar, inclusief het EK in Weert. Zeeuw Gert van der Vinden was de beste bij de M55 en ook Raymund Prins (M60), Her Tesselaar (M65) en Hans van Wijk (M70) mogen zich een jaar lang ’s lands beste duatleet van de lange adem noemen.

Juiste maat kampioenstrui graag voor Marina

Iets eenvoudiger dan de elite mannen had Marina van Dijk het om haar tweede opeenvolgende titel in de wacht te slepen. Van de andere kant moest de Amersfoortse even afwachten of ze voldoende hersteld was van het EK Powerman vorige week in Viborg, waar ze zesde eindigde. Na de eerste tien kilometer lopen had Marina een minuutje voorsprong op Ann Schoot Uiterkamp. Dat werden er vijf na het fietsen en zeven bij de eindstreep op het eenmalige parcours in Almere-Haven, waarvan Marina zei dat het best een paar jaar daar mag blijven. ,,Rechte, goede wegen. Hou ik van. Niet dat gedraai en gekeer.’’ En richting NTB: ,,Ik hoop op een rood-wit-blauwe trui, die me past. Geen XXXL-exemplaar.’’ Spannender was het duel om de tweede plaats, want master Sandra de Jonge liep in de laatste tien kilometer steeds meer in op Ann Schoot Uiterkamp. Toch bleef de Hellas-atlete op zilver en voormalig hardloopster Sandra haalde brons en tevens de titel F45. Europees master-kampioene Yvette van Wegen plakte er in eigen huis nog een nationale titel aan vast. Kampioen F55 werd ook al een Almeerse: Nina Bakker.

Sonia stevig aan de leiding in Long Course Weekend

In het al evenzeer aangename Beesel zit het fietsonderdeel er voor de meeste deelnemers aan de kortere afstanden op het Long Course Weekend inmiddels ook op. Sander van Kammen was op de halve afstand de snelste fietser in 2.25 uur. Sonia Bracegirdle volgde zelfs al als tweede in 2.30 uur. Haar hond verwelkomde haar daar. De Nieuw-Zeelandse verstevigde daarmee haar koppositie in het klassement. Yves Imbrechts en Christoph Jannis waren de volgende mannen, die de finishlijn in Reuver passeerden. Op tien minuten van Sonia kwamen Eline Hartman en Leonie Rijk terug van de wielerkoers over 90 kilometer. De dubbele afstand is nog onderweg.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.