Het is ook het weekend voor de Extreme triatleten: Timothy en Heleen bijvoorbeeld – WTJ 1209

VRIJDAG – We schreven eerder deze week al dat de tijd aanbreekt van de Extreme Triathlons (uit bewondering met twee hoofdletters geschreven). Dit weekeinde in de beide Alpenlanden Oostenrijk en Zwitserland. We spraken Timothy Wolvetang en – heel kort – Heleen de Hooge-Bij de Vaate, deelnemers aan respectievelijk de Austria eXtreme Triathlon en de Swiss XTreme Tri.
1.Timothy, je doet voor de dere keer mee in Oostenrijk. De race trekt jou kennelijk?
,,Het wordt inderdaad de derde keer voor mij en daarmee überhaupt ook mijn derde long distance race ooit. Ik deed nooit andere heles.”
2.Je bent wellicht niet per se het type triatleet voor extreme uitdagingen. Daar vormt de Austria Extreme een uitzondering op. Vanwaar de liefde voor juist deze wedstrijd. Vind jij het trouwens een bepaald slag sporter, de ‘extreme triatleet’?
,,Oostenrijk is een prachtig land en ook het parcours is super mooi. De eerste keer was voor mij een alternatief voor Ironman Klagenfurt, dat in no-time uitverkocht was. Toen finishte ik gelijk als 11e en wilde ik het jaar erop graag top 10 gaan finishen, toen werd ik per ongeluk derde. Ik weet trouwens niet wat voor type atleet dan wél voor extreme uitdagingen geschikt is, ik liep bijvoorbeeld ook de Westcoast Challenge (130 km over het strand), dat was voor mij in ieder geval ook een extreme uitdaging. Bij de Austria eXtreme triathlon staan er eigenlijk twee type atleten aan de start: 90% atleten die voor de beleving meedoen en alleen willen finishen en ongeveer 10% van de deelnemers wil hem ook winnen. De eerste keer hoorde ik bij de 90%, wat overigens ook al een hele uitdaging is, dat jaar finishte slechts ca 40 van de 125 deelnemers en ook vorig jaar waren er slechts rond de 60 finishers.
3.Je bent – net als wij – razenddruk met berichtgeving van wedstrijden wereldwijd, is de combinatie journalist-triatleet een lekkere of moet je wel eens een training laten schieten daardoor?
,,Trainingen kun je plannen, net als al het andere werk, dus dat komt eigenlijk altijd wel goed.”
4.Je was vorig jaar dus derde in deze wedstrijd. Het jaar ervoor elfde. Dat suggereert dat je misschien nog hogere ambities hebt. Hoe is je voorbereiding verlopen en wat zijn je verwachtingen?
,,Ik zou hem heel graag willen winnen, maar ik ben niet de enige met die ambitie. Een van de andere met die ambities heb ik twee weken geleden in Samorin op de Standaard Afstand al bijna vijf minuten klop gegeven, dus dat geeft vertrouwen, maar alle andere concurrenten ken ik niet. Het is sowieso een hele lange dag waarin heel veel kan gebeuren. Het is niet per se de sterkste die wint, dus ook al ben ik die dag de sterkste betekent dat niet automatisch dat ik win, maar ook andersom, ik hoef niet de sterkste te zijn om hem te winnen. Ook dat geldt voor iedereen overigens. De voorbereidingen zijn op een kleine keelontsteking op het moment, eigenlijk heel goed gegaan. In het voorseizoen heb ik heel veel duurtraining kunnen doen met ondere andere veel ritten van 300+ km of een uur of 10.  Ik ben nu al een maand in Oostenrijk en heb hier goed kunnen trainen. Zo heb ik bijvoorbeeld het parcours al een keer gefietst en de laatste zestien km waar het 1000m omhoog gaat, alweer een keer gelopen. Sommige klimmen en afdalingen heb ik nu totaal al een keer of vijf gedaan en begin ik aardig goed te kennen.”
5.Als je zo’n Extreme triathlon tot een goed einde brengt, dan zou je zeggen is een ‘gewone Ironman’ maar een peuleschilletje. Toch heb je daar minder mee op, denk ik zo? Je zei vorig jaar nog ‘it also proves you don’t need a ‘magic carpet’ or ‘ironmile’, you just need to earn it!’ Denk je er nog zo over of heb je toch ook IM c.q. Hawaii-ambities?
,,Greg Lemond zei ooit: ,,It doesn’t get easier, you just go faster”, en zo is het voor een Extreme triathlon met veel hoogtemeters versus een Ironman met dezelfde afstanden maar minder hoogtemeters ook. Het is zeker niet makkelijker of lichter, maar omdat je er minder lang over doet kun je een stuk harder gaan, waardoor het nog steeds loodzwaar is. Het mooie van al die lange races is als je hem tot een goed einde hebt gebracht en dat geldt niet alleen voor mij, maar voor alle finishers van alle afstanden waarin ze zich uitgedaagd voelen. Maakt niet uit of dat een supersprint afstand is, of een ultra afstand, als je je uitdaging voltooid hebt maakt het niet uit of dat op een magic carpet of iron mile is, of op het laatste stukje weg van de Dachstein. Daar denk ik inderdaad nog steeds zo over. Ironman en Hawaii is iets heel anders, ik vraag me nog steeds af of dat hele circus het waard is. Natuurlijk is het heel gaaf, maar voor het geld dat je aan IM Hawaii uitgeeft kun je heel veel andere gave dingen doen. Dat gezegd hebbende, volgend jaar heb ik in ieder geval wel ambities op de halve afstand, maar eerst dit allemaal maar goed overleven.”
Dank Timothy en veel succes dit weekend.
Enigszins verrast waren we door de deelname van Heleen aan de Swiss Xtreme, maar zelf vindt ze haar start wel logisch.
,,Hoezo verrassend? Ik weet het, vroeger was ik absoluut geen klim geit, maar sinds ik in Zwitserland woon is klimmen mijn grootste hobby geworden. Vorig jaar deed een atlete aan de SWISSMAN mee die ik train/coach en toen is het vuurtje langzaam gaan branden.
Voorbereiden voor deze race is niet zo moeilijk hier in Wallis: bergen zat! Ik denk dat er maar weinig plekken zijn waar je je zo specifiek op deze wedstrijd kunt voorbereiden. Heb er ontzettend veel zin in, probeer zo veel mogelijk te genieten morgen! Nu nog hopen dat het met de regen gaat meevallen.
Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: