Julia de Leeuw op OA podium IM Bolton – haar verhaal! – RTJ 9

Woensdag – Ik mocht van nabij de vreugde van Julia de Leeuw meemaken na haar finish tijdens IM Maastricht 2018, haar debuut op de lange afstand.  “Juul” liet daar 10:31:44 noteren en behaalde een schitterde tweede plaats in haar agegroep. Afgelopen weekend , in haar tweede Ironman, behaalde Julia de Leeuw opnieuw een tweede plaats in haar agegroep en stond ze op het Overall-podium in Bolten. Het feestje was er opnieuw. Natuurlijk vroegen we naar haar verhaal.

Wat een race!! Van te voren was ik een beetje bang of ik wel even hard kon genieten als vorig jaar in Maastricht, dat was zo leuk! Nou, het is gelukt.

In maart besloot de organisatie het fietsparcours om te gooien. Dit leverde héél veel commentaar op facebook op. Ik zou het allemaal wel zien. Dat klimmen kan ik wel, maar dat het zó bruut zou zijn, dat had ik niet verwacht. De vooraf beloofde 2.500 hoogtemeters werden er 3.100. Dat in combinatie met een Brits wegdek (potholes!), onoverzichtelijke, smalle afdalingen met tegenliggend verkeer, af en toe wat grind én super veel technische bochten, maakte het fiets onderdeel een uitdaging. Sinds maart heeft Hand-Made Weesp mede mogelijk gemaakt dat ik op een geweldige Argon18 kan rijden, dus no-problemo.

Na mijn laatste training de zondag voor de race was ik er helemaal klaar voor, ik voelde me echt super sterk. Maar ‘s nachts werd ik wakker van een steek in mijn knie. Een paar appjes later kon ik terecht bij Remco, die de ergste spanning van mijn bil en hamstring afhaalde (dankdankdank!). Overigens werd ik die dag ook super verkouden wakker. Leuk, taperen!

Gedurende de week zou rust het laatste beetje moeten doen om de overbelasting in mijn knie te verhelpen. Nou heb ik normaal gesproken een beetje moeite met stilzitten. Maar die verkoudheid sloeg op m’n luchtwegen. Ik voelde me beroerd en had er totaal geen moeite mee om vier dagen voor pampus op bed te liggen.

Gelukkig de dag van de race, waarschijnlijk door wat adrenaline en paracetamol, toch opgeknapt. Ik appte mijn coach Chris Brands dat ik het gevoel had dat het een goede dag zou worden. En dat werd het!

Zwemmen in Pennington Flash was heerlijk en ging snel voorbij. Met een achterstand van 9 minuten (wat een snelle zwem dames!) de fiets op. Mijn onderdeel! Niet gek laten maken, niet opblazen, eigen race. Na 20 km kwam mijn rechter shifter (en dus ook rechter rem) los te zitten. Steeds een stukje verder, totdat de rem nog voor de eerste echte afdaling ondersteboven in het stuur zat. Die was niet meer te gebruiken. Gelukkig kon ik nog wel met mijn voorrem remmen en kan ik ook schakelen voor op mijn ligstuur. Geen ideale situatie maar niet meer aankomen en door gaan zonder risico’s nemen. Dit klinkt misschien heel dom, maar ik ben echt heel voorzichtig gaan fietsen en nam mij voor als ik het niet vertrouwde, meteen te stoppen. – Oeh, als mijn moeder dit leest mag ik nooit meer een Ironman doen.

 

De dorpjes waar je doorheen fietste waren echt geweldig en vol publiek. Bovenaan de laatste klim stonden de “Sheep House Lane Fancy Dress Party” (zoek maar op, vijf verkleedde worstelaars die er een heel mooi feestje van maken). Fietsen was leuk! Met twee minuten voorsprong op de nummer 3 (overall) ging ik het loopparcours op, in mijn age group fietste ik in de laatste kilometers naar de eerste plek.

 

 

Waar eerder deze week de sfeer in Bolton een beetje ontbrak, ging het nu helemaal los. Met kippenvel liep ik mijn eerste kilometers. De nummer 3 haalde mij na 5 minuten al keihard in. Maar die knie voelde ik helaas al de eerste meters. Iedere pas was goed opletten om geen misstap te maken. Het was dus oke, lekker eigen race lopen en wederom genieten van al het uitzinnige publiek. Begin vierde ronde begon ik door mijn knie te zakken en had ik geen controle meer over mijn rechter been. Ik dacht écht dat ik niet meer verder kon. Bart sprak met Chris, het kan niet kapot (zeker weten?)!!! Kleine mini passen en doorgaan!! OKE! Dat ging weer een soort van in een manke hinkepas.

 

De finish was bizar. Ik dacht zelf dat ik vierde overall was. De eerste turbo dame deed mee aan de ‘Military Division’ en dit was een aparte wedstrijd binnen de wedstrijd. Een hoop drukte, een verbaasde Julia en even later mocht ik het grote mensen podium op. Heel vet. Het was ontzettend fijn om Suuz en Bart na deze dag om hun nek te vliegen, want ik heb zo veel aan ze gehad.

 

 

Helaaaaaas geen Kona slot. Mijn age group heeft er één. De eerste dame pakte hem en ik gun het haar echt van harte. Maar een overall derde plek en tweede age group, wie had dat gedacht. Waar ik het aller gelukkigst mee ben is dat ik ondanks de tegenslagen mijn koppie er bij heb gehouden. Je hoofd is zo sterk. Een paar weken terug in Kraichgau ging het niet en kwam ik op een voor mij onbekend heel donker plekje. Zondag kon ik alles wél positief houden en blijven genieten (met heel veel dank aan Chris Brands de afgelopen weken). Weer een race om NOOIT te vergeten.

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: