Goede 70.3 IM Waco voor Annemiek; race-verslag WK Maui; Reactie Tibor; Ocean Lava – WTJ 1348

ZONDAG – Drie Ironman-races op drie verschillende continenten de voorbije dagen. In Azië de dubbele (70.3/Ironman) op het Maleisische eiland Langkawi. In Afrika de gloednieuwe 70.3 Ironman Marrakech en in de Verenigde Staten zelf, de 70.3 Ironman van Waco, Texas. De stad zal voor altijd verbonden blijven aan door de inval van de FBI op een sekte, waarbij veel mensen om het leven kwamen.

Benieuwd naar Sam Appletons debuut op de hele

Dat was 1993, nu is nu. De Australische triatleet Sam Appleton mag graag Amerikaanse wedstrijden doen. Met succes want na in april zijn sleutelbeen te hebben gebroken was hij nu voor de tweede keer dit seizoen winnaar van een 70.3 IM. Het was zijn veertiende zege ooit op deze afstand in het Ironman-circuit. Over Ironmans gesproken, hoe ervaren Sam ook is op de halves op de hele moet ie nog steeds zijn debuut maken. Dat gaat over een maand gebeuren in de Ironman Western Australia in Busselton. Het was een kop-staartzege voor Sam, hoewel de Amerikaanse doordouwer Andrew Starykowicz op de fiets heel dichtbij kwam maar uiteindelijk op de halve marathon het gat weer groter liet worden. Zilver was voor Andy, die zijn Waco-titel kwijt raakte in deze tweede editie. Joe Gambles kwam op herhaling met het brons om zijn Australische schouders.

 

Uitstekende race van Annemiek Schleurholts
Een aantal vrouwen aan de top zat dichtbij elkaar. De Amerikaanse Jacalyn Hering won vrij verrassend. Ze klopte de sterker gewaande Zuidafrikaanse Jeanni Seymor met bijna twee minuten. Hardrijdster Alissa Doehla had lange tijd de koppositie, maar werd toch derde. Een sterke prestatie leverde de Nederlandse Annemiek Schleurholts. We kennen haar tot dusverre vooral van de races langs de Spaanse kust, ze woont immers in Malaga. Maar nu stak ze de oceaan over om niet onverdienstelijk 26e te worden en dat was goed voor de zege bij de F45. Taupo krijgt er weer een Nederlandse bij op het WK van 2020. Beste man van de vijf Nederlanders bleek Gerben de Jong te zijn. Hij was goed voor plaats 331 en dat dan op bijna twee uur achterstand op Sam Appleton.
De Kapulua Beach oogde vriendelijk zondag, maar de oceaan had anders plannen. De golven waren stevig maar desondanks waren Sam Osborne, Maxime Chane en Bradley Weiss de concurrentie net even te vlugt af. Krap 21 minuten en ze stormden voor de tweede maal (2 laps van 750 mdeter) het strandje weer op, naar de grote wisselzone voor alle mountainbikes. Favoriet Ruben Ruzafa gaf een minuut toe, Geert Laureyssen bijna vier minuten en Tibor Gijssen maar liefst 13 minuten.

 

Flora Duffy kwam, zag en overwon op WK XTerra

In het vrouwenveld was plots toch Flora Duffy opgedoken. De Bermudaanse tweevoudig mondiaal wegkampioene was na blessures weer langzaam terug aan het krabbelen in de WTS, maar niemand verwachtte haar weer in haar tweede passie: de crosstriathlons. Ze keerde als derde terug uit de Pacific en toen al moest bijvoorbeeld Amanda Felder als tweede tegen een achterstand van dik twee minuten aankijken. Geen zompige single-tracks over het eiland nu, want de moessonregens was de inwoners van Maui en dus ook de triatleten bespaard gebleven. Dat was wel eens anders, vorig jaar was het één grote modderpoel. Normaliter doen de snelsten er rond de 2,5 uur over, vorig jaar was dat plots 2.50 uur. Akerson had meer moeite met het snelle circuit dan bijvoorbeeld Bradley Weiss. De Zuidafrikaan had zijn zinnen gezet op het heroveren van zijn titel. Rom Akerson zou wegzakken naar een achttiende plaats. Vooraan was Weiss weg, volgde aanvankelijk Sam Osborne nog het langst. Op de ATB is Ruben Ruzafa echter een klasse apart. Hij maakte het verschil in no time goed en kwam met Bradley op kop te fietsen. Flora’s voorsprong groeide en groeide tot wel acht minuten. Daarachter mocht drievoudig kampioene Lesley Paterson het uitvechten met Helena Erbenova, die na acht jaar voor de tweede keer het brons greep. Duffy dus voor de vijfde keer ’s werelds beste. Ze haalde de spanning al snel uit de vrouwenstrijd. Bij de mannen bleef de titanenstrijd langer duren. Van de fiets stapten Rufaza, Weiss en Osborne. Vanuit de vierde positie liep Arthur Serrieres naar zilver, z’n beste performance ooit op een WK. Rufaza stond voor de zevende keer op dit WK-podium een record. Maar tegen Bradley Weiss was dus geen kruit gewassen. De zesde Zuidafrikaanse wereldtitel na ook al eens vier keer Conrad Stoltz, the Caveman.

 

Tibor Gijssen kreeg niet voor elkaar wat hij hoopte

Ondanks de opname van Tri-Ambla/Ameland in het Xterra-circuit was de deelname van Nederlanders niet groter dan andere jaren. Sterker nog: vorig jaar deed een kwartet mee, nu was Tibor Gijssen moederziel alleen. Het viel de oersterke Tibornator niet mee. De woelige baren werkten al niet mee en ook op de andere onderdelen kwam de progressie tergend langzaam. Hij was goed voor een 114e plaats bij de mannen, dat was zeventiende M30. Na afloop spraken we Tibor. ,,Bwah. Het was zeker niet wat ik verwachtte/hoopte qua performance.’’ Naar oorzaken moet Tibor gissen. ,,Geen idee waar het aan lag, maar had in alle disciplines moet en ben dan ook niet blij met het resultaat. Maar hopelijk kom ik hier nog eens terug.’’ Even later telt Tibor zijn zegeningen al weer. Het is immers ook nog eens z’n 33e verjaardag. ,,Het kan altijd slechter. Negen jaar geleden werd ik op deze dag wakker in een ziekenhuisbed. Ik heb gelukkig zelf bier gekocht. Hier op het Xterra-terrein betaal je er tien dollar voor.’’

 

Ocean Lava voor Luis Hernandez en Alexandra Tondeur
Als (voorlopig?) slot van het laatste oktoberweekend, zijn we op Lanzarote. Tessa Kortekaas besloot haar Ocean Lava-titel op haar thuiseiland niet te verdedigen. Achteraf zal ze daar geen spijt van hebben gehad.  De honneurs bij deze tiende jubileumeditie van Ocean Lava op Lanza werden prima waargenomen door de Belgische Alexandra Tondeur. Van de 178 deelnemers was Alex al als vijfde binnen gekomen. Alleen vier Spanjaarden gingen sneller. De nummer twee van vorig jaar, Luis Hernandeze Cano ging door de stevige wind niet harder in tijd, maar wel in klassering. Luis won. Het duurde dertien minuten vooraleer tri-godfather Kenneth Gasque nummer twee mocht verwelkomen: Pavel Castro Niedo. Daarna volgde Jairo Perez. De verschillen waren ook bij de vrouwen groot. Tondeur regeerde met harde hand. Veertien minuten daarna kwam pas Zaira Lorenzo Perez en nog eens vijf minuten verder werd Dacil Hernandez Hernandez voor de tweede keer derde. Was Tessa vorig jaar enige Nederlandse, nu waren er liefst elf op deze Ocean Lava-finale die ooit nog eens een uitstapje maakte naar Stein. Beste van onze landgenoten was Hans Hiemstra. De Fries finishte negentiende en vijfde M40. Eigenlijk kent Ocean Lava die categorie niet. Prijswinnaars gaan per leeftijd. Hans is 40, dus won ie de bij de veertigjarigen.
Cornee van Loon was tweede uit zijn geboortejaar en 62e totaal. Ook Thijmen Polman zat nog bij de bovenste honderd: 74e.
De Nederlandse vrouwen waren met zes zowaar in de meerderheid ten opzichte van de vijf mannen. Cathelijne Huis in ’t Veld haalde randje top tien: 5.46 uur en derde F30. Op de 21e plaats volgde 50-plusser Annemarie Arkema, goed voor tweede bij de F50, maar winnares F56 (!). Daarna 23e Silvia Schwab en 24e Irene Ittmann. De vrouwen van TV Hilversum en TV Soest waren er achtste en negende F40 mee. Jacoline Zilverentant volgde kort daarna en ook zij viel in de prijzen als winnares F55.

 

Het waren mooie tri-dagen, die we mochten beleven. Maar het seizoen over? Welnee, geenszins. Er komt nog zoveel moois, zoveel leuks. Tot dinsdag!
Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: