Sophie van der Most op weg terug na Pfeiffer.

In aanloop naar het nieuwe seizoen gingen we in gesprek met “pechvogel” Sophie van der Most. Haar seizoen 2019 werd gekenmerkt door een behoorlijke val tijdens het NK MD in Klazienaveen en de ziekte van Pfeiffer. Positief was haar derde plaats overall in de IM 70.3 in Slovenië.

 

Het was een bijzonder jaar, waarin sportieve hoogtepunten en dieptepunten afwisselden. Hoe kijk jij terug naar het seizoen 2019?

Ik kijk vooral met een positief gevoel terug. De hoogtepunten bestonden uit het EK en WK Duathlon, de Duitse 2de Bundesliga, de IM 70.3 in Slovenië en de eredivisiewinst van Ferro Mosae. Mindere momenten waren er ook, individueel gingen de meeste eredivisiewedstrijden niet zoals gehoopt, maar mijn val in Klazienaveen spant wel de kroon. Eigenlijk had ik het die wedstrijd heel erg naar mijn zin. Het zwemmen vloog voorbij en ik betrapte mezelf er tijdens het fietsen op dat ik af en toe zelfs even hardop een liedje aan het zingen was. Zo’n plots einde is enorm balen, vooral op het moment dat je beseft dat de wedstrijd dan ineens ‘klaar’ is, terwijl je nog niet klaar bent. Het herstel van de val heeft ook eventjes geduurd.

Dan blijkt ook dat je ziekte van Pfeiffer hebt, hetgeen je plannen volledig in de war schopt. Hoe gaat een atlete als jij daarmee om en hoe is het inmiddels met het herstel?

Toen ik ongeveer een week na Slovenië ziek werd, bleek dat ik Pfeiffer had. Ik heb eigenlijk tot december een beetje gedaan waar ik zin in had, vanaf toen ben ik met mijn coach Sarissa heel voorzichtig weer wat structuur gaan aanbrengen en ging het sporten weer voorzichtig richting trainen. Voor mijzelf was het heel frustrerend in het begin. Bij een duurloopje was mijn hartslag soms wel 170/180 als ik 6.00 minuten per km rende. Het was wel een duidelijk signaal van mijn lichaam. Inmiddels daalt mijn hartslag weer en komen de ‘normalere’ getallen weer tevoorschijn. Dat geeft aan dat ik weer een beetje meer aankan.

Sinds januari ben ik begonnen met werken als  young professional concerninkoper bij CZ en heb ik ook mijn geliefde Maastricht verlaten. Ik heb nu alweer drie keer meegetraind met Team Zevenheuvelen. Waar ik drie weken geleden nog barstende spierpijn had van 4x600m, kan ik nu al bijna de hele training meedoen! Kleine stapjes vooruit houden het leuk. Tijdens een wedstrijd (bijvoorbeeld afgelopen weekend de Maresia Cross Duathlon in Waalwijk) word ik wel extra hard op de feiten gedrukt hoe ik er nu voor sta. Ik had voor het eerst weer iets meer getraind en merkte dat ik van tevoren al best wel moe was. In het begin van de race voelde ik me zo energieloos dat ik mezelf wel afvroeg waar ik nu eigenlijk mee bezig was en eigenlijk wilde ik stoppen. Team Unltd coach Olaf gaf me toen het advies om nog even te kijken of ik de knop om kon zetten en het plezier van de cross duathlon in te zien voordat ik op zou geven. Ik heb toen even heel rustig aangedaan en kwam langzaam op gang en had er weer meer zin in. Achteraf was het een hele goede mentale training en ben ik blij dat ik gefinisht ben Het idee van hoe racen voelt in mijn hoofd en mijn fitheid daarbij komt op dit moment nog niet overeen met de realiteit.

Voor velen was je derde plaats overall op een halve in Slovenië een verrassing, want je staat toch vooral bekend als een hele goede duathlete, wier loopvermogen vermaard is. We spraken elkaar vorig jaar en het plan was toen je ook verder te gaan richten op de halve triathlon. Pfeiffer stak daar een stokje voor. Wordt het opnieuw een combi van du- en triathlon dit jaar?

Het wordt opnieuw een combi van triathlon en duathlon dit jaar, waarbij de nadruk wat meer op de duathlon komt te liggen. Nu ik werk, moet ik ook keuzes maken waar ik mijn tijd en energie in wil steken. Dus het wordt wat meer werken aan mijn sterke punten in plaats van mijn zwakke punt iets minder zwak te maken. De lange afstanden staan nog steeds hoog op mijn wensenlijstje, maar het gaat er even van afhangen hoeveel training ik aankan en vooral hoe het herstel gaat. Ik heb wel een hele mooie halve in september op het oog, dus hopelijk sta ik daar aan de start.

Ook dit jaar word je weer begeleid door trainster Sarissa de Vries. Hoe belangrijk is Sarissa voor jou als trainster?

Sarissa is heel belangrijk en waardevol. Ze denkt goed met mij mee en snapt hoe ik als persoon in elkaar zit, dat helpt enorm. Ik hou van trainen en plezier maken, waarbij een positieve mindset heel belangrijk is. Ze is voorzichtig met het opbouwen van de trainingsbelasting, wat ik nu ook hard nodig heb. Triathlon en duathlon brengen mij veel plezier, maar werk en een sociaal leven maken mij ook gelukkig. Daarin zitten Sarissa en ik ook mooi op een lijn. Ze staat ook erg open voor nieuwe manieren van en andere ideeën over trainen, waardoor samenwerking met andere trainers/trainingsgroepen ook mogelijk is.

Daarnaast ben je eens per 4 weken te vinden in het zwembad van Tri2one Coaching. Waarom die keuze?

Via via ben ik in contact met Hylke gekomen. Hij bood mij aan om eens in zijn endless pool te komen zwemmen. Als niet-zwemmer is ‘watergevoel’ alleen een leuk begrip wat ik graag zou hebben, maar absoluut niet voel. Helaas. In de endless pool kan je zien wat je doet en kan je dingen meteen proberen aan te passen. Die directe feedback helpt mij enorm. Daarnaast zijn ook de positiviteit en het enthousiasme van Hylke erg aanstekelijk. Ik vind het weer leuk om met het zwemmen bezig te zijn en te kijken of ik nu met minder zwemmen op niveau kan blijven om voor mijn team in de Eredivisie mee te doen en een goede uitgangspositie voor de toekomstige halve triathlons te verkrijgen.

Natuurlijk zijn we nieuwsgierig naar je wedstrijdplanning; welke wedstrijden staan er op je programma en waar liggen de piekmomenten?

Mijn wedstrijdplanning hangt nog een beetje af van mijn opbouw. Graag zou ik mij weer kwalificeren voor het WK Duathlon (in Almere). Verder zou ik ook graag wat meer crosswedstrijden (du en tri) willen doen, omdat ik hou van uitdagende en zware fietsparcoursen. Daarnaast ga ik weer terug naar de Alpe D’Huez om daar de duathlon en de (korte) triathlon te doen, dat blijft toch wel mijn lievelingswedstrijd. En natuurlijk zal ik starten in de Eredivisie met mijn teamgenootjes van Ferro Mosae en hopelijk kan ik in september nog een halve triathlon doen.

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: