Het bijzondere leven van Bart van Zelst; Harms Wintertriathlonboek; Quebec en Cuba – WTJ 1459

MAANDAG – Het komt niet zo vaak voor dat triathlon de kolommen van het Financieel Dagblad haalt. Afgelopen zaterdag was dat wel het geval met een zeer indrukwekkend verhaal over Bart van Zelst. Voor sommige triathlonvolgers nog vaak geassocieerd met ‘de jongere broer van Ben’. Maar Bart was in de jaren negentig hard op weg zijn triathloncarrière zelfs Olympische inhoud te geven. Tot dat fatale moment in 1997.

Barts levensverhaal is er niet eentje van 13 in een dozijn

Ik beken eerlijk dat ik nooit geweten heb dat Bart bij zo’n enorme crash betrokken is geweest. Terug van wintersport en dan een spookrijder, die het leven van zoveel mensen (zes overleefden het auto-ongeluk bij Stroe niet) verwoestte. Bart overleefde het wel, lag drie weken in coma en naast een hersenbeschadiging was het zijn kapotte schouder, die zwemmen haast onmogelijk maakte. Weg Olympische droom. Het leven ging verder. Bart zag even de noodzaak van sporten niet meer in, hij werd campinganimator in Luxemburg maar later kriebelde het toch weer en kwam hij ook in de duathlonsport nog een heel eind. Een blik in de Hall of Fame van triathlon Oud Gastel leert me dat Bart tussen 2002 en 2006 nog gewoon mee deed, toen ook samen met zijn vrouw Marjolein Daalhuizen. Meedoen is zwakjes uitgedrukt. Hij won de editie 2004 en werd derde in 2002. Hij schaatste de alternatieve Elfstedentocht en werd een topper in de Survivalruns. Eigenlijk deed Bart alles wat de doktoren naast zijn bed in comateuze toestand voor onmogelijk hielden.

Bart van Zelst heeft zijn leven op de rit. Van campinganimator, bewegingsagoog op het Militaire Revalidatie Centrum, consulent ligfietsen tot vitaliteitstherapeut en coach bij Zappsport. Op zijn twintigste kwam hij als door een wonder uit de wrakstukken, nu is hij 45. Getrouwd en vader van twee kinderen. Al weer geruime tijd woonachtig in Holten, waar hij het niet kan laten om aan de start te staan omdat er toevallig jaarlijks een triathlon wordt gehouden….

Goed verhaal, alle credits naar Grieteke Meerman van het Financieel Dagblad.

Standaardwerk wintertriathlon Assen door Harm Kuper

Mooie verhalen staan er zeker ook in het boek van Harm Kuper. Hij heeft de complete geschiedenis van de Wintertriathlon van Assen vastgelegd. Zaterdag werd het eerste exemplaar gepresenteerd in het Drentse Deurze. Harm reikte het boek uit aan voormalig organisator Rieks Poelman. Harm Noor praatte de boel aan elkaar.

Harm Kuper is 72, woont in Exloo en deed zeventien keer mee aan de Asser wintertriathlon, die van 1984 tot 2015 werd gehouden. Boeken schrijven doet hij al een kwart eeuw. Flinke naslagwerken ook. Harm was niet de enige Kuper aan de start. Zoon Arjen won de edities 1999, 2000 en 2001. De andere zoon Ubbo haalde twee juniorentitels en uiteraard was Harm ook goed voor een handvol nationale titels. Een boek met verhalen/interviews met vrijwel alle winnaars, veel uitslagen en wedstrijdverslagen. Wie mij kent, weet dat ik vooraan stond om het boek te bestellen. Harm gelooft niet dat de wintertriathlon er nog zou zijn als Assen nog steeds een ijsbaan zou hebben. ,,Het was een aflopende zaak’’, constateert hij nuchter.

Schreef hij eerst over de familiegeschiedenis, later kwam daar sport bij. De Oldambtrit-historie, de Noorder Rondritten en de Elfstedentocht natuurlijk. De mooiere edities vindt Harm uiteraard, die waarin zijn zoon won. Vooral in 2000 toen Arjen pas als derde op het ijs kwam en toch nog won. Dat gebeurde eigenlijk nooit. Wie op de Bonte Wever als eerste zijn schaatsen aan kon trekken, won vrijwel altijd. Toch zag vader hem nooit live winnen. Kwam omdat hij toen zelf nog aan zijn rondjes op het ijs bezig was. Het boek is te bestellen bij Harm zelf via e-mail harmkuper@hotmail.com

Diana Gorter zesde in WC wintertriathlon Quebec

Over wintertriathlons gesproken. De World Cup wedstrijd in Quebec was zondag weer. In het verleden met Nederlandse deelname van bijvoorbeeld Jochem Uytdehaage en Martin Veenhuizen en ook Diana Gorter. Zij was er opnieuw. De Zweeds-Canades concurrentie was enorm. Diana sloot het rijtje van zes elite-atletes af in de uitslag. Zesde op een kwartier van de Zweedse winnares Lovisa Modig. Tweede werd de Canades Ariane Carrier en brons ging naar Clara Auland. Het wordt wat de winnaar betreft een eentonig verhaal, want voor het vijfde jaar op rij won de Canadees Martin Leboeuf. Hij hield zijn landgenoten Christopher Busset en Olivier Babineau achter zich. Daar had ook de Canadees Geoffroy Dussault nog tussen kunnen staan, maar hij werd gediskwalificeerd omdat hij de penalty box negeerde.

 

Foto: Nina Bakker

Voor de goede orde, deze wintertriathlon bestaat niet uit lopen, fietsen, schaatsen maar uit snowshoe-lopen, schaatsen en langlaufen. Het zijn die drie onderdelen waar de ITU mogelijk ook op de Winterspelen mee voor de dag wil komen, al is anderzijds het EK/WK wel weer een loop, ATB, langlaufcombi. Diana verloor overigens de minste tijd bij het snowshoe-rennen, toch niet echt een Nederlands onderdeel. De Amstelveense is moeder van twee kinderen. Bijzonderheid in haar mooie sportcarrière was haar deelname aan de Ironman Hawaii 2015 zonder ooit een hele te hebben gedaan.

Havana met afsnijdende zwemmers en boze Bob

Zomertriathlons hebben we ook nog. Zoals in de Cubaanse hoofdstad Havana. Strijdend om de Panamarican Cup aldaar, nuttige ITU-punten dus en die zijn atleten over de hele wereld met het oog op Tokyo volop aan het verzamelen. Dat gaf zelfs nog een flinke rel in Cuba, waar zeker zeven atleten het zwemparcours afsneden, maar niet gediskwalificeerd werden. Reden: er waren geen video-opnames (lees: bewijsmateriaal) voor handen. De Luxemburgse triatleet Bob Haller maakt er zich erg druk over. Hij miste de slag en kon op het winderige fietsparcours niet meer aansluiten. Bob finishte 18e, dat had korter gekund. De jury bestond uit een Mexicaan, Cubaan en Ecuadoriaan overigens.

Hoe dan ook. De race werd gewonnen door Felix Duchampt, ooit Fransman toen onder ITU-vlag uitkomend en nu Roemeen. De minder bekende Mexicaan Aram Michell Penaflor Moysen werd tweede en de Colombiaan met ook al zo’n lange naam Carlos Javier Quinchara Forero derde. Voor onze Arubaanse triatleet Renze Postma maakte het zwemonderdeel verder geen verschil. Hij schoot tekort op fietsen en lopen en sloot het rijtje van 23 finishers af. Tien atleten haalden de finish niet. Beste vrouw was de Amerikaanse Marissa Ferrante, die in de eindsprint de Argentijnse Romina Biagioli nipt klopte. Ook dichtbij de eindzege kwam de nummer drie Lizeth Rueda Santos. De wedstrijd werd gehouden bij 25 graden Celsius.

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: