Ondanks alles een mooie sportdag: Taupo, Ameland, EK RBR Punta Umbria – WTJ 1475

ZATERDAG – Virus of niet, het is een behoorlijk gevulde zaterdag met duursport hoor. We zaten vannacht al aan de buis gekluisterd voor een magnifieke Ironman Nieuw-Zeeland met parcoursrecords voor Joe Skipper en Teresa Adam en een prachtzege van Tom Oosterdijk. De Hagenaar versloeg liefst elfhonderd tegenstanders in de agegroup-categorie.

 

Daarna schoten we vliegensvlug naar een veel kleiner eiland Ameland. Geen betere plaatsen in Nederland om crosstri- en duathlons te beoefenen dan de Waddeneilanden. Joep Staps komt er ook graag. Hij kwam, zag en overwon dit keer. Even tegenstand van Ricardo Scholten, daarna Arie de Jong, maar eigenlijk vrij snel zeker van de winst. Arie twee, Ricardo drie, Lex Kiewied geboren en getogen Amelander vier. Linda van Vliet al net zo overtuigend bij de vrouwen. Eerste reactie van winnaar Joep mijn kant uit: ,,Niet gek he voor iemand, de bij Julia van Velthoven op de bank zit om veel sport te kijken!”

Dat vraagt enige uitleg. Julia werd met het oog op haar Olympische deelnasme in Tokyo onlangs geinterviewd door sportjournalist Ad Pertijs (die mij ook tackelde bij de 1000e WTJ overigens). Dat verhaal begint met de uitspraak van Julia dat het wel prettig is om een vriend te hebben, die alle sporten volgt. Vanaf de bank, stond er nog bij. Dat laatste was enigszins bezijdens de waarheid, want Joep komt wel degelijk uit zijn bank te voorschijn om keihard te sporten. Hij trainde voor nota bene de Ironman Taiwan, maar door het coronavirus wordt dat nu Ironman The Woodlands, Texas. En dan komt er nog XTerra Malta en diverse Eredivisie-wedstrijden bij.

Joep maakt een interessante ontwikkeling door. We gaan zien wat hij eruit haalt in 2020. Een eerste internationaal succes was er dus al voor Kim van ‘t Verlaat. Brons op het EK run-bike-run in het Spaanse Punta Umbria. Met Silke de Wolde op zes en de nog jonge Willemijn Fuite op acht was bondscoach Armand van der Smissen best tevreden. Daarna de jongens. Geen medailles wel vierde en zesde voor Olaf Jan Bosscher en Pim Bakker.

En toen de elites. Dat Sophie van der Most nog niet mee zou gaan in het spel om de knikkers was tevoren wel bekend. De ziekte van Pfeiffer is weliswaar verdwenen, maar voor topsporters betekent dat wel even langer herstel. Hoe dan ook de Maastrichtse had moeite met de openingsrun. Als voorlaatste stapte ze op de fiets. Achterstand toen 2.10 minuten. Fietsen en de tweede run gingen al een stuk beter, maar het verschil was te groot om nog terug te keren in de kleine groepjes.

De Oostenrijkse Lisa Pertener komt net als Beth Potter uit de triathlonwereld. Ze begon rustig, maar op de fiets schoot ze al in de achtervolging op Potter. Bij het lopen wisselden ze stuivertje zodat Lisa een prachtige Europese titel binnenhaalde, voor de gedoodverfde favoriete Beth Potter, Europees triathlonkampioene in Weert. Daarna was het lang wachten op de nummer drie. Een dikke minuut later kon het Spaanse publiek uit haar dak gaan: Jocelyn Daniela Breda Abreu mocht de Oostenrijkse en Britse omhelezen ter vervolmaking van het podium. Vier Spaanse meiden en twee Oostenrijkse in de top tien. Francaise Garance Blaut werd vierde, voor vice-wereldkampioene Sandrine Illes.

Belgische Laura Swannet finishte prima als negende, Sandra Schenkel verraste met een 14e plaats en Lotte Claes volgde als zestiende. Kijken we naar  de U23/beloftes dan was de Spaanse Marta Pintanel de sterkste en haalde Laura Swannet schitterend zilver (nog maar eens een lange neus naar die atletiekverslaggever!). Brons ging naar Marina Munoz Hernando.

Titelprolongatie Benjamin Choquert

Natuurlijk ben je als duathlon-specialist gretig als triatleten zich gaan mengen in de titelstrijd. Benjamin Choquert, de excentrieke 33-jarige Fransman, had lak aan de reputaties van een Alistair Brownlee, een Tyler Mislawchuk. De Canadees was te elfder ure ook nog naar Zuid-Spanje gereisd om een ‘potje te duatlonnen’.

Ali en Tyler maakten een pikstart, alsof ze als eerste het veld van een cyclo-cross in moesten duiken. Het moordend tempo had als resultaat dat er vrijwel meteen atleten af moesten in het almaar uitdunnende kopgroepje. Thomas Cremers besloot meteen zijn eigen race te lopen bijvoorbeeld, verstandige keus.

Toch waren het nog altijd tien man, die vooraan bleven en zo ook op de fiets stapten. Demarrages werden snel teniet gedaan door de groep met Fransen, Belgen en Britten. Enkel Yohann le Berre bleef langer dan normaal vooruit, maar ook hij werd weer opgeslokt door de groep. In de laatste ronde had de Brit Mark Buckingham meer succes, al kon zijn voorsprong nooit groter worden dan de negen tellen in de wisselzone. Thomas bevond zich in een tweede groep, temidden van liefst vijf Spanjaarden, die aanvoelden dat een titel in eigen huis de mist in ging. Vijftig seconden na de kopgroep mochten ook zij de schoenen uit de klikpedalen losmaken.

Met de Belgen kon het nog alle kanten op. Het was geen wedstrijd voor triatleet Simon Dedcuyper weliswaar, maar met Angelo Vandecasteele (brons vorig jaar), Vincent Bierinckx en de nog jonge Arnaud Dely lagen podiumplaatsen in het verschiet. In de eerste kilometer bleven Vandecasteele, Choquert, Buckingham, Mislawchuk en Brownlee overeind. Door toedoen van de vinnige Benjamin begon de afvalrace. Eerst Angelo eraf, daarna Alistair zelfs. Mark kon de Britse eer ook niet hoog houden en dus glorieerde Benjamin Choquert net als vorig jaar in Targu Mures. Mooie Europese titel erbij voor de kleinste van het stel. Uit de achterhoede liep de verrassende Krilan Le Bihan naar zilver. De derde plaats ging naar Tyler Mislawchuk, maar voor het ‘Europees brons’ kwam een tel later Alistair Brownlee over de meet. Zo stond de tweevoudig Olympisch kampioen toch nog op het podium, maar moest hij goud en zilver aan de Franse specialisten overlaten.

Le Bihan greep ook het goud bij de U23/beloften, het zilver ging naar Arnaud Dely, die achtste werd. Gehoopt werd dat Thomas Cremers de bronzen plak kon bemachtigen, maar die ging naar de Oekrainer Vitalii Vorontsov. Thomas viel dus net buiten het podium. Na een rustige start kwam de Elstenaar nog wel naar voren. Aan de finish liet de enige Nederlander in het gezelschap een 17e plaats noteren. Uiteraard had hij op meer gehoopt.

De Belgen hadden dan geen podiumplaats, ze scoorden met Vincent Bierinckx (5e), Angelo Vandecasteele (6e) en Arnaud Dely (8e) wel drie top tien klasseringen. De top tien was louter gevuld met Fransen, Britten en Belgen trouwens. O ja, op de tiende plaats nog de eerste Spanjaard Antonio Benito Lopez. Gelukkig was het enthousiasme van het massale publiek aan de finish er niet minder om.

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: