Groot interview Milan Brons: over 2019, over IQ2, over trainingen in Girona, over het virus en over het WK Almere

DINSDAG  – Nu we zoveel tijd over houden is het wel lekker om een paar long read verhalen te brengen. De eerste is een groot interview met Milan Brons, die vorige week net voor de lockdown van Spanje nog terug kon keren naar Almere en daar zo goed en zo kwaad de training weer oppakt. Milan bracht zijn voorbereiding op dit seizoen door in Girona, een favoriet trainingsoord van heel veel triatleten en wielrenners. We kijken eerst terug op vorig jaar, een seizoen wat in meerdere opzichten turbulent verliep. Het gaat over IQ2, over de twijfels om door te gaan als pro, over pannenkoeken bakken en over de nieuwe inspiraties, die Milan opdeed in Girona en aan het eind ook een waarschuwing aan mensen, die nu plots extra veel gaan trainen (omdat ze meer thuis zijn).  Veel leesplezier.

 

1.Milan, als we terugkijken op 2019 dan had je best een paar aardige top 20-klasseringen, werd tweede van Nederland op de halve maar je ging zelf uit van een sterkere terugkeer na de zware blessure van het jaar daarvoor. Hoe kijk je terug op vorig jaar?

2019 is helaas zeker niet het jaar geworden waar ik op gehoopt had. Na de opgelopen stressfractuur in de zomer van 2018, was ik erop gebrand om sterker terug te komen in 2019. Toen ik eenmaal weer mocht hardlopen, bouwde ik rustig de trainingen op. Vervolgens ben ik in december 2018 al op trainingskamp geweest naar Fuerteventura, had ik een vroege seizoensstart bij de IRONMAN 70.3 in Dubai in februari 2019 en was ik daarna weer voor een paar weken naar Spanje. Als ik nu achteraf terugkijk, zeker met de dingen die ik in de afgelopen maanden in Girona heb geleerd, ben ik van mening dat ik in de afgelopen jaren steevast te veel te hard heb getraind. Dit resulteerde bij mij in de stressfractuur in 2018 en waarschijnlijk toch een overtraining / oververmoeidheid in 2019. Ik merkte bij elke wedstrijd tot juni (Dubai, Marbella, Barcelona en Luxemburg) dat ik gewoonweg geen power had om daadwerkelijk diep te kunnen gaan. Ik werd voorbijgereden door mannen die ik in 2018 zelf eraf reed..

Vanaf mei 2019 ben ik gaan samenwerken met mijn huidige coach, Paul Verkleij. Sindsdien hadden wij het een en ander aangepast in de training, ik ging iets rustiger trainen. Ook ben ik in 2019 enorm veel bezig geweest met mijn voeding. Ik ben met verschillende mensen in gesprek gegaan, zo kwam bijvoorbeeld ook topper van weleer Gregor Stam vrijwillig naar mij toe met adviezen. Uiteindelijk ben ik in juni overgestapt op sportvoeding van Maurten. Dit testte ik voor het eerst uit bij de 1/3e triathlon in Oud-Gastel, gelijk ging het looponderdeel erg goed. Het NK halve triathlon in Klazienaveen 2 weken later was een groot doel voor mij, ik wilde graag Nederlands kampioen worden na 2e geworden te zijn in 2018.

Wat niet echt meehielp, was dat ik op de vrijdag voor de race thuis was flauwgevallen en zeer vervelend was terecht gekomen op een laagstaande tafel. Ik had enorm veel last van mijn heup en pols en zat een paar uur later nog bij de huisarts. Volgens hem was er niks gebroken en kon ik gewoon proberen te starten. Op de zaterdag had ik in Klazienaveen een stukje gefietst en gelopen, maar dat voorspelde niet veel goeds. Ik kon gewoon geen tempo fietsen of lopen, teveel last van mijn heup. Zondagochtend hetzelfde verhaal, dus ik was eigenlijk tegen beter weten in die wedstrijd ingegaan. Uiteindelijk werkt een menselijk lichaam erg bijzonder, tijdens de wedstrijd heb ik nergens last van gehad. Ik had mijn beste looponderdeel tot dan toe (liep 1.14 over 20km) en werd uiteindelijk weer 2e (na veel gedoe in die wedstrijd, maar daar ga ik het nu niet meer over hebben). Die middag begon mijn lichaam weer zoveel pijn te doen, dat ik nauwelijks op een stoel kon zitten.

Vervolgens ging ik dus met best een positief gevoel het 2e seizoenshelft in. Ik zou gaan racen in Zell am See, Cascais en Mallorca. Uiteindelijk zijn helaas die wedstrijden niet al te best gegaan. Bij de IRONMAN 70.3 in Cascais kwam ik nog als 3e van de fiets af met de snelste fietstijd (harder dan oa. Javier Gomez), maar had ik weer maagproblemen. Bij de laatste race op Mallorca ben ik expres heel rustig gaan fietsen, maar moest ik tijdens de halve marathon 3x naar de wc..

Ik had al langer het idee om in 2020 mijn debuut te willen gaan maken op de hele afstand, maar er moest dus wel echt iets gaan veranderen wilde ik daar serieus kunnen meespelen.

2.Sportief kon je weliswaar weer helemaal los, maar echt rust in je hoofd kreeg je niet met het team, wat maar geen team wilde worden. In hoeverre breng je je sportieve prestaties in verband met de perikelen binnen IQ2?

Het iQ2 team is inderdaad door verschillende redenen helaas niet geworden wat iedereen gehoopt had. Ik wil er niet te lang bij blijven stilstaan, ik denk eerlijk gezegd ook niet echt dat alle perikelen rondom het team erg veel invloed hadden op mijn prestaties. Het zal ongetwijfeld meegespeeld hebben, maar ik denk dat ik mij op een positieve manier zoveel mogelijk afzijdig gehouden heb.

Wat natuurlijk logisch, maar wel vervelend is, is dat mensen die een powermeter bij hen gekocht hebben aan ons, de atleten, gaan vragen wat de status van het product was. Iets waar wij net zoveel van afwisten als die klanten zelf. Aan het begin vindt je het nog niet erg om hier antwoord op te geven, maar dit wordt op een gegeven moment wel irritant. Je gaat toch ook niet aan Tom Dumoulin vragen waarom er iets kapot is aan jouw Cervelo? (vorig jaar reed hij nog daarop)

Achteraf gezien ben ik blij met de kans die iQ2 ons gegeven hebben. Het team had zeker iets groots en moois kunnen worden, maar helaas is het tot op heden niet zover gekomen.

3.Ik sprak je in het najaar toen het doek viel en je op zoek moest naar nieuwe sponsors. Dat is nooit gemakkelijk. Toch kreeg ik de indruk dat er een soort last van je schouders viel en dat je al snel de blik vooruit richtte?

Wij kregen in september te horen dat het team in 2020 niet door zou gaan. Dat betekent dat we zelf opzoek moesten naar nieuwe partners. Ik vind het best leuk om dit te doen, aangezien ik een studie heb afgerond in sportmarketing (HBO Johan Cruyff Academy). Al snel had ik een paar potentiële partners en plannen en leek het helemaal goed te komen, totdat in november werd verteld dat het allemaal toch niet doorging. Dit kwam best wel als een klap binnen en ik zat een beetje met de handen in het haar. Als je eenmaal in november nog aan de slag moet met zoeken van nieuwe partners, ben je eigenlijk al te laat. De meeste sponsorbudgetten voor het jaar erop worden al veel eerder vergeven..

November en december waren erg druk en hectisch, zeker omdat ik begin januari voor een tijd naar Spanje zou gaan. Uiteindelijk heb ik nu toch een paar mooie partners weten te vinden die mij ondersteunen op weg naar dat debuut op die hele triathlon.

4.In die wintermaanden nooit gedacht: ik gooi het bijltje erbij neer, ga een baan zoeken en blijf enkel voor mijn plezier nog sporten?

Dat soort gedachtes komen zeker voorbij. Van de buitenkant kan zo’n topsport bestaan er super mooi uitzien, echter komt er veel stress bij kijken. Het geeft een stuk meer zekerheid wanneer je een goede baan en vaste inkomsten hebt. Daarentegen zou je dan minder kunnen sporten. Na mijn laatste wedstrijd van 2019, eind oktober, ben ik gaan bijklussen in de keuken bij een restaurant van vrienden van de familie, de Pannenkoeken Boerderij Meerzicht in het Amsterdamse Bos. Tot mijn vertrek naar Girona heb ik hier minstens 3 dagen in de week lekkere pannenkoeken gebakken, zodat ik een extra buffertje zou hebben richting seizoen 2020. Dit combineren met veel trainen is serieus pittig, ’s ochtends om 6u de deur uitgaan voor een loopje, voor je shift van ruim 10 uur. Ik vind het serieus heel knap van mensen dat zij fulltime werken en triathlon kunnen combineren.

Na veel nadenken in combinatie dat ik langzaam wat meer ondersteuning kreeg, had ik voor mijzelf besloten om toch volle bak door te gaan. Ik ben nog jong genoeg (25 jaar) en moet waarschijnlijk tot mijn 70e werken. Hoe tof is het dan om nu het nog kan, daadwerkelijk te doen wat je het leukste vindt?! Voor mij is dat de triathlonsport, proberen om zo goed mogelijk te worden en kijken hoever je kunt komen!

5.De focus 2020 ligt – ondanks deze corona-tijd – op een eerste hele triathlon. In de aanloop daarheen ging je geheel op eigen houtje naar Girona voor een trainingskamp van 2 maanden. Hoe is dat in je afwegingen gegaan? Waarom deze keuze?

In de afgelopen 2 jaren vielen de trainingsmaatjes om mij heen weg. Ze kregen kinderen en/of gingen fulltime werken. Ik heb de laatste jaren dus nagenoeg alles in mijn eentje getraind. Na al die rondjes in de polder begin je je toch een beetje eenzaam te voelen. Daarnaast merkte ik dat ik niet echt meer aan het verbeteren was. Ik had nieuwe impulsen nodig om weer een nieuwe stap te kunnen maken. Hierbij denk ik dat je mensen om je heen nodig hebt die je dag in dag uit stimuleren om te blijven pushen, zodat je net die paar procentjes dieper gaat en toch weer vooruitgang gaat boeken.

Uitslagen als top-15 bij IRONMAN 70.3’s hartstikke leuk, maar uiteindelijk zegt dat niet zo veel. Het wordt pas echt interessant als je richting de top 5 kan gaan, vanaf dan kan je daadwerkelijk als een volwaardig prof van de sport gaan leven. Eerlijk gezegd train ik ook niet week in week uit volle bak om 12e te worden bij zo’n wedstrijd, dat is nu gewoon een tegenvallende prestatie. Daarbij ben ik heel benieuwd hoe ik kan presteren over de echte lange afstand, waar de pure snelheid nog iets minder belangrijk is, maar waar de doorzettings- en uithoudingsvermogen nog belangrijker zullen zijn! Ik heb voor mijzelf voor de komende jaren bepaalde doelen gesteld, zolang ik die kan halen blijf ik zolang mogelijk doorgaan met topsport. Wanneer dit niet lukt, moet je op een gegeven moment in de spiegel kijken en eventueel de keuze maken om de sport op een lager niveau te gaan beoefenen en je te gaan richten op je maatschappelijke carrière. Ik wil in ieder geval weer die benodigde progressie boeken, dus was het tijd voor verandering.

Ik had al een tijd het idee om voor een langere periode naar het buitenland te gaan, gewoon eens een totaal andere omgeving en andere mensen. In 2018 was ik eens een dag in Girona geweest en was ik gelijk verkocht. Ik wist natuurlijk dat er veel professionele atleten woonden, dus moest de omgeving wel ideaal zijn. Dat in combinatie met het seizoen 2020, waar ik alles voor wilde doen om goed te zijn, besloot ik om dit plan door te zetten. Via kennissen heb ik een appartement kunnen huren en was ik gaan onderzoeken wie er eventueel bij mij in het appartement wilde komen.

6.In de Duitse oud-profrenner thans triatleet Ruben Zepunkte vond je al snel een bondgenoot. Hoe kwam dat tot stand en vertel eens wat meer van deze Zepunkte, die toch al een paar sterke triathlons deed?

Naar aanleiding van een Facebook post kreeg ik een berichtje gestuurd van een goede vriend van Ruben. Hij zei dat ik met hem contact moest opnemen, aangezien Ruben ook naar Girona wilde voor een langere tijd. Zo kwam ik al snel in contact met Ruben en het klikte gelijk goed. Hij vertelde, naar aanleiding van zijn opmerkelijke prestaties in 2019 (hij doet pas triathlon sinds 2 jaar), dat Frodeno hem een beetje wilde mentoren.

Zijn keuze voor Girona was dus ook snel gemaakt. Ook had hij hier al eerder, tijdens zijn periode als wielerprof, een heel jaar gewoond. Ruben heeft in het verleden een paar jaar voor de opleidingsploeg van Rabobank gereden en heeft daar geleerd om vloeiend Nederlands te spreken. Communicatie was dus erg makkelijk.

7.In Girona kwam je er al snel achter dat je niet de enige triatleet bent, die daar ‘overwinterd’. Vertel eens over de eerste dagen en de eerste ontmoetingen met collega’s?

Zoals ik hierboven zei, wist ik natuurlijk dat mannen als Jan Frodeno in Girona wonen. Ruben zou een week na mijn aankomst arriveren, dus in de eerste week ging ik zelf een beetje op pad. Al snel kwam ik Jan en zijn trainingspartner Nick Kastelein tegen in het zwembad en begonnen wij wat te kletsen. Ik legde uit dat Ruben bij mij zou intrekken en hij wist daarvan af. Vanaf het moment dat Ruben er zou zijn, mochten wij mee zwemmen met Jan en Nick. Het is natuurlijk wel tof dat je in ene met de grote man van de triathlonsport aan het trainen bent. Het was ook heel indrukwekkend om te zien hoe makkelijk en hard zij zwemmen. Ik zwom dan wel hetzelfde programma als hun mee, maar kon ze natuurlijk niet zomaar bijhouden.

De eerste anderhalve maand hebben we dagelijks met z’n vieren gezwommen. Op maandag en vrijdag waren de echte zware trainingen, de andere dagen ging het iets rustiger. Jan overlegde aan het begin met Nick wat ze voor training gingen doen, en legde het vervolgens aan ons uit. Na een paar weken merk je gewoon dat je vooruitgaat. Ook al voelde elke training zwaar aan, je wilt jezelf toch een beetje bewijzen tegenover die mannen en doet dus je uiterste best om zo dicht mogelijk bij hen te blijven.

Eind februari begon het erg druk te worden met mensen die kwamen voor trainingskampen. Het grote 50m wedstrijdbad was in januari al dichtgegaan door de heftige storm en overstromingen, dus we zwommen in een veel kleiner 25m bad. Het werd zo druk dat het eigenlijk niet meer te doen was om samen (lees: ieder een eigen baan of minimaal 5 sec afstand in dezelfde baan) te zwemmen. Toen hadden we besloten dat we voorlopig even onze eigen weg zouden gaan. Sindsdien zwom ik weer met Ruben en met Tristan Olij, hij was inmiddels ook voor een paar weken langsgekomen om mee te trainen.

8.Als je dan met zoveel grote jongens bijeen bent, delen die gasten dan ook hun enorme ervaringen met jou of zijn ze zo gefocust dat je er eigenlijk niet echt contact mee kunt krijgen?

Jan en Nick gaven zeker wat tips voor het zwemmen. Zo kregen Ruben en ik bij de eerste training al gelijk op onze donder toen wij in elkaars benen wilden gaan zwemmen; ‘Some advise from the old guy, take your own lane or leave at least 5 seconds in between’. Uiteindelijk heb ik alleen maar gezwommen, eens gefietst en af en toe een koffietje met ze gedaan na de training. Verder heb ik toch veel mijn eigen plan getrokken en ben ik veel met Ruben opgetrokken.

Ik heb veruit het meeste geleerd van Ruben (en zijn coach Sebastian Zeller die ook een week langsgeweest is). Het was interessant om te zien hoe rustig Ruben traint. Hij heeft mij nieuwe inzichten gegeven over vooral trainingsleer en voeding. In een paar weken tijd heb ik meer wetenschappelijke onderzoeken gelezen dan in mijn hele leven.. Ik was hier nooit echt mee bezig, maar het is serieus interessant hoe je lichaam op bepaalde trainingen reageert wanneer je je hierin gaat verdiepen.

Ik ben dus eigenlijk sinds Ruben gekomen is, op een andere manier gaan trainen (natuurlijk in overleg met Paul, mijn eigen coach). Veel minder in het grijze gebied, zoals ik in de afgelopen jaren alleen maar gedaan heb, maar juist veel meer zwart/wit. Rustig echt rustig, hard ook echt hard. Ik ben benieuwd in hoeverre dit mijn prestaties (op de lange termijn) kan gaan veranderen.

9.Gaandeweg kwamen de eerste corona-verhalen ook in Spanje bovendrijven. Volgde je daar het wereldnieuws op de voet of was het een ver-van-je-bed-show tot Challenge Salou afgeblazen werd?

In eerste instantie werden Ruben en ik er een beetje gek van, je ging ermee slapen en je stond ermee op. We hadden nog niet echt een idee van hoe erg de situatie in bijvoorbeeld Azië en Italië was, we dachten dat het wel mee zou vallen. Ik was zelf net begonnen met de specifieke race voorbereiding voor de wedstrijd in Salou.

Vervolgens werd het steeds erger in Madrid en Catalonië bleef vervolgens ook niet bespaard. Toen ik het bericht kreeg dat Salou niet doorging, begon ik pas te beseffen dat het goed mis was.

10.En dan ineens gaan de ontwikkelingen heel snel. Blijft Spanje eerst nog buiten schot met zelfs nog het EK duathlon in huis, kort daarna is het ‘alle hens aan dek’ en moet je op de vlucht. Het lijkt wel een spannende film, was het ook zo spannend?

Vorige week zijn de ontwikkelingen inderdaad heel snel gegaan. Eerst dacht ik gewoon in Girona te kunnen blijven tot mijn terugvlucht, gepland op 9 april. Toen werd al snel duidelijk dat alle zwembaden dicht zouden gaan. Vervolgens kwam ik afgelopen vrijdag terug van een fietsrit en zei een andere Duitse huisgenoot, Maurice Clavel (lag nog lang aan de leiding op Hawaii afgelopen jaar), dat hij die middag nog naar huis zou gaan. Hij zou nog een aantal dagen langer blijven, maar kon per direct meerijden met een andere Duitser, Florian Angert.

De geruchten dat we ook niet meer buiten mochten gaan fietsen en lopen werden al snel werkelijkheid. Uiteindelijk zou Spanje op maandagmorgen om 8.00 uur op slot gaan. Ruben had op zaterdag inmiddels ook vlug een ticket geboekt voor zondag, dat was het moment voor mij dat ik ook actie moest gaan ondernemen. Het leek mij niet echt verstandig om voor onbepaalde tijd in je eentje in lockdown te zitten. Met z’n 2en kan het nog wel, maar in je eentje wordt je echt gek denk ik.

Op zo’n korte termijn was het voor mij niet meer mogelijk om vluchten te krijgen, dit was ook erg lastig met 2 fietsen en 2 normale koffers. Mijn ouders zijn zo lief geweest om supersnel de auto in te springen en zijn in de nacht van zaterdag op zondag van Almere naar Girona gereden. Het was niet helemaal duidelijk of zij nog de grenzen over kwamen, dus dat was inderdaad erg spannend. Uiteindelijk reden zij na veertien uur (!) in de auto bij mij de straat in. Ik had alle spullen klaarstaan en binnen 30 minuten reden we Girona weer uit. Ik werd pas een beetje gerust gesteld toen we de Spaans-Franse grens over waren. Na weer veertien uur in de auto kwamen wij eindelijk thuis.

 

11.Terug thuis. Ongetwijfeld blij dat je hebt kunnen wegkomen. Dan is het schilderachtige Girona ineens weer de platte Flevopolder? Hoe ervaar je die overgang?

Inderdaad zeker blij dat ik weer terug ben! Op maandagmiddag ben ik alweer een rondje gaan fietsen, voor het eerst in 2 maanden weer met Omar, mijn broer. Dit was in de eerste paar uur best wel weer leuk, maar al snel begon ik de mooie omgeving van Girona wel te missen. Ik heb gister in mijn eentje een ronde om heel Flevoland gefietst, je merkt gewoon wel dat het wat sneller bijna ‘saai’ begint te worden.

Aan de ene kant heel blij om weer thuis te zijn (en vooralsnog buiten te mogen fietsen en lopen), maar de setting is inderdaad wel weer even wennen. Ik zal weer wat minder mensen om mij heen hebben om mee te kunnen trainen. Het is even aankijken hoe dat zal gaan, maar ik heb nu in ieder geval een andere manier van trainen wat voor mij weer interessant is.

12.Moeilijk te zeggen waar je seizoen nu gaat beginnen, maar als we even het coronavirus wegdenken hoe ziet je wedstrijdprogramma er dan uit Milan?

Het is voor nu inderdaad heel lastig om te voorspellen wat er gaat gebeuren. Ik zou eind maart Salou gedaan hebben, als een mooie test na alle trainingsuren in Girona. Vervolgens zou ik in mei doorpakken met de triathlons in Brouwersdam en Bilzen (Belgie), als voorbereiding op het NK Halve triathlon begin juni in Nieuwkoop. Bij die wedstrijd wilde ik proberen om mij te kwalificeren voor het WK ITU Lange Afstand in mijn thuisstad Almere. Het zou tof zijn mocht dat mijn eerste hele triathlon gaan worden.

Zoals het er nu naar uitziet zal er behoorlijk wat gaan veranderen. Sport is voor nu ook even niet meer het belangrijkste, gezondheid gaat, zeker in deze tijd, voor. Ik ben heel benieuwd hoe het zal gaan met de kwalificaties voor zo’n evenement als in Almere, maar ook voor alle PRO’s en age-groupers voor bijvoorbeeld Hawaii.. Er worden nu veel wedstrijden naar september en oktober verplaatst, dus mochten die dan doorgaan, zullen er genoeg opties zijn aan het einde van het seizoen.

Voor nu zal ik lekker blijven doortrainen, maar waarschijnlijk zal de intensiteit wel wat omlaag gaan. Uiteindelijk wordt je van trainen beter, niet alleen op korte termijn maar zeker ook op lange termijn. Het is verleidelijk om nu een paar weken helemaal niks te gaan doen, of om juist in ene heel veel te gaan doen (lees: voor mensen die fulltime werken combineren met tien uur trainen, die nu in ene 25 uur gaan trainen). Ik zou daar een beetje mee oppassen. Ik zou vooral gaan doen waar je je goed bij voelt en overdrijf het niet! We gaan vanzelf wel zien hoe de komende periode eruitziet en of we überhaupt nog gaan racen dit jaar. Ik probeer er in ieder geval voor te zorgen dat wanneer we weer los mogen, ik er zal staan!

Binnenkort zal ik mijn nieuwe custom wedstrijdpak van mijn partner Bioracer ontvangen. Hierbij zal ik ook mijn partners voor seizoen 2020 bekend maken. Het is echt heel gaaf geworden, dus ik kijk ernaar uit om het te laten zien!

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: