De 1500e is een sobere; terug in de tijd naar Almere 1983 met Conny van Diest – WTJ 1500

VRIJDAG – Wim’s Triathlon Journaal, kortweg WTJ. We vierden de honderdste, de 250e en de 500e. Bij de duizendste maakten we er een hele feestdag van. In De Cockpit in Bosschenhoofd, vaste afspreekplaats voor redactievergaderingen en sponsorbijeenkomsten. En later bij het Zusje in Oudenbosch. Bij de 1250e hielden we het rustig om bij de 1500e weer feestelijk uit te pakken. Helaas, het is er nu de tijd niet naar. Geen horeca om het glas te heffen, geen jubelstemming omdat er op sportief vlak niks te beleven valt en we binnen moeten blijven.

Geen EK’s crosstriathlon en halve triathlon
Het nieuws van vandaag was de verlengde datum van de ITU. Van eind mei schuiven we de boel op tot eind juni. Yokohama, het EK crosstriathlon in Targu Mures, het EK halve triathlon in Walchsee: alles naar 2021. Dit weekend passen we echt het Excel-bestand aan met ook eventuele uitgestelde data. Voor de selecte groep Olympiërs is het daarnaast goed om te weten dat de ITU met de atletencommissie gaat overleggen over de kwalificatieprocedure voor Tokyo. Maar ja, om de 1500e aflevering nou vol met annuleringen en ander somber nieuws te stoppen? Nee, daar voelde ondergetekende weinig voor.

Nostalgie viert hoogtij
Wat deze bizarre tijd ook veroorzaakt? Een hang naar het verleden, naar de goede ouwe tijd waarop we elkaar ontmoetten, een biertje dronken, lachten, dansten, muziek maakten en natuurlijk ook sporten. In die nostalgische buien ontstaan programma’s als TroostTV, Sweet Memories en stuurt Studio Sport alle oude voetbalfinales van Oranje of de integrale Elfstedentocht opnieuw de ether in. Bij het maken van de biografie van Conny van Diest bracht me dat op het idee om de eerste Holland Triathlon van Almere in 1983 als speaker in de herinnering te roepen. Hoe? Dat wordt komend weekend wel duidelijk.

Als speaker terug naar de allereerste Holland Triathlon


De 1500e WTJ is deze met hieronder de bio van Conny, maar als toetje zit er dus nog een hoorspel/podcast/opname/vlog/livestream of hoe je het ook wilt noemen aan vast. Terwijl jullie over Conny lezen, ga ik me even transformeren naar het jaar 1983, negentien was ik. En nog nooit van triathlon gehoord. Dat zou pas een jaar later komen.

Conny van Diest


Conny van Diest wordt geboren op 3 mei 1954 in Baarn. De prestatielijst van Conny van Diest is op triathlongebied niet heel groot. Eigenlijk doet ze maar twee wedstrijden, de halve van Nieuwkoop en de Holland Triathlon van Almere.
Dat gebeurt echter wel in 1983 en daarmee is de eerste Nederlandse vrouw – ja zelfs de eerste in Europa – die een hele triathlon volbrengt. Haar inspiratie lag in de tv-beelden van de dramatische finish van Julie Moss een jaar eerder. Na Almere stopt ze acuut met triathlon.

192 atleten komen op 20 augustus 1988 aan het Gooimeerstrandje samen voor het ongekend avontuur. 191 mannen en…de 29-jarige Conny van Diest-Epskamp. Ze finisht op een 81e plaats in totaal na iets meer dan 13 uur wedstrijd.
Begin jaren tachtig sluit Conny zich aan bij de Baarnse Atletiek Vereniging (BAV), waar ook Gregor Stam deel van uitmaakt. Ze loopt dan al marathons en denkt na het zien van de finish van Moss: ik wil laten zien dat vrouwen wel goed in staat zijn om een hele triathlon te voltooien.

Ze bereidt zich serieus voor, stopt zelfs met werken in de Hilversumse kruidenspeciaalzaak, die ze samen met haar zus runt. Trainen doet ze met Henk Schaak uit Soest, die 29e wordt in 1983 (11.39.50). Henk wordt later triathlon- en hardlooptrainer en begint een bedrijf in Nordic Walking. Trainingsschema’s bestaan nog niet. Conny maakt dagen van 8 uur. In een topweek zwemt ze 13 kilometer, fietst 750 kilometer en loopt 130 kilometer. Achteraf zegt ze te goed getraind te zijn.

Hoe geëmancipeerd triathlon ook overkomt, in de beginjaren wordt op vrouwen als Conny van Diest neergekeken. ,,Dat kleine wijfie stort zo in’’, roept de concurrentie denigrerend. Het motiveert haar om nog beter voor de dag te komen.
Organisator Hans Dieben belegt daags voor de Holland Triathlon een extra vergadering met als agendapunt ‘Conny van Diest’. Voor haar moet een aparte kleedcabine ingericht worden. Als ze na het fietsen toch de mannenkleedkamer in rent, grijpt een vrijwilliger haar bij het nekvel en sleurt Conny naar een aparte kleedhokje. ,,Vreemd wat vrouwen staan er wel hun mannen te helpen.’’
Zwemmen doet in 1983 iedereen nog zonder wetsuit. Het Gooimeer is slechts 16 graden. Conny heeft zich de borstcrawl snel aangeleerd. Ze komt – voorzien van Arena badpak – als 52e uit het water in 1.23.33 uur. Dat is een klein half uurtje achter Remco Wildschut, Kurt Madden en Gregor Stam. Twintig deelnemers, waaronder Joop van Zanten en Kees Vaneman – triatleten die dan nog schoolslag zwemmen – vallen op het eerste onderdeel uit met kramp.

Op haar Koga Miyata-fiets en gehuld in geel wollen fietsshirt  (het tricot heeft ze altijd bewaard) met een helm van paardenhaar begint ze verkleumd aan de negentig kilometer richting Dronten. Heen wind in de rug, terug naar Almere pal op kop. Gaandeweg de dag loopt de temperatuur op tot 30 graden. En dan moet de marathon nog beginnen. Ze zit 6.42.10 uur in het zadel, is daarmee een kleine veertig plaatsen gezakt in de tussenstand.

Haar favoriete onderdeel kan ze hardlopend voltooien. Dat is knap, want door de hitte wandelt vrijwel het hele deelnemersveld wel een stukje. Oververhitte deelnemers springen zelfs van de dijk zo het Gooimeer in. Gedragen door het dan al talrijke publiek loopt Conny de marathon in 5.05.10 uur. Ze hoeft slechts tachtig mannen voor zich te dulden. Maar ze oogt fris, dartelt rustig naar de sporthal waar ze een slagveld aanschouwt van atleten op brancards.
De prijsuitreiking op zondag is een domper. Voor de mannen zijn er geldprijzen en tickets Hawaii, Conny krijgt een plaquette. Het leidt tot boegeroep uit het publiek. De gemeente Almere biedt haar later alsnog een theaterabonnement aan en een Scheveningse deelnemer en hotelier stelt Conny en haar man een weekendje hotel aan de kust in het vooruitzicht.
Bewust eindigt de triathloncarrière van Conny van Diest na Almere abrupt. Een jaar later wordt dochter Mayke geboren en in 1987 dochter Iris. Hardlopen blijft ze doen, maar triathlons niet meer. Haar doel is bereikt: een voorbeeld zijn voor andere vrouwen. Dat is gelukt.


Bij de 25e Almere-editie (in 2007) is Conny een van de eregasten bij de Holland Triathlon. In de tussentijd was ze nooit meer bij een wedstrijd aanwezig. In 2013 – dertig jaar na haar historische prestatie – vertrekt Conny met de trein naar Rome om van daaruit weer naar huis in Meppel te fietsen. Ze legt die monsterfietstocht af samen met haar vriend Bert Bernardus. In die tijd werkt ze in de winkel van modezaak Healey Menswear te Meppel.

Prestaties:
1983: 1e Halve Nieuwkoop 4.50.54
1983: 1e Holland Triathlon Almere 13.10.53

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

One thought on “De 1500e is een sobere; terug in de tijd naar Almere 1983 met Conny van Diest – WTJ 1500

  • Avatar
    4 april 2020 om 19:57
    Permalink

    Bedankt voor het brengen van al dat Triathlon nieuws!

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: