Hoe zien triathlons er in het ‘nieuwe normaal’ uit? Geen Muur; Jetze, Daniëlle en Kristof – WTJ 1503

DINSDAG – We gaan dus volgens premier Rutte ‘op weg naar het nieuwe normaal, op weg naar een anderhalve meter-samenleving’. En alles stap voor stap. Ook na 28 april. Ik weet niet hoe het jullie vergaan is bij het beluisteren van de meest recente persconferentie, maar het baart enerzijds zorgen maar het stemt ook tot nadenken.

Al eerder gaf ik hier al eens een opinie over een andere kijk op de maatschappij, een andere manier van leven waarin social distancing eerder regel dan uitzondering wordt. Als je dat alles op een rijtje zet is het niet realistisch om dit jaar nog aan grote festivals, manifestaties of sportevenementen te denken. Spitsen we het toe op triathlon dan zou je denken dat we het individuele aspect van de driekamp weer naar voren moeten halen. De vraag is hoe?

Stayeren

Stayeren was tot 1995 not done. Wie het wel deed werd haast verketterd, maar de sport evolueerde dusdanig dat de onderlinge verschillen na het zwemmen zo klein werden dat officials het achter de fietsende pelotons ook niet meer uit elkaar konden houden. Op de lange afstanden werd de 10 of 12-meter regel (veel ruimer dan 1,5 meter dus) wel gehandhaafd. Uiteindelijk deed Ironman de regel zelf weer de das om door steeds meer deelnemers toe te laten op de parcoursen. Van drieduizend atleten op een Ironman kijken we niet meer op. De sport is miljoenenbusiness geworden en dan telt elke 500 dollar inschrijfgeld.

‘Groter is niet altijd beter’, schreef ik een paar weken geleden al. Met een vleugje weemoed dacht ik terug aan mijn eerste wedstrijdjes als deelnemer, later als speaker. Meestal 100 tot 200 atleten aan het vertrek. Al in het water werd het veld enorm uit elkaar getrokken en dat werd bij het fietsen en lopen niet minder. De winnaar legde de kwart in 1.55 uur af, de nummer laatst bolde na 3,5 uur over de finishlijn. Alles heel overzichtelijk en met inachtneming van de anderhalve meter-samenleving.

Twee volle wedstrijddagen

Maar hoe doe je zoiets anno 2020 (of vooruit: 2021)? Wat als opnieuw dik 2000 atleten zich aanmelden voor de 70.3 Ironman West-Friesland? Hoe om te gaan met ruim 250 teams, die staan te popelen om aan de hernieuwde Teamcompetitie te beginnen? Nu al verbaas ik me hoe sommige organisaties vele series in elkaar verweven en daar dan ook nog eens de Teamcompetitie tussendoor laten fietsen. We moeten haast wel naar wedstrijdweekends toe waar op zaterdagochtend 9 uur de eerste en zondagmiddag 17 uur de laatste serie te water gaat. Maar hoeveel organisaties gaan die uitdaging aan in de wetenschap dat ze twee volle dagen een beroep op vrijwilligers moeten doen?

Vragen, vragen, vragen. Toch moet m.i. een serieuze denktank geformeerd worden, die over bovenstaande gaat nadenken. Wereldwijd, maar ook op nationaal niveau. Terug naar normaal, is hoe dan ook, een zaak van de lange adem. Triatleten hebben gelukkig een lange adem. Het is daarnaast ook een sport, die altijd voorop loopt in nieuwste snufjes, nieuwe formats en buiten de geplaveide paden om. Ik daag de bond en elke triathlonliefhebber uit hier de komende tijd goed over te brainstormen. Dat we daarbij bepaalde tradities overboord moeten gooien, is onvermijdelijk.

Challenge Geraardsbergen betaalt atleten terug

Misschien als we op allerlei gebieden ons hebben aangepast aan de nieuwe werkelijkheid kunnen we eindelijk stoppen met de almaar langere rij annuleringen. Vandaag kwamen daar de Celtman, de Swissman, de Challenge Geraardsbergen en de triathlon van Nederhorst den Berg bij. Dapper is het besluit van de Belgische Challenge-organisatie om het inschrijfgeld terug te geven of de atleet een gratis startbewijs voor de editie 2021 te bieden.

Dappere Jetze en Daniëlle

Dapper blijven ook de atleten, die niet bij de pakken neer gaan zitten. Jetze Plat, die voor TeamNL een prachtig trainingsfilmpje heeft opgenomen en wat we van Jetze mochten delen. Zo’n kerel inspireert enorm om er straks in de wedstrijden weer tegenaan te gaan. TeamNL heeft een aantal sporters op deze manier geportretteerd om te laten zien hoe ze met beperkte ruimtes en mogelijkheden toch kunnen trainen en hun work-outs doen.

 

Dapper is ook het besluit van sportpsychologe Daniëlle Vermeulen, die niet gaat zitten wachten tot Ironman Vittoria-Gasteiz een besluit neemt, maar zelf de knoop doorhakt: geen Ironman dit jaar, knallen volgend jaar. Lees er alles over in haar blog.

Pyramideduathlon-winnaar ‘heeft corona’

En tenslotte is een ‘must read’ het verhaal van duatleet, strandracer Kristof Declerck uit België. De 36-jarige sportman uit Koksijde, een paar jaar terug nog winnaar van de Pyramide-duathlon, verkeerde al weer in de vorm van zijn leven. En toch werd hij geveld door het corona-virus en lag een week thuis in het ziekenhuis en nu in thuisisolatie. Interviews met Kristof zijn afgenomen door de collega’s van 3athlon.be en door de Vlaamse krant Het Laatste Nieuws. Eens te meer besef je na het lezen ervan dat we allemaal kwetsbaar zijn en bevattelijk voor dit gemene virus.

Morgen gaan we weer verder met onze atleten Hall of Fame. We zijn in het alfabet bij de letter E terecht gekomen. Mogen jullie raden wie er aan de beurt is….

 

 

 

 

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: