Annuleren doe je niet zo maar; Wat zijn massale evenementen met landelijke uitstraling? – TJ 1521

 DONDERDAG – Jij hebt makkelijk praten, het is jouw boterham niet! Dat hoorde ik gisteren van iemand uit de evenementenbranche  toen we aan de praat raakten over geannuleerde evenementen. De sportorganisatie in mijn dorp, die de triathlon van Oud Gastel regelt, doet dat inderdaad op vrijwilligersbasis. Triathlon is slechts één van de tien evenementen die we organiseren, variërend van obstacle runs tot wandelvierdaagsen en sportquizen. Zeven van de tien evenementen zijn inmiddels afgeblazen en tot volgend jaar uitgesteld.

Tot zo’n besluit kom je niet zo maar. Bij elke organisatie gaat dat met pijn in het hart. De drive om elk jaar weer reuring te geven aan de dorpsgemeenschap of in je stad is bij iedereen groot. Het geeft een leeg gevoel als op de ‘grote dag’ waarop jouw triathlon of ander sportevenement zou plaats vinden er niks gebeurt. Geen mensen op straat, geen lachende gezichten, niets. Tegelijkertijd tellen we onze zegeningen, de gezondheid van de gehele mensheid wil niemand op het spel zetten. In ons geval zijn we er economisch ook niet van afhankelijk.

Niemand wordt rijk van triathlon

Dat ligt anders bij de commerciële organisaties. In de Nederlandse triathlonwereld hebben we het dan over ExtraLeisure, verantwoordelijk voor de Ironman-evenementen en Challenge/Start2Finish in Almere, waar voor dit jaar het WK en de Tri Hard Series onder vallen. Maar ook BearSports van Raymond Beeren wordt getroffen door de coronacrisis. Allemaal mensen die met volle overgave op professionele wijze evenementen neerzetten. Ik weet zeker dat geld verdienen daar ondergeschikt aan is. Wie rijk wil worden van sportwedstrijden organiseren moet het beslist niet in triathlon gaan zoeken. Voetbal, tennis en paardensport wellicht, maar niet onze sport.

Dat brengt me meteen bij de zoveelste ‘spelregel’ van het kabinet namelijk dat evenementen met een landelijke uitstraling pas weer kunnen als het vaccin tegen corona voorhanden is. Nog los van de vraag wanneer dat er zal zijn, is de definitie ‘landelijke uitstraling’ nogal vaag.  En wat zijn massale evenementen?

Landelijke uitstraling is wat triathlon wel verdient. De praktijk leert echter dat landelijke media niet altijd in de rij staan voor onze sport. Zo was op het EK in Weert van de landelijke dagbladen alleen De Volkskrant aanwezig en kreeg ook het WK in Rotterdam minder media-aandacht dan werd verwacht. Dus als dat het criterium wordt voor al dan niet doorgaan van evenementen, zitten we een keer aan de goede kant. Anderzijds beogen organisaties als Almere en Hoorn natuurlijk wel nationale, ja zelfs internationale impact.

Raymond Beeren stelde – terecht – de vraag: hoe massaal is massaal? ,,Mag ik een tijdrit met 300 deelnemers organiseren?’’ We schetsten hier al eens eerder het beeld dat evenementen kleinschaliger niet per definitie een achteruitgang betekenen. Massastarts, zoals bij Ironmans, zijn voorlopig niet aan de orde. En een Super Saturday of Sunday met alle teams uit de Teamcompetitie moet ook goed tegen het licht gehouden worden. Maar goed gescheiden series met gemiddeld 100 deelnemers kunnen hopelijk al wel, vooraleer het vaccin beschikbaar is.

Het is een beetje terug bij af dus. Zoals jullie weten toveren we de afgelopen weken steeds een oude uitslag uit de vorige eeuw tevoorschijn. Het valt op dat er toen veel tri- en duathlons waren met amper honderd deelnemers. Maar het waren er wel veel meer dan nu. Zo komen we in 1994 in liefst 217 plaatsen tri- en duathlons tegen. Grote en kleine wedstrijden. Dat waren er vorig jaar nog ‘maar’ 124. Het kan zijn dat de drempel om te organiseren (met alle regelgeving) steeds groter is geworden. In een steeds drukker land als het onze wordt het ook steeds moeilijker om geschikte parcoursen uit te zetten. Het kan ook zijn dat het nieuwe er in de loop der jaren van af ging. Triathlon is daar overigens niet apart in, het aantal wielerkoersen in ons land is nog veel harder terug gelopen. Hardloopwedstrijden daarentegen weer niet, maar de complexiteit van een stratenloop is stukken minder groot dan een triathlon.

Afijn, zo maar wat gedachtenspinsels bij deze nog steeds onwerkelijke tijd. Het belangrijkste is: blijf gezond, hou vol en weet dat er altijd licht is aan het eind van elke tunnel.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.