Interview Lukie en Julia over documentaire met Wouter Duinisveld – WTJ 1522

VRIJDAG – Niet alleen de sport ligt grotendeels stil, ook op het culturele vlak hebben makers het moeilijk. Desondanks is er een opmerkelijke documentaire in de maak met Wouter Duinisveld in de hoofdrol. Wouter hoeft geen nadere introductie, de twee jonge documentairemakers Lukie Hamelink en Julia Kieftenbeld wel. Hoewel we Lukie wel weer een beetje kennen als dochter van Frank Hamelink en Joke Keuning. Hoe dan ook, we waren/zijn uitermate nieuwsgierig naar de documentaire en naar de makers ervan, dus zochten we contact met Lukie. Het resulteerde in een heel leuk interview.

 

Zou je Julia en jezelf even aan onze lezers/volgers voor kunnen stellen?

Wij zijn twee Journalistiek studenten en leerden elkaar kennen tijdens de introductie van ons eerste jaar. Toen we onderzochten welke minor we wilden doen kwamen we bij CampusDoc, waar je in duo’s een documentaire zou maken. Een serieuze opdracht waarbij de ervaring ons aantrok en het eindresultaat veel meer is dan een eindcijfer. We besloten ons samen aan te melden. Ik ben geïnteresseerd in beeld en werk dan ook graag met camera in hand terwijl Julia zich voornamelijk bezighoudt met het verhaal dat verteld wordt met de beelden. We denken dat als wij elkaar hierin erg goed aanvullen en dat is te merken in de fijne samenwerking. 

Een documentaire over Wouter Duinisveld. Hoe kwamen jullie bij hem terecht?

Wij waren allebei op zoek naar een bijzonder persoon om een documentaire over te maken. Allebei gingen we in onze eigen omgeving kijken om inspiratie op te doen. Zo kwam ik met haar moeder in gesprek over Wouter Duinisveld, zij vertelde me over een man met een donorhart dat ook nog eens een triatleet is. Ik was onder de indruk en zag gelijk een mooie documentaire voor me. Met dit verhaal ging ik weer naar Julia toe, samen hebben we het verhaal gepitcht voor onze docenten en gingen daarna aan de slag. 

 

Na het boek ‘De hartslag van een ander’, nu een documentaire. Hoe reageerde Wouter op jullie verzoek?

Wouter heeft zijn verhaal in de afgelopen tijd op verschillende manieren vertelt: een boek, conferenties over harttransplantaties en via organisaties als de hartstichting. Voor een camera of een groep mensen praten is daarom geen probleem voor hem. Daarnaast vond hij het leuk om ons als studenten te helpen, vooral omdat ik de dochter van vrienden/kennissen is. Daarnaast is het waardevol voor Wouter om beelden van zijn leven vast te leggen voor zijn kinderen. Zodat zij de ervaringen van hun vader kunnen bekijken, als zij ouder zijn en hij er niet meer is. Hij reageerde dus erg positief toen wij contact met hem zochten, hij had gelijk allerlei ideeën voor de documentaire en vind het leuk om met ons mee te denken. 

Lukie, jij kreeg triatlon met de paplepel ingegoten. Je moeder Joke was een succesvol triatleet (ook op artistiek gebied trouwens), je vader Frank is nog altijd actief bij de masters. Hoe was het om in zo’n sportief gezin groot gebracht te worden? Had je zelf de neiging om dezelfde sport te gaan beoefenen?

Mijn zus en ik kunnen ons vooral vakanties herinneren van toen we klein waren waarin er eigenlijk elke dag wel gesport werd, vaak stond zo’n vakantie ook in verband met een wedstrijd. Dan gingen opa en oma mee en zij konden op ons passen terwijl mijn ouders de strijd aan gingen (met elkaar). Maar de herinnering is niet alleen sport, vooral ook gezelligheid. Ik ging als klein kind ook mee op sportweekenden, dus dat was met de sportclub en dat was ook een en al gezelligheid. 

De neiging om dezelfde sport te beoefenen is er wel, zeker als ik zie hoe mijn ouders zich voelen als ze hun doel/finish behaald hebben. Ik heb zelf ook een oude racefiets en daar hebben we een paar keer mee gefietst, maar het echte werk heeft er nog niet in gezeten. Maar mijn moeder zegt altijd: “Ik ben ook pas op mijn 27e begonnen, dus er is altijd nog hoop voor jou (als je het wilt)”

 

Zo vertrouwd jij bent met triatlon, zo onbekend was Julia ermee. Als combinatie lijkt me dat wel weer ideaal. Het levert vast ook hilariteit op?

Aan het begin toen wij in het script de volgorde van de beelden bepaalden, vergat Julia nog weleens dat de fietsbeelden niet voor de zwem beelden kunnen. Inmiddels weet ze alles wat er over triatlons te leren valt, voor iemand die er een documentaire over gaat maken dan. 

 

Wouter heeft qua gezondheid zijn ups en downs. Dat moet niet makkelijk geweest zijn om alles te registreren?

Omdat Wouter in thuis quarantaine zit, kunnen wij op dit moment niet naar hem toe om te filmen. Hij filmt zelf met aansturing en tips van ons tot wij hem op veilige afstand kunnen filmen, de beelden krijgen wij vervolgens opgestuurd. Dat hij zelf filmt betekent dat hij bepaalt wanneer de camera aan gaat, wij moeten er dus op vertrouwen dat hij zowel de ups en downs deelt. Wat we ook zeker doen. 

Zijn verhaal raakt ons maar als documentairemakers moet je op een andere manier naar de beelden kijken. De afstand die er door de quarantaine tussen Wouter en ons zit maakt dit makkelijker, ondanks dat het maken van de docu net wat moeilijk is. 

Wat hebben jullie geleerd van Wouter? En wat heeft hij van jullie opgepikt?

Wij waren vanaf het eerste moment onder de indruk van zijn positiviteit. We hebben geleerd dat een mens ondanks tegenslagen zoveel kan op mentaal en fysiek gebied, als je het maar wilt. Ook hoe wij zien hoe hij zich inzet als vader en altijd meer heeft kunnen geloven in wat er wel kan, inspireert hij ons ontzettend. Daarnaast maakt het ons emotioneel om te bedenken dat Wouter niet nog een heel leven voor zich heeft, want hij is een bijzonder persoon. 

Hij heeft van ons filmtips gekregen haha. Hopelijk leert hij van ons wat op journalistiek/documentaire vlak.

 

In coronatijd is het zo mogelijk nog zwaarder voor hem en ook om te blijven filmen. Toch gaan jullie door. Kun je aangeven waarom?

We gaan door met het filmen, juist omdat het coronavirus Wouter zijn leven zo omgooit. Ook al gaan 1 juni de terrassen weer open, is het voor Wouter niet zo gemakkelijk als voor een gezond mens om daar te gaan zitten. Als hij nu ziek wordt, is het echt gevaarlijk. Hij kan mogelijk pas weer normaal zijn dag leven als er eerst een vaccin is. Daarbij willen wij in de documentaire ook meer gaan kijken naar eventueel de laatste jaren van Wouter, dit hangt natuurlijk af van zijn hart en lichaam. Maar omdat corona die laatste jaren beïnvloed is het belangrijk dat ook vast te leggen.

 

Waar refereert de titel Finish in Zicht aan? Ik kan me er meerdere dingen bij voorstellen namelijk.

Het refereert ook naar meerdere dingen, onder andere dat Wouter zo’n triatleet fanaat is. Nadat hij zijn donorhart heeft ontvangen is het een droom die uit is gekomen dat hij de sport volledig heeft kunnen oppakken. In de documentaire laten we ook oude beelden zien waar Wouter de Iron Man doet, die finish is in zicht. Maar Wouter heeft zijn donorhart al 12 jaar lang en gemiddeld houdt een lichaam met een donorhart het vol tussen de 10 en 15 jaar. Dit zijn mogelijk Wouters laatste jaren, het leven/de dood is voor Wouter ook een soort finish en die komt langzamerhand in zicht. 

Wanneer kunnen we de documentaire bewonderen en wat zijn jou/jullie verdere plannen op dit gebied?

We hopen de documentaire eind van de zomer/ begin najaar af te hebben, dan komt er een première in Utrecht. De locatie wordt nog bepaald en ook gedeeld op Facebook. Er wordt eind mei ook nog een crowdfunding gestart zodat we bijvoorbeeld een ondertitelaar kunnen betalen en het festival ook in Europa of misschien wel verder kan worden getoond. Bij de crowdfunding worden ook nog een paar kaartjes voor de première verloot! Zo hopen we nadat de documentaire af is er nog steeds mee bezig te kunnen blijven en Wouters verhaal wereldwijd te maken. 

Op persoonlijk gebied gaan we allebei in 2021 beginnen met afstuderen en daarna ons nog verder ontwikkelen in de documentaire branche. 

Naschrift:

Dank je wel Julia en Lukie voor dit openhartig gesprek, waarin ook duidelijk wordt hoe kwetsbaar het leven is. Vooral de zin ‘het leven/de dood is voor Wouter ook een soort finish en die komt langzamerhand in zicht’ komt echt even binnen. Maar het is wel de bittere waarheid.

Volgens ons laten jullie op deze manier een zeer waardevol document achter, waar Wouter, zijn gezin, vrienden en de hele triathlonfamilie heel dankbaar voor zullen zijn. En die studiepunten? Nou, die hebben jullie al dubbel en dwars binnen!

We kijken uit naar de release van de documentaire Finish in Zicht!

 

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: