Marloes Vos, adaptive triathlete (2) : samen sta ik sterker, ik doe het nog steeds op eigen kracht, alleen met een steuntje in de rug.

Marloes Vos, adaptive triathlete, 28 jaar, 10 jaar lang is zij door het leven gegaan in een rolstoel. In 2016 is de knop omgegaan en in 2018 is haar triathlon avontuur begonnen. Nu is ze op weg naar haar 1ste full distance triathlon in 2021. Naast haar fulltime baan als product manager zet ze zich ook in voor toegankelijke sport. In een maandelijks terugkerende blog gaat Trikipedia.nl Marloes volgen, tot haar ultieme doel; De Gelreman 2021!

 

 

Wat maakt mijn een adaptive triathlete, dat heeft te maken met het feit dat ik door het leven ga met een spieraandoening. Issues die ik meemaak is uitval van mijn benen en aansturingsproblemen van mijn spieren, wat natuurlijk in triathlon best een uitdaging is. Het lijkt makkelijk dat zwemmen, fietsen en lopen. Maar alle 3 zijn technische onderdelen, en ja dan vergeten we er nog twee maal het wisselen en je voeding. Sinds 2019 race ik met een buddie maar waarom eigenlijk…. Nou simpel een stuk veiligheid creëren voor mijzelf en voor de andere deelnemers.

Na 1 jaar zelfstandig te hebben geraced en met het idee om de langere afstanden te gaan afleggen, sloeg de paniek bij mij toe, wat te doen als mijn lichaam in “ error” stand komt. Hiervoor ben ik het gesprek aan gegaan met mijn coach en zij bood mij een unieke oplossing, waarom race je niet met een buddy, er zijn meerdere voorbeelden waarbij een guide een atleet begeleid, denk aan blind zijn of voorbeeld als Wouter Duinisveld, waarbij Guido Vroemen aan zijn zijde heeft mee geraced.. De buddy staat in dienst van de sporter, je profiteert niet maar je krijgt de hulp die je nodig hebt. En zo is het besluit gekomen om mijn dispensatie aan te vragen zodat ik op de langere afstanden en in zware omstandigheden gebruik kan maken van een racepartner.

En wat tof dat mijn Coach Josta Bolhuis van Trispiration op mijn pad komt, naast mijn coach is zij nu ook mijn vaste buddy in de wedstrijden. Na mijn eerste solo wedstrijden vol paniek kwam ik met haar in contact en besloten we samen de uitdaging aan te gaan, eerst dromen van halve triathlon en inmiddels is de target gezet op de hele triathlon in 2021.

Op zondag 4 augustus 2019 hebben we onze vuurdoop gehad in Maastricht, tijdens de Ironman 5150.  Josta’s taak is er voor te zorgen dat ik veilig en goed door de wedstrijd kom. Wat houd dat voor mij in: naast mijn spieraandoening heb ik dus een aansturingsprobleem, waar in mijn lijf letterlijk blokkeert en mijn benen niet meer de kant op gaan die ze moeten. Dit ontstaat vooral bij vermoeidheid en ja wat gebeurd er in een wedstrijd,  je kunt het wel raden… daar wordt je moe van. 

 

Op weg naar de wedstrijd in Maastricht besloten wij samen dat de buddy een belangrijk aspect is voor mij voor een positieve race ervaring. Zwemmen in de Maas, en voor het eerst wat klimwerk te ervaren op de fiets, maakt dat er genoeg uitdagingen waren. Daarom besloten wij al snel dat Josta mijn extra paar ogen zou zijn tijdens de Ironman 5150, zodat ik mij helemaal kon focussen op de sport en mijn lichaam. Met aanmoedigingen als “rechts-links-rechts-links”, “Duw rechts naar beneden en trek links omhoog” en “Schakel omlaag, bocht naar links” loods ze mij door de triathlon heen. In het zwemmen stukje navigatie en veiligheid bieden, op de fiets in mijn wiel hangend, (ja de buddy MAG WEL stayeren…) en op tijd waarschuwen voor bochten en met het lopen zorgen dat ik blijf nadenken op tijd koel en drink.
Ik moet zo nadenken om te blijven bewegen dat dit een essentiële taak voor mijn buddy is.  Wat Josta voor mij ook doet, is prikkels weg halen en overnemen, ik zie bijvoorbeeld alleen mijn hartslag op mijn horloge en zij denkt aan de tijd, snelheid en afstand. We maken er samen een feestje, we maken veel lol, ik maak altijd grapjes en nieuwe vrienden tijdens de race en dank alle vrijwilligers dat ze tot het einde blijven staan. En inmiddels weet ik dat dit ook een unieke ervaring is voor de buddy zelf: Josta vertelde mij dat het zo tof is om dit samen met iemand te mogen doen, samen avonturen te beleven.

Ondanks dat Triahtlon een solo sport is, zorgt de buddy er voor dat ik mij zelf kan overtreffen en dat ik veilig mijn doelen kan bereiken. En zo ook naar de Gelreman toe, op de halve en hele triathlon is de buddyrol nog belangrijker, de afstanden worden langer en daarmee gaat de vermoeidheid meer parten spelen. De buddy loodst mij er doorheen en moet dus zelf ook topfit zijn om dit te kunnen doen.

Door de corona maatregelen zal ik vermoedelijk geen officiële wedstrijden starten dit jaar. Maar doe ik wel zelfstandig mee aan de Trispiration Triathlon Competitie en daarnaast op 30 mei met coach en buddy Josta samen de corona triathlon! Dit als voorbereiding op mijn eigen georganiseerde halve triathlon op 23 augustus 2020 in Amsterdam. Want ja, op weg naar een hele triathlon, moet je toch eerst een halve volbrengen. Samen sta ik sterker, ik doe het nog steeds op eigen kracht, alleen met een steuntje in de rug.

 

Mocht jij ook een adaptive athlete zijn en vragen hebben over aanpassingen in de sport, neem gerust contact met Marloes op, daarnaast voor meer informatie omtrent de officiële dispensatie check https://www.triathlonbond.nl/meedoen/paratriathlon/
Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: