Nog zo’n gouwe ouwe: triathlon Rosmalen oftewel Brabantse gezelligheid – WTJ 1551

ZONDAG – Wat triathlon Holten al jaren is voor Overijssel, was Rosmalen in de jaren 80/90 voor Noord-Brabant. De sfeer in de Oostbrabantse plaats (dik 36.000 inwoners) was uniek. De sfeer aan de Groote Wielen, langs het fietsparcours en vooral hartje Rosmalen met een grandioze apotheose op De Driesprong.

Herinneringen aan de bordeshuldiging op de eerste verdieping van een restaurant waar dan de winnaars van de Trio Triathlon uitkeken over een gigantische mensenmassa. De broertjes Van Buul en Jan Struycken weten het vast nog. De horeca draaide een topweekend in augustus daar in het Brabantse, allemaal nog voor de plaats op de kaart kwam door het befaamde grastoernooi.

Rosmalen heeft een eigen volkslied en dat werd aan de start uit volle borst meegezongen, door het talrijke publiek. Stad of dorp, Rosmalen (klemtoon op ‘ros’ leggen, beste speakers) sloot de triathlon meteen in de armen. Langs het hele parcours stond volk en speelden de dweilbandjes dat het een lieve lust was. Zomercarnaval, daar leek het op. Albert West kwam optreden en prijzen uitreiken. Vanaf het eerste jaar stonden duizenden mensen te kijken. Dat is ook terug te lezen in een stukje van het Rosmalens Cultureel Erfgoed.

Je bent zonder meer een vreemdeling in Jeruzalem als je nog nooit van deze gemeente, weliswaar groot geworden in de schaduw van ‘s-Hertogenbosch, doch duidelijk een dorp met een eigen karakter, cultuur en taal, gehoord hebt. Rosmalen werd alom bekend als een ellendig land, ‘s winters in het water en ‘s zomers in het zand, al is dat dan al heel lang geleden. In de tweede wereldoorlog voedde het dorp “z’n ège”, waarbij zeker niet alles ‘t daglicht kon verdragen. Ruim 10 jaar bouwt Rosmalen, via de Triathlon, aan zijn gezondheid en haalt daarmee duizenden en duizenden mensen op de been.

Al in de eerste jaren kreeg Rosmalen een topbezetting mee. Naar de eerste uitslagen van 1984 zijn we overigens nog op zoek. In het tweede jaar kreeg Rosmalen meteen de SPC-status toegekend. Gezien de kracht van het deelnemersveld wel terecht. Walter Boom, Peter Zijerveld, Pim van den Bos en Rob Barel waren meteen van de partij. De laatste won, zoals Rob in die jaren elke wedstrijd in Europa wist te winnen.

Verbeterpuntjes uit de eerste jaren werden snel opgepakt door ervaren organisatoren als Ad Kuipers, François van Kruisdijk (Olympisch zwemmer in 1972, helaas jong overleden), Hennie Brakkee en Loek van der Staak. De wedstrijd beeite een eerste hoogtepunt met het Extran Top Triathlon Circuit in 1988 en de aanwezigheid van de AVRO-camera’s. Overigens was de Rosmalense Omroep Stichting ook altijd uitermate actief met reportages op het parcours.

Voor een Brabander was het een genot om er te speakeren. Dat begon zaterdagavond altijd met wel 300 (!) trio-teams met tal van prominenten aan de start. Advocaten kwamen in toga over de streep, verpleegkundigen in zuster-outfits. Het Zandhazendurp (zoals Rosmalen met carnaval heet) stond dus twee keer op de kaart: in februari en eind augustus. Prominente zwemmers (Enith Brigitha, Petra van Staveren, de zusjes Muis onder andere), wielrenners (de familie Knetemann) en in 1996 ook een door Joop van Zanten samengesteld bijzonder trio bestaande uit prins Maurits (zwemmen), Jan van der Marel (fietsen) en prins Bernard jr. (lopen). Het waren sportfeesten, die hun weerga niet kenden en waar ze in andere plaatsen jaloers op waren. In 1992 bevatte de Rosmalense Plas te veel blauwalg waardoor de triathlon werd omgezet in een run-bike-run.

Opvallend als we de erelijst nalopen is dat bij de mannen nooit dezelfde winnaar uit de bus rolde. Bij de vrouwen wonnen Christine de Wit en Jenette Tolhoek-van Dalen ieder drie keer, streekgenote Jacqueline van Vliet boekte twee ‘thuiszeges’.

Na een afwezigheid van zeventien jaar pakte Rosmalen onder leiding van triatleet Norbert van der Plas de draad weer op. Nu concentreert alles zich rondom de Groote Wielen. Helaas is er vandaag – op de langste dag/op Vaderdag – geen derde editie van Rosmalen 2.0. Maar volgend jaar weer wel. En wie weet. Komen we in de toekomst toch nog eens door het bomvolle centrum van Zandhazendurp.

Erelijst:

1984: ????

1985: Rob Barel – Gerda van der Veen

1986: Walter Boom – Irma Zwartkruis

1987: Pim van den Bos – Henny Verdonk

1988: Henri Kiens – Thea Sybesma

1989: Marcel Osse – Ada van Zwieten

1990: Henk Leendertse – Marieke Verseveldt

1991: Menno Oudeman – Pauline van Smoorenburg

1992: Rene Poppe – Christine de Wit (RBR, waterkwaliteit)

1993: Richard van Diesen – Christine de Wit

1994: Ron van der Pol – Jacqueline van Vliet

1995: Remy Keijzer – Jacqueline van Vliet

1996: Guido Gosselink – Jenette van Dalen

1997: Stefan van Namen – Cora Vlot

1998: Carlo van den Bergh – Jenette Tolhoek-van Dalen

1999: Rob Schilder – Christine de Wit

2000: Edwin van Dort – Jenette Tolhoek-van Dalen

2018: Peter van Liempt – Marit Roovers

2019: Stephan van Thiel – Eva Cornelisse

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: