Voor de verandering een Almere-herinnering; met Bianca; sterkte organisaties! – WTJ 1561

VRIJDAG – Geen WTJ vanavond? Het is een vraag, die Ruud uit bezorgdheid soms stelt. Het doet me denken aan 2013, het jaar waarin ik dagelijks als een soort race tegen de klok een herinnering uit 25 jaar speakeren in Almere aanhaalde. Het leuke van Facebook is dat ze van tijd tot tijd weer opduiken, ook al zijn ze dan al weer zeven jaar geleden geschreven.

Komen ze niet op mijn eigen FB-tijdlijn, dan zie ik ze soms opploppen bij een triatleet waar ik het die dag over had. Zoals vandaag 3 juli bij Bianca van den Kieboom en Nick Marijnissen, twee Westbrabantse triatleten en vrienden voor het leven. Ik lees dat het de 179e herinnering was op een totaal van 250. Dus we waren die zomer al een eindje op scheut.

Eigenlijk heb ik het daarna maar twee jaar rustig aan gedaan qua tri-schrijfsels. Want in de zomer van 2015 kroop het bloed weer waar het niet gaan kon en begonnen we met 3athlon.nl ten tijde van de allereerste Ironman Maastricht. De timing was perfect. Kort daarna ratelde de eerste WTJ uit de tikmachine en die hebben het aantal Almere-herinneringen al lang overtroffen.

Natuurlijk zijn er dagen bij dat het wat minder uit de vingers komt. Dan zijn we blij met bijdragen van derden. Vandaag – na een lange dag op de krant – was het ook zo’n dag. Tot ik de FB-herinneringspost van Bianca zag en dacht: goh, die mag best een keertje herhaald worden. Ruud opperde al om ze allemaal een keer op Trikipedia te plaatsen. Nou, daar moet ik nog eens even over nadenken. Ze zijn geschreven in een geweldige roes richting het zilveren jubileum van toen. En toen is toen. Nu is nu.

Enfin, hier is (zonder aanpassingen) de herinnering van toen:

Almere-herinnering (179): Van alle triatleten ken ik Nick Marijnissen en Bianca van den Kieboom het langst. Half jaren tachtig ongeveer. In 2006 zat Nick al lang en breed in La Douce France. Hij kwam er alleen nog uit voor de Vastenavend in Krabbegat en eens in de vijf jaar voor de triathlon van Gastel. Bianca bleef eigenlijk al die jaren door gaan. Ook al kwam/komt ze vanalles op haar pad tegen. In 2006 deed ze toch pas voor het eerst mee in Almere, na eerder wel Klagenfurt, Zurich en Hawaii voltooid te hebben. De meeste atleten doen het andersom, maar Bianca vaarde altijd al haar eigen koers.
Ik zie ze nog staan aan dat hek in Zundert, jaren tachtig. Lang blond haar, zonnebril, flinke bel Duvel-bier in de hand. Feestnummer eerste klas. Maar ze kwam voor Ron Vermaat, talent uit West-Brabant, al wist hij dat zelf nog niet. Hardlopen deed ze ook al, maar om bij de veel introvertere Vermaat in een goed blaadje te komen, ging ze er ook bij zwemmen en fietsen. De relatie was kortstondig, ze liepen allebei tegen een schone Vlaamse/Vlaming aan. En gingen prompt in Belgie wonen. Bij Bianca stond ook steeds vaker (BEL) in plaats van (NED) dus dat viel niet altijd op. Voor mijn krant maakte ik nog wel verhalen als ze weer eens een pittig triathlonneke deed en het was feitelijk de bedoeling in 2005 in haar kielzog mee te gaan naar Hawaii. Maar ja….gezinsuitbreiding speelde nu eenmaal een rode draad door mijn buitenland-tripjes, dus toen ook.


‘Kom ik voor jou wel keer Almere doen’ ginnegapte de Steenbergse en ze hield een jaar later al woord. De echte reden was dat ze opnieuw naar Oostenrijk gewild had, maar vanwege een ernstig ongeluk van haar lief, zat dat er niet in. Zelf bleef ze ook niet van leed bespaard. Het begon met een nekbreuk, via hartoverslagen werden het hartritmestoornissen, waardoor haar sportloopbaan een vroegtijdig einde leek te krijgen. De doktoren dachten bovendien eerst dat ze gek was. Nou is Bianca bij elke triathlon door het dolle heen, maar gestoord? Nee, dat was het niet. Het bleek haar rikketik. Een eindeloze rondgang langs cardiologen en operaties volgden tot ze in 2003 weer kon gaan sporten. Vizier Hawaii. En daarna alle wedstrijden, die maar leuk zijn. Liefst een beetje Embrun-achtig zwaar. Gastel/Stein in 1 weekend bijvoorbeeld of een halve in Engeland in april met een watertemperatuur van 9 graden (!). Bianca did it all. Almere was daarom een beetje te vlak om zich echt te onderscheiden. Zevende werd ze in 2006 op het open NK. Maar, West-Brabanders onder elkaar, bleef haar prestatie door de speaker niet onopgemerkt. Ik denk dat we elkaar 14 september op de kop af 25 jaar kennen Kiekeboompie! Dus kom langs voor een blond Duveltje of – nog beter – doe mee!

************

Tot slot. Vorige week schreven we hoe doelloos we het weekend doorbrachten zo zonder triathlon Oud Gastel. Een soortgelijk gevoel zal er de komende dagen leven bij onze goede vrienden in Didan, Beesd, Hardenberg, Oirschot, Hellevoetsluis, Gasselterveld, Noordwijkerhout en De Hoef. Veel sterkte en kom er goed uit, dan staat er volgend jaar weer iets mooist in jullie stadje of dorp.

Sterkte ook aan iedereen, die Challenge Roth of Ironman Klagenfurt op zijn/haar programma had staan. Roth in beeld is vaak de jubelende massa volk op de Solarer Berg. Maar vandaag kiezen we voor de finishfoto van Liselore Schickendantz. De expressie, de ontlading, de gebalde vuisten: alles zit erin. BAM!!!! Vandaar als feature en hier nog een keertje. Tot Roth, tot gauw!

 

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.