Angela Krijgsman : Beloofd pap!

Angela Krijgsman, een triatlete van TVS’90.
Niets bijzonders zou je denken, maar dan heb je het volledig mis.

 

Het was juist zij, die een aantal jaar geleden een boost gaf aan de aanwas van broodnodige nieuwe juryleden bij de NTB, door zichzelf aan te melden als jurylid en haar motivatie daarvoor te delen via social media en NTB.

Angela heeft alle triathlonafstanden afgelegd, immer vergezeld door haar vader. Dit jaar overleed haar grootste fan papa Fred en haar lief en leed daaromtrent deelde ze op Facebook. Goede en slechte dagen, ze telt de dagen sinds het overlijden van haar paps Fred en schrijft het verdriet van haar af.

Persoonlijk hebben Angela en ik al heel wat feestjes gevierd bij voor haar bijzondere wedstrijden en was ik immer blij ook aan de meet te kunnen staan om Angela bij die hele bijzondere wedstrijden op te vangen. Open, eerlijk, recht door zee, het hart op de tong, doordouwer, weet wat ze wil en vooral wat ze mist. Haar finish is één  van mijn top 10 triathlonherinneringen , zoals eerder gepost of Facebook.

Vandaag publiceren we de brief en belofte van Angela aan papa Fred , nadat ze het nieuws kreeg dat Almere 2020 niet door gaat. Angela schrijft graag zaken van zich af en wij wilden haar heel graag dit podium geven.
Geen uitslagen, geen lijstjes, gewoon een bericht recht uit het hart.

Hi Pap

Het is alweer een week geleden dat we het nieuws kregen dat Challenge Almere toch definitief word geannuleerd. In plaats van een zwemtraining heb ik mezelf verdronken in een paar glazen whisky. Deze wedstrijd was belangrijk voor ons. De afgelopen jaren hebben we beiden gestreden. Jij tegen kanker. Ik op het parcours. Onvergelijkbaar. Maar toch vergeleek je jouw pijn en vermoeidheid vaak met een triatlon. Wat had je toch bijzonder veel bewondering voor mensen die de sport beoefenden. Met de meeste bewondering voor mij.

Ik kreeg veel berichten over hoe erg mensen het wel niet voor mij vonden. Voor anderen ook. Maar voor mij het ergst. En het zou vals bescheiden zijn als ik dat zou gaan ontkennen. Ik vind het echt oprecht rot voor iedereen die hier hard naartoe aan het werken was. Maar dit keer leer ik een andere kant kennen van mezelf. Ik vind het voor mijzelf het rotste

Je was mijn allergrootste fan. De afgelopen dagen heb ik in onze WhatsApp gesprekken terug zitten lezen. Dan lijkt het alsof je er nog een beetje bent. Vóór 14 september, de dag van de Long Distance afgelopen jaar, stuur je me zowat elke dag een bericht.

“Trots, nu al. Onafhankelijk van het resultaat. Halen of niet halen. Jij GAAT ervóór. Wij hebben al gewonnen”

“Geniet van alles joh en ben supertrots op jullie… knuffel mee XXX”

“Duimen helpt echt! De weerverwachtingen zijn echt goed!! Eerste waar ik naar keek vandaag”

“Ben je er klaar voor?????”

“Genieten, want het is nu begonnen!!!  “

Op 14 september had ik een dag waarop alles lukte. Door jouw conditie (welke achteraf logisch bleek) kon je er helaas niet de hele dag bij zijn. Maar met het lopen stond je er weer. Zoals altijd. Bij elke wedstrijd. Ik zag je. Rende naar je toe en gaf je een megadikke knuffel.

Ik was zo blij dat je die kutkanker overleefd had en hier gewoon stond! Het zwemmen ging prima. Tijdens het fietsen had ik vleugels. En met het lopen leek het wel of ik een set nieuwe verse benen had opgeschroefd. Ik vloog rond dat Weerwater. Wetend dat ik elke ronde weer voorbij je mocht racen. Je was bij het verpulveren van mijn PR en het clubrecord. En bij het huwelijksaanzoek wat Sebastiaan bekokstoofd had. Na de finish stond je dansend, like Mick Jagger, in het finishstadion van Almere. Je genoot! Wat een topdag!

15 september. Het eerste appje wat ik krijg. Pa: “11:30:54 “Mogguh”

“Het is gewoon waar en wij waren erbij!!”

“Geniet er maar van. Dat doe ik ook!!”

Maar het belangrijkste: “Gisteren was het weer eens een remontada (*terugkeer, voetbaldingetje). Zo voelt het. Bedankt jullie samen voor deze energie en een reden om door te gaan”

Een paar dagen later liet de huisarts toch maar een foto maken van je longen vanwege aanhoudend hoesten. Ik hoor mezelf nog zeggen: “Ex-kankerpatienten krijgen ook gewoon virusjes pap”. Het was geen virus. Kanker was terug. En hoe… Longen, nek, lever. Niet zo gek dat je zo moest hoesten.

Je bleef daarna maar strooien met 11:30:54. Dat je er zo trots op was. Alsof het een soort symbool was voor vechten. Stiekem maakten we plannen voor het opvolgende jaar. Maar de gedachte dat jij nooit meer aan de finishlijn zou staan verscheurde me. De gedachte dat je altijd bij me zou blijven sterkte me weer. Dubbel.

“Ik ben erbij. Weet alleen nog niet waar” Met een lachende smiley. Gekke pa

“Je kunt 2 dingen doen met problemen. In een hoek gaan zitten of nog veel sterker worden dan je bent. Na 30km weet je wat je te wachten staat maar de beloning is niet te beschrijven he. Jij bent zo sterk en we gaan er nog van maken wat we kunnen. You can. Me 2”

“Weet één ding. Ik ben altijd bij je… En straks van boven zie ik het nog beter”

Gisteren omschreef Britt Dekker, je weet wel, dat gekke blonde wijfie van de TV, het heel treffend: “Sinds m’n vader dood is vind ik het leven gewoon minder leuk”. En ik begreep precies wat ze bedoelde. Nee, je bent het leven echt niet zat. Ik geniet van ontzettend veel dingen. Misschien nog wel meer dan ooit. Vriend, sport, eten, hond, training geven. Een simpele zonnestraal. Rennende koeien in de wei. Alle fantastische mensen om ons heen. Maar het heeft nog een randje. Je hebt me zelf verteld dat dat echt minder wordt. En het deed je verdriet dat ik, en mijn broer en zussen, zoveel verdriet hadden. “Maar het gaat over Ansie”.

Met bovenstaand maken we samen wel duidelijk waarom die gekke sport soms zo belangrijk kan zijn. Iemand noemde het ooit ‘de belangrijkste bijzaak van het leven’. En zo is het. Weinigen begrijpen dit. Maar alle triatleten weten precies wat we bedoelen. En ik ben zeker niet de enige. Want ik ben niet de enige die een ouder verliest. Het hoort er nu eenmaal bij. Maar ook hierin komt dat egoïstische gevoel weer naar boven. Want hoe kan je iemand meer missen dan ik jou?

Elke race heeft een verhaal. Ons verhaal moet nog een jaartje wachten pap. Maar die race voor jou. Die komt er. Want in mijn kop blijf je motiveren om het allerbeste uit mezelf te halen. En dat zal ik doen. Ik zal je nog een keer verbazen.

Dag 203. Beloofd! 

 

 

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: