De voorlopig laatste WTJ is wat anders dan anders – WTJ 1578

ZONDAG –De Tour van Joop was ook een beetje mijn kennismaking met het wielrennen. Uit mijn dorp Oud Gastel deed immers Jan Jonkers mee. Niet in de successenploeg TI Raleigh die dat jaar zo’n beetje alles wonnen, nee Jan kwam uit voor Boston/Les Amis du Tour. Knecht was hij voor Lucien van Impe, de Tourwinnaar van 1976. Maar Lucien kon die vorm niet meer evenaren.

En nadat Bernard Hinaults knie verdere dienst weigerde, werd het de Tour van Joop. Vandaag zou de laatste etappe geweest zijn van de ‘normale’ Tour de France. We krijgen er nog wel eentje maar dan eind augustus in dit bizarre jaar.

Intussen vermaakt NOS Langs de Lijn ons dagelijks met een terugblik op de etappe veertig jaar geleden – 1980 dus, de Tour van Joop. Ik kwam er ook in voor, want als 16-jarig knul wordt me door – toen nog – radioreporter Heinze Bakker de vraag gesteld voor wie in naar deze Tour gekomen ben. Groot was zijn verbazing dat het niet voor Joop, Hennie of Johan was, maar voor ene Jan Jonkers. Als plaatsgenoten volgen we twee weken de meeste etappes. Op Alpe d’Huez is afgesproken dat Jan in een aantal haarspeldbochten een blikje Heineken bier in handen gedrukt krijgt. Ook in onze bocht gebeurt dat. Hij neemt een ferme slok en smijt het blikje vervolgens snel in de berm. Jan klimt overigens niet onaardig mee. Terwijl uit zijn ploeg de ene na de andere renner uitstapt, zet Jan stug door. Hij komt als 69e in Parijs aan, achtste Nederlander. Hij staat slechts heel even bij onze groep Gastelaren op de Champs Elysees, want Jean Nelissen spot Jan en vraagt hem mee te komen naar de commentaarpositie. Omdat alle Raleighs en ook Hennie Kuiper allerlei huldigingen wachten, is er maar één Nederlandse renner waar het duo Smeets/Nelissen mee kan praten: onze Jan.

Later thuis zag ik de opnames terug van die slotetappe en de huldiging met premier Dries van Agt. Dik een uur lang is Mart met Jan in gesprek, want de NOS wil geen moment missen van de huldiging van de tweede Nederlander die de Tour de France won. En Jan is dus de sidekick van Smeets geworden, ook al praatte hij zo plat Gastels als maar zijn kon. De afgelopen drie weken kwamen alle etappes weer voorbij. Henk Lubberding en Leo van Vliet haalden dagelijks herinneringen op. Het was die Tour, die mij voor even serieus aan het fietsen zette en vanaf 1985 ook in een aantal triathlons deed belanden. Zonder Joop, zonder Jan in Frankrijk was mijn triathlonleven misschien ook wel aan me voorbij gegaan en had ik dit nu niet hoeven tikken.

Ik prees me gelukkig in een wielergek dorpje te wonen, waar niet alleen de Tour-deelnemer woonde, maar ook Ad Tak (later ook nog triathlons), de nationaal wielerkampioen bij de amateurs in 1975. Ook dat NK maakte me al een beetje bewust van de pracht van de individuele sport.

Sportbeleving kreeg ik nóg vroeger mee. De Olympische Spelen van 1972 om precies te zijn. In München. Acht was ik en het maakte een verpletterende indruk. Ik was al gelijktijdig geboren met de Spelen van Tokyo 1964, dat schiep waarschijnlijk al een band. Maar München was in zoverre apart omdat op de dag van de openingsceremonie mijn vader bij een zwaar bedrijfsongeval om het leven kwam. Van school kwam even weinig terecht, ik werd tijdelijk ondergebracht bij een oom en tante. Om als kind toch wat afleiding te hebben op die zware dagen, keek ik zoveel mogelijk Olympische sporten. De meeste beelden staan – bijna een halve eeuw later – nog steeds op mijn netvlies. Wonderlijk.

Waarom deze nogal afwijkende WTJ, zult u denken? Het komt waarschijnlijk door twee trieste gebeurtenissen, die je doen beseffen dat geluk of pech/vreugde en verdriet vaak dichtbij elkaar liggen. De eerste was het vreselijk ongeval van de Belgische duatleet/wielrenner Ward van der Meiren (bekend uit de Hel van Kasterlee) geschept door een landbouwmachine en nu vechtend voor zijn leven. Het tweede was het bericht van Marcel Klamer, die het grootste verlies van zijn leven overbracht: het overlijden van zijn vrouw Karin. Zij was de trotse moeder van Rachel (schoonmoeder van Richard), Feline en Robin en omgekeerd waren de kinderen trots op haar. Trikipedia wenst de familie Klamer en iedereen die Karin van nabij heeft meegemaakt heel veel sterkte bij dit enorme verlies. Rust zacht.

Terugkijkend op het eerste half jaar 2020 zijn er weinig echt vreugdevolle momenten geweest. Eens te meer doet zo’n coronatijd ons beseffen dat gezondheid het allerhoogste goed is. We geven de pen/laptop de komende weekjes over aan collega Ruud. Geen WTJ maar zo nu en dan een RTJ, zoals dat wel vaker in zomers gebeurt. Wij gaan even bijtanken ergens in eigen land, meer dan ooit zijn we daaraan toe.

Let intussen een beetje op elkaar en wees vooral lief voor elkaar. Zolang het nog kan, want het leven gaat soms sneller voorbij dan je denkt.

Tot weldra.

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

2 gedachten over “De voorlopig laatste WTJ is wat anders dan anders – WTJ 1578

  • Avatar
    20 juli 2020 om 07:35
    Permalink

    Wat een mooi maar ook verdrietig WTJ, sportbelevenissen zo gekoppeld aan het leven. En vreselijk die overlijdens berichten door een ongeluk en tot ziekte.
    Wim en ook Ruud, dank weer voor alle verhalen in deze gekke tijd en Wim, geniet van de welverdiende vakantie

    Beantwoorden

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: