Resterende sportkalender; IM Italia; Jabbeke; Nisraman; Els; Jacht; EK’s enz. – WTJ 1581

 

WOENSDAG – In de Persgroep-kranten stond deze week een zorgvuldig samengestelde kalender van wat ons tussen nu en eind december nog te wachten staat op sportgebied. Het is een bomvolle kalender met veel wielrennen, voetbal, tennis, atletiek en – later – shottrack en schaatsen.

Van het zwemmen staat alleen het WK kortebaan in december erop. Van tri- of duathlon helaas niets. Nu ben ik dat wel gewend. Bij de samenstelling van de jaarlijkse sportkalender in december probeer ik altijd onze sport door te drukken, maar behalve een enkel WK of soms Almere en Holten kom ik er nauwelijks doorheen. Dat we het publicitair afleggen tegen de A-sporten hebben de meeste triatleten zich allang mee verzoend. Daar doen ze het niet voor, hoewel de toppers best in de vicieuze cirkel ‘topprestatie – media-aandacht – sponsor aantrekkingskracht – geld – investering in nog betere topprestaties’ willen stappen.

Money in wielrennen, niet in triathlon

Coach Armand van der Smissen vergeleek de situatie al met de KLM, die we ook kost wat kost in de lucht willen houden. ‘It’s all about the money’ gaf hij ten antwoord op mijn vraag of het niet gek is dat er zoveel wielerkoersen door kunnen gaan en er amper tri- en duathlons over blijven. Anderzijds kan het ook bij de wielrenners ineens mis gaan, zo bleek al in de Ronde van Burgos met een team dat op het laatst alsnog afhaakte. Ik twijfel ook ernstig of je als organisator genoegdoening haalt uit een evenement onder WHO/RIVM-condities, maar misschien ben ik daar te veel sfeerzoeker voor.

Italiaans geschuif met data

Intussen rommelt het nog volop op de kalender. Meest bijzondere move is wel de Ironman Emilia-Romana, die vanwege de gemeenteraadsverkiezingen een week worden opgeschoven. Geen 19/20 september dus, maar 26/27 september (de 70.3 IM is gekoppeld aan het evenement). Zoals we deze week al melden, het stelt atleten voor onaangename verrassingen als zo kort van tevoren nog geschoven wordt met data en evenementen. Ironman mag zich dat best eens aantrekken. Twijfelachtig blijft het toch wel, want een maand later gaat bijvoorbeeld de 70.3 IM op Sardinië al niet door. ‘Alles naar 2021’ is een veelgehoorde kreet dezer weken. Of dat dé ultieme oplossing is? Ik durf er geen slag naar te slaan. De ITU denkt in elk geval nog aan een WK eind dit jaar. Voordeel van deze aardbol is dat de temperaturen overal anders kunnen zijn. Zuidelijk halfrond moet in december nog wel iets kunnen.

380 miljoen: dat is 3,8 x 1000 

De Wanda Sports Group is intussen na vijf jaar weer min of meer van het Ironman-merk af. De overname levert de Chinese miljardair Wang Jianlin naar verluid een bedrag van 380 miljoen dollar op. Ironman is voor 730 miljoen in handen gekomen van Advance en Orkila. Op de achtergrond blijft de Dalian Wanda Group betrokken bij Ironman en dus de sport. Voor wat het waard is natuurlijk, want wat zich op dat niveau afspeelt daar hebben wij met het tweemans-zaakje Trikipedia allemaal geen benul van.

Jabbeke voor Pieter; Nisraman voor Sebastien

Onze zuiderburen mogen dan kampen met relatief veel besmettingen, ze hebben wel een aantal officiële wedstrijden kunnen doen. Natuurlijk is het zuur voor Marc Herremans en zijn mensen dat de Sterke Peer triathlon niet doorgaat, een race die in vele opzichten had kunnen uitdraaien op een Holland-België. Maar er ging dus ook redelijk wat wél door. Een aquathlon in Jabbeke afgelopen weekend nog met een fraaie dubbelslag voor de Heemeryck-broers. Pieter won, Sander werd tweede. ‘Missie geslaagd’, schreef Pieter op Social Media. Françoise Theate was beste vrouw. En de alternatieve Nisraman-triathlon (met vier Belgische toppers) ging naar mountainbike-specialist Sebastien Carabin voor Tim van Hemel en Yeray Luxem.

Verder uit de voorbije weken: Els in tijdrit

Wat is me verder nog opgevallen in de periode, waarin het nieuws op het tweede plan kwam? Els Visser natuurlijk. Al maanden in Australië. Trainend voor haar eerste wedstrijd somewhere, die wél doorgaat. In de Australische winter, die het kwik nog altijd tot 27 graden doet stijgen. Intussen even een tijdrit afraffelend met een gemiddelde van 41 in het uur. Mooi hoe ze dan in de uitslag staat: Els Visser (Hellas Utrecht) 30.44, 53. Ze liet de succesvolle hardrijdster Haley Jones maar liefst 37 tellen achter zich. En vice-wereldkampioene triathlon 2017 Ashleigh Gentle kon Els in de verste verte ook niet bijbenen. De Australische triatlete eindigde vijfde.

Verder leer ik ook bij, want van een ‘jacht-triathlon’ had ik nog nooit gehoord, zelfs niet na twee weken Veluwe. In Oostenrijk was zo’n race waar een individuele triatleet het opneemt tegen een trio-team. Meestal winnen de trio’s niet en dat was ook nu niet het geval. Het verschil was wel dat de teams in Oostenrijk met een handicap van start gingen van 20, 40 of meer achterstand naar gelang de capaciteiten. Die waren overigens ruim voor handen, want met de Noorse troika Kristian Blummefelt, wereldkampioen Gustav Iden en Casper Stornes en ook Hawaii-winnaar Patrick Lange stonden niet de eersten de besten aan de start. Maar die ene man uit Oostenrijk bleef ze toch allemaal voor. Christoph Schlagbauer was ooit alpine-skiër, vervolgens triatleet en als zodanig in 2018 vice-wereldkampioen bij de agegroupers op de 70.3 Ironman. In de Oostenrijkse race debuteerde hij op ‘een hele’ en wel in 8.39 uur. Het bleek voldoende om de jagende teams achter zich te laten. Is de nieuwe Michael Weiss opgestaan in Oostenrijk, zo vragen we ons af.

Blummenfelt won eerder wel de 11e editie van de Sparkassen Mostiman eveneens in Oostenrijk. Zo’n 250 deelnemers plus publiek: het leek weer ouderwets. Therese Feuersinger hield daar de Oostenrijke eer hoog.

Boete

De boete voor triatleet Erik Thijs is me ook wel bijgebleven uit deze periode. Geen mondmasker op bij het hardlopen? Hup, 250 euro boete. Wat is de wereld toch in korte tijd veranderd zeg.

Tussen alle moeilijkheden van wel/geen wedstrijden, ontwaren we gelukkig ook blije momenten van triatleten die lekker bezig blijven. Sporten voor het plezier, daar draait toch eigenlijk alles om. De Swimrun in Zeeuws-Vlaanderen met onder meer deelname van Evert Scheltinga was daar een fraai voorbeeld van.

Swimrun Engadin

Over SwimRuns gesproken. In het Zwitserse Engadin ging deze Otillo (Zweeds voor zwemloop) wél door. De race telde mee voor de World Series en dus behoorlijk wat toppers van de partij. De Fransen Guillaume Henneman en Remi Mariette wonnen. De Franse triathlontopper Antony Costes werd met partner Thomas Navarro tweede over de bijna 40 kilometer lopen en 6 kilometer zwemmen. Op de achtste plaats een oude bekende van ons: Jan van Berkel samen met Samuel Huerzeler. Tiende werd al het eerste vrouwenduo. Uit Zweden, waar de sport is uitgevonden, waren het Hanna Skarbatt en Ulrika Eriksson. Op een 58e plaats eindigden de Nederlanders Bram Visser en David Buijs onder de naam Fairshares Adventure Team. Op de sprint-afstand was er succes voor Remko van Lieshout en Jeroen Brakels. Het duo Chasing Mavericks hoefde niet op heel veel teams te jagen: ze werden zevende. Bij de Mix teams was er een vijfde plaats voor het Brits-Nederlandse duo Julian Lings en Hortense Carlier. Individueel sporten is niet zo gebruikelijk in Swimrun, maar in Engadin gebeurde het toch. De Fransman Hugo Tomento versloeg de bekende triatleet Cedric Fleureton. De Zwitserse Bettina Steiger toonde zich de beste vrouw. Eind augustus is de originele Otillo in Zweden (als het allemaal goed blijft gaan).

Ook geen EK cross in Roemenië

We vergaten gisteren te melden dat behalve het EK wegtriathlon in Tartu ook het EK crossduathlon en crosstriathlon in Targu Mures niet doorgaan. Reisbeperkingen en de opleving van het coronavirus zijn de boosdoeners. Estland zet binnenkomende reizers twee weken in quarantaine, iets wat de Belgische triatletes Claire Michel en Valerie Barthelemy trouwens al deden. Zij keren nu onverrichterzake huiswaarts. Nederland zou alleen junioren afvaardigen, maar het elite-veld beloofde wel erg sterk te worden. Er komt overigens wel een virtuele variant waarbij de triatleten allemaal in eigen land een wedstrijd doen. Later meer daarover.

Overzicht EK Olympische afstand

Omdat toch een beetje in de EK-sferen te komen/blijven, brengen we vanavond voor onze ‘Wedstrijden-tab’ een historisch overzicht van 35 jaar Europees kampioenschap triathlon over de kwart, later Olympische afstand.

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: