De column van Angela (1); Geniet nooit met mate

Een nieuwe colomniste bij Trikipedia. Angela Krijgsman gaat maandelijks een column schrijven voor Trikipedia. Wij laten ons graag verrassen door Angela haar verhalen. Dat ze kan schrijven weten we, dat ze een triathlonliefhebster is ook, daarnaast een goedlachse dame, die relativeert en van het leven kan genieten.

Ik heb een nieuwe telefoon. De afgelopen dagen heb ik ten behoeve van dit stukje tekst het een en ander opgeslagen aan notities in een app die daarvoor bestemd is. Maar die staan op mijn oude telefoon. Die leeg is. En helemaal aan de andere kant van het huis ligt. Dus ik typ maar wat. Zo gaat het overigens bijna altijd. Ik begin gewoon met typen en de rest volgt vanzelf. Ik zal niet beweren dat dit stukje tekst de eerste versie is. Maar het is zeker een bijna origineel aftreksel van de eerste ruwe schets.

Het is een hete maandagavond. De afgelopen weken is het idee ontstaan om een column te gaan schrijven. En schrijven doe ik heel graag. De laatste maanden om wat zaken van me af te schrijven. Maar ook omdat ik herinneringen levend wil houden. En die herinneringen stromen de afgelopen week continue voorbij. We worden er door Facebook massaal eraan herinnerd dat we normaal gezien midden in het triathlonseizoen zouden zitten.

‘Geniet nooit met mate. Loesje’. Staat op mijn glas gevuld met een fris drankje. Voor degenen die dit niet kennen. Loesje was een stichting uit de tijd vóór Facebook, welke posters plakte. Meestal met een kritisch maar altijd met een humoristisch tintje. Ik was groot fan. Agenda’s, schriften, alles had ik. En met de komst van internet las ik elke dag wel een paar spreuken van hun website. Dat was in de periode dat je nog een complete driegangenmaaltijd kon maken terwijl de webpagina laadde. En van Google had nog nooit iemand gehoord. Ik maak mezelf wijs dat dat nog niet zo héél lang geleden is.

Loesje begon met plakken in de omgeving van Arnhem. De locatie waar dit jaar de start van de clubcompetities zou plaats vinden. Dit was de eerste triathlon die werd afgelast i.v.m. covid-19. Het virus wat later het complete triathlonseizoen in het honderd gooide. Begrijp me niet verkeerd. Er zijn ergere dingen. Maar de afgelopen week zie ik in mijn tijdlijn veel herinneringen voorbij komen die me een groot gevoel van heimwee geven. En ik heb het hier nu eenmaal over triathlon.

Dit jaar zijn er weinig triathlon gerelateerde herinneringen. Ik zijn echter wel een boel momenten in 2020 waar ik komende jaren aan terug kan denken. Ik heb me aan een aantal, soms pittige, uitdagingen gewaagd. Ben op de lokale radio geweest met een heus interview. Ik kan inmiddels klaverjassen (dat ik dit niet kon was een gebrek aan mijn opvoeding, aldus m’n vader). We hebben ineens een kano.

Ook heb ik heb nog nooit zoveel in buitenwater gezwommen want de zwembaden waren óf dicht óf met restricties. Daar hou ik niet zo van en ik heb een flinke plons 100 meter van mijn deur. Dus de keuze is dan snel gemaakt.

Vanmiddag werd me tijdens een rustmomentje, midden op het water, gevraagd wat ik nu deed tijdens het zwemmen. Ik ben niet iemand die zijn slagen stelt, in tegenstelling tot mijn zwemmaatje van vandaag. Meestal dwaal ik wat af. Soms denk ik aan mensen etende snoeken. Wat mijn techniek niet ten goede komt. Dus meestal denk ik aan leukere dingen. Dat zwemt ook lekkerder.

Bijvoorbeeld aan wedstrijden. De afgelopen jaren hebben we met zijn allen zoveel mooie dagen beleefd. En of een race nu goed ging of niet. Er was altijd wel iets wat een dag fantastisch maakte. Een persoonlijk record. Hozen van de regen of bloedhitte. Lekke banden. Aanmoedigingen vanuit het publiek en uit het veld. In een peloton dames keihard racen door de straten van Weert. Lange dagen op het parcours van Almere. Of zoals de afgelopen dagen veel gezien, in de heuvels van Maastricht. Een race die wat mij betreft zo snel mogelijk weer op de agenda mag komen. Maar ook de laatste wedstrijd van het jaar passeert regelmatig de gedachtestroom. Toen nog niet wetende dat de volgende wedstrijd zó lang zou duren.

Er staat voor mij, en ik denk voor velen, nog één wedstrijd op de kalender. De Politietriathlon van Spijkenisse. Lekker om de hoek want ik woon in een dorp ernaast. Een wedstrijd die ik pas één keer gedaan hebben omdat een andere grote jongen altijd op dezelfde dag zijn wedstrijd organiseert. Het wordt buiten alle regelgeving op nog een gebied een bijzondere: Het is de 35ste editie. Wat ook gelijk de laatste zal zijn. Het zal zeer waarschijnlijk zonder publiek zijn. Maar er staat wel een leuke speaker (dit moet ik zeggen).

Tijdens dit schrijven komt de organisatie met een update waarin het vertrouwen heerst dat de wedstrijd nog steeds doorgaat. Toeval? Daar geloof ik niet meer zo in. Wel in de kans dat we deze dag nog kunnen toevoegen als ‘triatlonherinnering’ in het memorieboekje van 2020. Dat wordt genieten. Zonder mate. Met maten!

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: