In gesprek met Lenny Ramsey, de Nederlandse VR19 winnares – WTJ 1588

Afgelopen donderdag hadden we al even contact met Houston (Texas). Lenny Ramsey, de Nederlandse pro atlete, in de startlijst van Ironman VR 19 bij de dames. Daar wilden we natuurlijk meer van weten. Hieronder haar wedstrijdverslag .

Het is een rare zomer, dit jaar.
Ik had gepland deze zomer zo ongeveer een Ironman per maand te racen en keek daar erg naar vooruit.

Vorig jaar heb ik veel geleerd van de races, en zo rond begin maart was ik in mijn beste vorm ooit. Toen de eerste races afgezegd werden besloten mijn coach in ik om in vorm te blijven om later in de zomer te kunnen racen. Ik kreeg wat last van een ontstoken achilles pees en met inmiddels de duidelijkheid dat racen wel een tijdje zou kunnen duren had het geen zin om daar druk op te zetten, dus heb ik een aantal maanden niet hardgelopen. In plaats daarvan bracht ik meer tijd door op de fiets en begon ik mee te doen aan zwift racen.

Eerst was er de Zpro serie (een race voor professionele triatleten) en kort daarna begon ik met een team (SISU-IRACELIKEAGIRL) aan de wekelijkse WRTL Team Time Trial. Deze races, al dan virtueel, waren (en zijn) iets waar ik elke week naar uit kijk. Normaal licht mijn kracht in de lange afstanden, maar dit is een goede en leuke manier om kracht op te bouwen.

Twee weken geleden werd mij door Ironman gevraagd of ik mee wilde doen aan VR19, en dat wilde ik wel! Dat leek me nou een leuke uitdaging. We werden gevraagd om de 500 meter in een zwembad en de 3km hardlopen aan het begin van de week te doen en vast te leggen op video. Op maandagochtend had ik mijn vrouw Becca met met me mee op de fiets om de 3km af te leggen, we waren er op tijd bij, want om 7 uur ’s ochtends was het al zo’n 30 graden in Houston, met een lucht vochtigheid van boven de 80%. En 3 km, dat is nou echt niet mijn afstand, hoe langer hoe beter en al helemaal nu dat ik al maanden niks op tempo heb gelopen. Maar wel een leuke uitdaging, eens kijken of mijn benen zouden willen meewerken. De eerste paar honderd meter voelden eigenlijk heerlijk, mijn benen bewogen automatisch, dus ik dacht dat dit misschien nog wel goed zou komen. Helaas was dat snel voorbij en was het daarna doorbijten! Ik verzwakte wat af, en kwam uiteindelijk op 10:57 uit, iets langzamer dan gehoopt, maar wel een tijd waar ik blij mee was.

Het zwemmen deed ik op dinsdag ochtend – ik had een 50 meter baan gereserveerd in een buiten bad. Het is een fijn zwembad dat constant sproeiers aan heeft staan om de temperatuur van het water binnen de perken te houden. Aangezien ik pas op latere leeftijd heb leren zwemmen wist ik dat ik hier een achterstand op de anderen zou opbouwen, ik heb gewoon niet zoveel snelheid (en ook hier kom ik beter uit de verf op de lange afstand). Maar het doel was om zo min mogelijk tijd te verliezen, dus ik heb geprobeerd om in een ritme te komen en dat vast te houden. Ik eindigde op een 7:54, voor mij niet al te slecht, al hoop ik altijd op beter.

Vanochtend was het spannendste gedeelte – het fietsen. Op rouvy, virtueel, alle 4 vanuit ons eigen huis (en land), maar direct tegen elkaar. Toen we van start gingen wist ik dat ik iets van anderhalve minuut nodig zou hebben om mijn achterstand van het zwemmen in te halen (maar ik wist nog niet wat de anderen hadden gelopen). Er waren 3 primes, van 4 mijl, 4km en 400 meter – dat zijn sprints waarbij de snelste wat extra prijzen geld kan verdienen. Mijn voordeel hier was dat ik heb veel op zwift geracet en dat ik weet dat ik op mijn uithoudingsvermogen kan rekenen, dus ik kan hard gaan voor de primes en weet dat ik dan vrij snel weer kan herstellen en doorzetten. De eerste prime startte al na ongeveer een kilometer, en ik werd al gauw ingehaald door Laura Zimmerman. Ondanks de warm-up duurt voor mij altijd even voordat ik echt op gang kom, dus toen we zo ongeveer een kilometer voor het einde van de 4 mijl waren en ik haar nog steeds in mijn vizier had en mijn benen op gang kwamen wist ik dat er een kans was dat ik haar nog kon pakken. Even flink aanzetten en doorbijten en vlak voor de streep had ik haar ingehaald!

Nu was er een lange afdaling, dus konden we een beetje herstellen – al had ik in mijn achterhoofd dat ik wel wat tijd tussen mij en Laura moest gaan opbouwen als ik een kans wilde maken om de gehele race te winnen. Dus voor de rest van de race heb ik gefocused en doorgezet, terwijl ik ook voor prime 2 even goed wist aan te zetten om ook die te winnen. De laatste prime was een paar kilometer voor het einde van de race, en 400meter is zo voorbij. Ik ben meestal niet de krachtigste fietser als het aankomt op korte sprintjes, maar met het zwift racen heb ik dit wel veel kunnen oefenen, dus ik heb even alles op alles gezet (en heb zelfs een PB getrapt voor 1 minuut) – en wist daarmee gelijk op #1 te eindigen met Kinsey Laine.

Daarna nog even de laatste paar kilometers doorgezet om uiteindelijk inclusief het zwemmen 54 seconden voor Laura Zimmerman te eindigen en ik wist dat de andere twee te ver achter me zaten om me nog te kunnen inhalen bij het hardlopen. Laura kan flink lopen, dus dat werd nog even spannend, en ook wij moesten de hele live video meekijken om het uiteindelijke resultaat te krijgen. Ze liep me er inderdaad uit met 25 seconden, maar dus niet genoeg om me te kunnen inhalen!

Dit was een geweldige ervaring en toch leuk om op deze manier even flink het gevoel van de adrenaline te krijgen! En super leuk om op deze manier tegen de andere sterke atleten Laura Zimmerman, Kinsey Laine en Saleta Castro te kunnen racen! Maar nu hoop ik wel weer echt te racen in de herfst!

Ruud de Haan

Ruud de Haan

De andere helft van het bekendste speakerduo van Nederland, zoekt elke maandag zijn stem terug, beweert zelf ooit aan triatlon gedaan te hebben, hoopt dat er geen beeldmateriaal bovenkomt van die Speedo-periode... ;-)

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.