Persco; Rene in de ThorXTri; Evert-Jan in Embrun; Wytse en Fleur krijgen plezier terug -WTJ 1590

MAANDAG – Moeten we de persconferentie van dinsdag vrezen? Of zegt Rutte misschien wel dat we meer naar buiten moeten, weg van die huiselijke feestjes en gaan sporten? Dan mogen we vast en zeker weer triathlonnen. Zou mooi zijn als de premier onze sport expliciet benoemt, maar de kans is klein.

Afijn, in België gaat het weer iets meer de goede kant op, laten we daar in ons land ook hard aan werken. Ik heb het deze zomer best naar mijn zijn gehad in Nederland, daarmee niet gezegd dat ik het corona buiten de deur kon houden. Maar als er opnieuw signalen komen, die een tweede lockdown duiden, tja dan hoop ik toch dat we met z’n 17 miljoenen nog eens de tanden op elkaar zetten en er echt voor gaan. Aan triatleten hoef je dat niet uit te leggen, die gaan er altijd voor.

Neem René Verheij. Hij trainde lekker door en was klaar voor de ThorXTri, de Noorse wedstrijd die gelukkig wel door ging. Als vierde kwam de triatleet uit Zwijndrecht uit het water. Die positie hield René vast tijdens het fietsen. Omdat hij tevoren al last had van een gekneusde enkel was de marathon geen sinecure. ,,Jammer, anders had ik echt voor plek drie kunnen strijden. De omstandigheden waren perfect trouwens. Winnaar Graeme Stewart dook liefst anderhalf uur onder het parcoursrecord van de ThorXTri. Helaas volgend jaar wel de laatste editie van dit evenement. Maar ik ben officieel een ThorXTri-legend. Been there, done that, got the T-shirt.’’

 

Alternatieve Embrunman trok dik 100 triatleten

Hadden we gisteren de Moleman, zeg maar het thuisalternatief voor de Embrunman van Peter-Jan Mol, in de Franse Alpenplaats waren ondanks de afgelasting toch gewoon triatleten actief om de zware hele te volbrengen. Onder hen Evert-Jan van Dasselaar. De triatleet uit Nijkerk beschrijft zelf hoe de 15e augustus verliep:

 

Was een zware dag, maar wel kunnen genieten van het parcours en de support. Ondanks het een alternatieve versie was stonden er zeker 100 man aan de start en was er ook nog wat support!
Zwemmen was erg lastig in het donker en had veel moeite met oriëntatie. Het fietsen was prachtig met waanzinnige uitzichten. Toen ik aankwam voor het lopen waren de benen helemaal leeg en zat ik tegen de kramp aan. Het weer ?en het parcours ? hadden me behoorlijk uitgeput. Toch weer ritme gevonden met lopen. En uiteindelijk gefinisht in 12:36 als eerste van de camping en denk ongeveer in de top 5 van de dag.
Was vooral een mentale race tegen de elementen en met mezelf. Ik ben nog nooit zo diep gegaan???
Door de goede begeleiding onderweg van Mathijm Wassink, familie en vrienden was dit mogelijk.
Voel me nu een echte Embrunman!

 

Tot slot trof ons zeer het verhaal van Wytse Wierda, triatleet maar in de eerste plaats vader van Fleur. De laatste jaren ging het team Fleur steeds grotere uitdagingen aan. Corona doet veel verdriet en zorgt voor onrust, maar dat het virus ook mensen tot inkeer kan brengen vertelt Wytse ons in een verhaal waarin hij terug gaat naar de basis. En laat toevallig Metallica nu ook één van mijn favoriete bands zijn:

Oh, her i am, on the road again.
Here i am, up on that stage.
Here i go, playing star again.
Here i go, turn the page. “

Vandaag weer eens hard gelopen. Een klein rondje op standje genieten en dat heb ik ook volop gedaan.
Tijdens het lopen hoor ik het nummer ‘Turn the page’ van Metallica. Het refrein resoneert enorm in mijn lijf. Eenmaal thuis verstil ik om een moment voor mezelf te nemen, te luisteren en te voelen. Ik merk dat het mijn ego is dat resoneert op dit nummer.
Sporten is iets waar ik de afgelopen vijf jaar veel tijd en energie in heb gestoken. Elk jaar werden er grenzen verlegd. Langere races, snellere races, etc. De afgelopen vier maanden heb ik nauwelijks getraind. Er waren toch geen wedstrijden en belangrijker nog, mijn lijf wilde niet. De batterij was leeg.
De laatste weken vraagt Fleur steeds vaker naar het sporten. Ze pakt regelmatig haar fotoalbum erbij en vraagt het via haar computer. Het lijkt alsof ze het sporten de triatlons begint te missen. Maar waarom resoneert de tekst dan zo op mijn ego?…..

Dat komt omdat mijn ego de overhand heeft genomen op ons sportpad. Ik ben vergeten waarom we ooit zijn begonnen met sporten in de traitlon wereld.
We zijn in 2015 begonnen met sporten, omdat Fleur er van ging stralen. Ze bloeide er van op en werd er een nog mooier mens van. Wij (Irma en Ik) waren haar benen en ze was het hart van team Fleur en samen genoten we volop van alles wat er op ons pad kwam.
Langzaam aan nam mijn ego de overhand. Ik wou steeds langere races doen, steeds sneller racen, alleen maar om mijn ego te voeden. Ik racete niet meer om Fleur te laten stralen, maar om mezelf te laten stralen.

‘I could play star again upon that stage’.Ik raakt verslaafd aan de complimenten en lovende woorden. Ik vind triatlon nog steeds de mooiste sport die er is en hoop het ook weer op te pakken in het nieuwe seizoen met Fleur, but it’s time to turn the page. We gaan terug naar de essentie en de reden waarom wij dit pad ooit op zijn gegaan. Fleur hecht geen waarde aan afstanden die langer worden of een papa dit zichzelf kapot traint en racet voor een nieuw record. Fleur geniet en straalt van het samen sporten en het erbij horen en dat is het belangrijkste.

Lieve Fleur, we gaan samen terug naar de essentie en begin op een nieuwe blanco pagina. We turn the page

Liefs Papa -xxx-

Erg mooi, Wytse. Eerlijk gezegd vermoed ik dat er veel Wytses rondlopen. Oftewel: triatleten die er achter gekomen zijn dat langer, sneller, hoger en meer niet altijd tot groter plezier leidt. Plezier zit ‘m in heel andere dingen, maar die moet je kunnen ontdekken. We turn the page….

UPDATE: Over de verbeteringen in Belgie. Zodanig zelfs dat ook weer wedstrijden worden toegelaten. Over anderhalve week kunnen triatleten zowel in Viersel als in La Roche aan de bak. In eigen land DUIN-Almere. Wat wil een mens nog meer?

 

 

Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.