Herinneringen aan Nina Kraft; van Marcel Gierman en Geziena van Boggelen – WTJ 1592

WOENSDAG – De plotse dood van voormalig toptriatlete Nina Kraft deed ons realiseren hoe hard de wereld, hoe hard topsport soms kan zijn. Zo ben je de gevierde sportster en zo ben je persona non grata. Tot Hawaii 2004 liep Nina’s carriere als een trein. Bejubeld werd ze om haar bliksemsnelle greep naar de troon naast King Kamehameha. Toen ze twee dagen later door de mand viel en meteen toegaf dat ze Epo had gebruikt liet vrijwel iedereen haar vallen.
Iedereen? Nee, ze hield een kleine kring aan trouwe vrienden over. Onder hen ook triatleet Marcel Gierman, die vanochtend een mooie herinnering op zijn Facebook schreef over Nina. Dat de Gelderlander jarenlang goed contact had met de Duitse wisten we niet. Nu veel media inzoomen op het Hawaii-verhaal zonder er het fijne van te weten, zochten wij contact met Marcel en vroegen hem naar zijn herinneringen aan deze vrouw.
Marcel, vanochtend werden wij opgeschrikt door de plotse dood van Nina Kraft, triatlete uit Duitsland. Hoe kwam het nieuws tot jou?
Ik kreeg het van vrienden via de app te horen. Ik was er erg van geschrokken.
Van alle Nederlandse triatleten was jij wellicht degene, die haar het best kende. Kun je vertellen hoe het eerste contact met haar tot stand kwam? Was daar gelijk een klik?
Ik leerde haar kennen op Lanzarote op Club LaSanta. We hadden gelijk een klik. Dronken ‘s avonds een wijntje en bespraken de volgende dag. Ik had in mijn schema 8 x 1000 staan op de baan en Nina wilde er 20 doen.. Ik zei: pakken we de middenweg. Doen we er 15. De tempo’s gingen in 3:15/km. Ik moest aan de bak! De dag erna zelfde compromis. Ik wilde een duurloop lopen van 25 km en zij van 35 km. We liepen er 30, maar wel op Nina-tempo. En zo ontstond onze band. 
Er kwamen uitwisselingen. Jij naar Braunschweig, zij in jouw omgeving Arnhem om te trainen. Wat waren dat voor trainingssessies, want je zegt veel van haar geleerd te hebben?
Je leert de Duitse mentaliteit van trainingen. Hard en veel. Wat dat betreft waren wij Nederlanders nog wat soft. Maar na het harde trainen deden we ook bbq-en op het strand en sliep ik bij haar ouders in Braunschweig. Ik werd warm ontvangen. 
Meerdere stages deden jullie op Lanzarote samen. Heb je daar nog mooie herinneringen aan?
Toen we elkaar beter leerde kennen gingen we vaker samen op stage. Nina was van het harde en vele trainen en we vonden samen daar wel een balans in. We hielden ook allebei van een wijntje. Ik weet nog dat er een andere Duitse triatlete naast haar kwam fietsen. Geen idee waar ze het over hadden. Maar ineens reden we 2 uur lang mij het snot voor de ogen. Toen vroeg ze mij: is ze weg? Ik zei: Ja, al anderhalf uur. Waarom zo hard? Want we zouden locker rijden. (we hadden 2 trainingen: PAMPAM oder Locker) De Duitse triatlete had tegen haar gezegd: als je een echte race wil winnen, doe je Ironman van Lanzarote. Daar was Nina niet van gediend. Waardoor ik het moest ontgelden. 
Bij haar plotse dood ontkomt de media er niet aan te refereren aan haar Epo-gebruik in 2004. Het was natuurlijk nogal wat. Voor het eerst werd een Hawaii-winnaar op doping betrapt. Wat deed het met jou en hadden jullie toen contact?
In die tijd was ik zelf niet helemaal in balans. Dus we hadden minimaal contact. Wel gaf ze aan direct spijt te hebben. 
Je schrijft ergens vandaag: die ene misser doet geen recht aan de manier waarop we Nina nu herinneren. Verklaar dat eens nader.
Nina was veel meer dan die ene stomme fout die zij beging. Een fout waar ze ook veel spijt van had en ook haar excuses voor heeft aangeboden. Iedereen verdient een tweede kans en het is jammer dat de negativiteit dan wint van de positiviteit. Er zijn veel mooiere verhalen over Nina te vertellen. 
In 2003 in Kona kregen we beide een penalty voor stayeren. Dat was wel een beetje terecht 😉 Oké, ik was ook een beetje een boefje. Het grappige is: in de penaltybox zaten we samen met Rob Barel. De rust himself. Nina was aan het schelden in het Duits. Ik kon er niks van verstaan. Ik was haar volledig kwijt. 
Wij kennen vooral de sportvrouw Nina Kraft, maar hoe was de mens Nina? Als je haar karaktertrekjes zou moeten omschrijven, haar doen en laten in het dagelijks leven?
Jullie waren wel elkaar tegenpolen qua karakters en werkte het daarom zo goed? 
Ik denk het wel. Zij was een Duits kanon. Ongelooflijke ramsetjes met haar gehad. Ik ging helemaal naar de ratten door haar haha. Ze trainde onwijs hard, maar hield ook wel van lekkere wijntjes. Ze was ook heel zorgzaam, want toen ik in Braunschweig was natje en droogje voor me gefixt. Ze ging ‘s avonds uitgebreid voor me koken. We hadden ook wel goede gesprekken over het leven. 
Ze vond het bijvoorbeeld grappig als ze mij zocht op Lanzarote en ik was in de “Lookie-Lookie-pool”. Oftewel: recreatiezwembad. Met mijn Oakley beetje naar vrouwen kijken. Hahaha. En Nina lag op de kamer te slapen, want ze moest rust hebben. Soms heb je met iemand een klik, juist omdat je anders bent. 
Ze kwam terug in 2006 en maakte nog een pracht van een carriere door. Toch werd ze door veel collega’s met de nek aangekeken. Dan is die triathlon-familie ineens niet meer de happy few als wij wel denken? Weet jij in hoeverre ze zich dat aantrok?
Dat durf ik niet te zeggen. Maar na 25 jaar triathlon en trainer kan ik mij goed voorstellen wat dat met een mens doet. 
Die deutsche Triathletin Nina Kraft aus Braunschweig ist am Samstag (06.10.2001) bei den Ironman-Weltmeisterschaften auf Hawaii auf dem Weg zum dritten Platz. Damit ist sie die bestplazierte Deutsche in der Damenwertung. Die Siegerin des Ironman Europe von Roth benötigte 9:41:00 Stunden. dpa
In 2014 won ze op haar 45e nog de Ironman Louisville, de oudste Ironmanwinnaar(es) aller tijden. Ze stopte dus toch wel op haar hoogtepunt. Hawaii deed ze weliswaar niet meer, maar er kwamen nog tal van zeges bij. Heb jij ze ook in haar 2e triathloncarriere nog van dichtbij meegemaakt?
Nee, helaas niet. We hadden nog wat contact via Facebook. 
En dan dit triest einde. 51 jaar slechts. Onnodig om te speculeren over haar dood. Gezegd wordt wel dat ze depressies had. Wat is jouw inschatting van Nina’s laatste levensjaren, Marcel?
De laatste jaren heb ik geen contact meer gehad met Nina. Maar ik kan me voorstellen dat ze best een eenzaam bestaan leidde in Amerika. Twee jaar gelden zei ze nog tegen mij dat ze haar hondjes weg wilde doen. Dat was haar alles. Ze heeft geen man, geen kinderen. Dus kan me goed voorstellen dat ze eenzaam was, maar dat is een aanname. Zo zijn er vele verhalen van sporters die na hun carriere in de eenzaamheid belanden. Toen ik in 2004 stopte met triathlon sprak ik ook niemand meer, maar niemand zocht mij ook op. 
Jouw herinnering aan Nina Kraft in – pak ‘m beet – drie woorden?
Passie – Triathlon – Te gek mens! 
Trainingskamp Mallorca
Ook het triathlonpaar Gerrit en Geziena van Boggelen uit Westervoort kwam op trainingskamp op Mallorca in aanraking met Nina Kraft. ,,Dat was echt erg leuk. Ze was heel ontspannen en super toegeankelijk, al hadden we met Marcel natuurlijk een gezamenlijke factor.” vertelt Geziena, die ook is aangedaan door het overlijden van Nina.
,,Mijn man Gerrit was net begonnen met triathlontraining. Hij moest nog leren zwemmen. We hadden met vrienden Marcel aangemoedigd op Hawaii en daar dolde Gerrit of ze dat ook zouden kunnen. Later dat jaar schreven ze in voor Frankfurt. Op het trainingskamp gaf Nina veel tips en informatie.”
Geziena zegt dat ze niet alleen een groot doorzettingsvermogen had, ook haar gevoel voor humor was enorm. ,,Ze zei daar dat haar vader ooit tegen zijn dochter had gezegd dat de rest van Nina ook zo mooi zou mogen zijn als haar benen! Dat vertelde ze zo grappig en mooi dat je kon zien dat ze er geen moment mee zat.”
Gerrit van Boggelen en Nina Kraft
Ze schreef voor Gerrit een briefje waarin ze hem haar grootste fan noemde. ,,Onderaan tekende ze altijd een lachebekje.” Geziena vertelt dat ze na de doping nog eens een interview zag met de gevallen wereldkampioene. ,,Ik vond toen dat ze er wat triest uitzag. Misschien heeft de doping haar erg aangegrepen. Dat ze uit Duitsland weg ging, snap ik wel. Het wereldje benauwde haar te zeer. Ik hoop zo dat ze nog gelukkig geweest is in Florida.”
Briefje van Nina aan Gerrit.
Het zijn juist deze getuigenissen, die ons een heel andere kant van de persoon Nina Kraft laten zien. Eentje waar veel triatleten na 2004 helaas geen oog meer voor hadden. Dank je wel Marcel Gierman, dank je wel Geziena van Boggelen. En tot Nina: rust zacht!
Wim van den Broek

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

%d bloggers liken dit: