Kijken naar Super League Triathlon; kijken naar puur sportplezier bij Tri2One – WTJ 1596

MAANDAG – Ik geef het eerlijk toe: ik ga zelden naar een triathlonwedstrijd kijken. In een normaal seizoen staan we gemiddeld al gauw tussen de 30 en 40 keer aan de microfoon, Ruud zelfs vaker. De schaarse vrije weekends werden dan vooral in eigen kringetje benut ondanks de vaak prachtige wedstrijden her en der.

Je ziet het ook aan triatleten. Ze maken hun keuze voor een X-aantal wedstrijden in het jaar. Maar de kans dat je ze als willekeurige toeschouwer (niet als coach dus) langs de zijlijn tegenkomt is ook nooit groot. Zo gaat dat vaak. Publiek in Holten zijn vooral Holtenaren, publiek in Oud Gastel Gastelaren. Daar is op zich niks mis mee.

Begrijp me goed, ik vind nog steeds dat triathlon als kijkspektakel zwaar ondergewaardeerd wordt. Het publiek heeft tegenwoordig meer nodig dan alleen rondzwemmende, -fietsende- en –lopende atleten. En dat kost geld. Een randprogramma inhuren, zoals bij profcriteria grote artiesten, dat is niet elke triathlonorganisatie gegeven. En het maken van spectaculaire beelden à la de Tour de France? Ook daar hangt een aardig kostenplaatje aan.

Maar zie,  de Super League Triathlon bewijst hoe je met goed camerawerk een op het eerste oog statische triathlon (op een Tackx en loopband komt de atleet niet zichtbaar vooruit) toch magnifiek in beeld kunt brengen. De beelden gingen de hele wereld rond. Mensen uit 162 (!) landen hebben ze gezien. Verschillende tv-stations namen materiaal over en gelukkig was er ook bij Studio Sport nog een flits van te zien. In eigen land nota bene, met al die wereldtoppers: daar mochten ze echt niet ontbreken. Naar verluid was er bij Duitse, Britse en Spaanse zenders veel meer op de reguliere zenders van Rotterdam te zien. Bij Studio Sport beperkte het onderwerp zich op Rachel Klamer, op zich wel begrijpelijk.

Terug naar dat kijken naar triathlons. Moet het echt vaker gaan doen. Zondag in Rotterdam viel me op dat je in een vrije rol vaak meer ziet dan aan de finishlijn met een microfoon in handen. En eindelijk eens tijd om met sommige mensen wat langer een praatje te maken, dat lukt vaak niet in combinatie met een wedstrijdverslag doen namelijk. En het is uiteraard fijn om er na zoveel maanden niks, weer eens op uit te kunnen. Atleten bleven trainen, maar van Marco, Donald, Maya, Quinty en Rachel hoorden we zondag hoezeer zij uitkeken naar een wedstrijd of naar collega-atleten. Dat lege gevoel kreeg op den duur iedereen wel.

Collega Ruud ondervond hetzelfde. Hij koos voor een bezoekje aan de Tri2One Coaching wedstrijdjes in Lelystad. Onder leiding van Hylke Sietzema werd getraind, gesport, plezier gemaakt en na afloop welverdiende You Have Beaten The Mirror-medailles uitgereikt. Het was een topdag waar wij van Trikipedia graag ons steentje aan bijdroegen. We kunnen er veel over vertellen, maar soms zeggen beelden meer dan duizend woorden. Vandaar.

Wim van den Broek

Wilde in 1983 iets anders dan alleen hard fietsen, stapte snel over op microfoons uittesten, één van de drijvende krachten achter één van de oudste triatlons: Oud-Gastel, figureert in misdaadseries en mag zich ridder zonder paard noemen.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.