Marloes Vos, adaptive triathlete (5) : De kracht van het team tijdens The Island Trispiration Triathlon

Marloes Vos, adaptive triathlete, 29 jaar, 10 jaar lang is zij door het leven gegaan in een rolstoel. In 2016 is de knop omgegaan en in 2018 is haar triathlon avontuur begonnen. Nu is ze op weg naar haar 1ste full distance triathlon in 2021. Naast haar fulltime baan als product manager zet ze zich ook in voor toegankelijke sport. In een maandelijks terugkerende blog gaat Trikipedia.nl Marloes volgen, tot haar ultieme doel; De Gelreman 2021!

Afgelopen zondag organiseerde Josta Bolhuis van Trispiration  The Island Trispiration Triathlon; een mogelijkheid voor haar atletes in dit vreemde seizoen toch nog iets van een wedstrijdgevoel te beleven. Het werd een bijzondere dag, zoals de schitterende foto’s van Sonja Jaarsveld en Els Kooi laten zien en de intense blog van Marloes, die je haar gevoel tijdens die dag laat meebeleven. Marloes ging voor haar eerste halve triathlon en ze flikte het gewoon!

Op de dag af 1 jaar vanaf nu staat Marloes aan de start van de Gelreman 2021, haar ultieme doel!

 

 

Wat was het afzien in augustus, wat een hitte… Maar we hebben het overleefd. Het vraagt wat planning en hulp van lieve triatleten door heel Nederland die mij hebben geholpen mijn laatste pittige trainingen te volbrengen. Van de Utrechtse Heuvelrug tot het mooie Twente, al fietsen, lopend en zwemmend door Nederland. De wekker gaat vroeg en hup fiets in auto en trainen…. Maar ojee, daar komt mijn lijf toch even in protest. Mijn buik was zo klaar met de hitte. Gelukkig de laatste dagen koelt het af, er valt regen. Het water koelt af en de hitte gaat uit de lucht, een goede taperweek en dan is het zaterdag 22 augustus, mijn verjaardag en de pre-race day. Geen Gelreman in 2020, geen Ironman Duisburg op 23 augustus, dus ja waar ga je dan heen….

Op naar The Island in Amsterdam, de fantastische boot in Amsterdam, waar de eerste triathlon van het Trispiration Team zal plaatsvinden, The Island Trispiration Triathlon. En zo tof dat coach en buddy Josta Bolhuis dit voor mij en het team wil doen, iedereen de kans geven haar eigen avontuur te beleven. Meedoen op elke manier en niveau is mogelijk op de olympische afstand of halve triathlon, alleen of in teamverband. Alles mag, als je het maar doet met een glimlach. En oh ja, hoe bijzonder : vrouwen van allerlei leeftijden en ervaring doen mee.

En dan hoe heb ik het avontuur beleefd, in een zin is het te vatten met een big smile en tranen over mijn wangen….

En dan is het raceday, zondag 23 augustus, het regent, het waait en de zo af en toe schijnt de zon. De boot wiegt wat heen en weer en oeh de stress slaat toe, mijn moeder die ziekjes is, zorgen om alles…. En de twijfel of ik dit kan, ik probeer rustig te blijven en laat de stress niet zien. Op het moment dat ik uit bed stap zeg ik tegen mijzelf, you can do this! Als je die rolstoel kan verslaan, kan je ook wel een halve triathlon finishen. En dan gaat de knop om… Ik ga ervan genieten, het wordt een feestje vandaag.

’s Ochtends vroeg om 6.30 sta ik pannenkoeken te bakken, terwijl mijn moeder en tante zich nog keertje omdraaien, koffie en bidon vol water gaat erin. Ik moet wel 5 keer naar het toilet. Even buurten bij Josta en de familie wat er nog moet gebeuren en hop naar buiten, nog wat spullen klaarzetten en daar komen de eerste dames van het team aanwaaien. Ze komen van heinde en ver, van Terschelling, Friesland, Weesp, Duiven en ga zo maar door. Van uit alle windstreken en van alle leeftijden, maar allemaal met passie voor triathlon. De ene komt om te zwemmen, de ander gaat haar eerste triathlon avontuur beleven, langere afstanden of gewoon lekker op de toerfiets om 45 km te fietsen en zelfs ik ben niet de enige Adaptive athlete vandaag, hoe cool. Iedereen is aan het stuiteren en ik laat een traan rollen over mijn wangen. Hoe lastig ik het vond om te kiezen om niet naar Duisburg te gaan, maar hoe fijn dat we dit met zeker 20 vrouwen gaan mogen beleven. Met toffe teamvrijwilligers, familie en vrienden. En de top triathlon dames van het team gaan dit avontuur waar maken.

Om 9.00 is het briefing tijd, Josta staat te stralen en legt ons uit wat we kunnen verwachten. De gespannen gezichtjes kijken toe en proberen te luisteren naar wat er verteld wordt, zelf merk ik dat ik rustiger en rustiger word. Ik geniet… Toffe vrouwen die hier zijn om te vieren dat we triathlonsport mogen beleven. Even tijd voor een grapje, de laatste gels worden genuttigd, fietsen worden gecheckt en hoppa langs de boot over de steiger gaan we naar de start. Hoe bijzonder dat je zo mag gaan zwemmen vlakbij het IJ in Amsterdam. Familie en vrienden kijken toe vanaf het schip en zien hoe we allemaal klaar gaan leggen en ja dan gaan we los….

Gedachtes beginnen door mijn hoofd te spoken, de laatste jaren passeren de revue, terwijl ik zwem met Josta aan mijn zijde als vertrouwde buddy. Door dat ik te veel denk begin ik te krabbelen in het water, ga ik veel te hard van start en word ik toch onrustig. Mijn schouder doet pijn en denk dit moet anders…
Wat was de deal…
Genieten en plezier hebben, dus ik kijk naar Josta en probeer haar slagritme over te nemen, wat was de opdracht:  glijden door het water van boei naar boei. In mijn ooghoek zie ik Bob al suppend langs varen en gaat er een duim omhoog. We doen het maar. Ik zie Josta af en toe om zich heen kijken naar het spektakel, hoe ligt iedereen in het water en alles gaat goed. Ronde 1 zit erop, nog 2 rondes te gaan. De wind wordt sterker en dan begint het werken, ik voel tranen in mijn ogen. Ik ga gewoon het rocken, de tijd maakt niet uit. Maar ik zwem en realiseer mij, dit kon ik 3 jaar terug nog niet. Stapje voor stapje groei ik… in de trainingen maar ook tijdens deze race. Ik voel mij sterker worden, en schijt dat die benen niks doen in het water, ik leef en ik mag er zijn. Ik geniet van de buren die suppend meevaren, ik geniet van de oranje en roze boeien die voor mij liggen en eerder het water uit mogen en op avontuur gaan. Ik lach en ik huil tegelijk. En dan nog 1 keer de laatste boei zwemmen, nog 400 m genieten van het water en op naar 90 km fietsen.

Het uit het water komen is altijd een dingetje, maar onder toeziend oog van Bob met wat spasmes in mijn benen, sta ik veilig op de steiger, trek ik mijn slippers aan en ga ik in een rustige tred naar de wisselzone. Langs de kant staan toffe teamleden, familie en vrienden toe te kijken hoe ik dit flik. Kippenvel momentje, en dan zie ik ineens de camera’s voor schijn komen Sonja en Els die in allerlei posities dit festijn weten vast te leggen en zorgen voor dierbare herinneringen voor later. Het voelt echt… Misschien wel mooier dan de grote races… Ik loop wat te prutsen met mijn mouwen, Josta is er klaar voor, maar ik neem mijn tijd. En dan ben ik er klaar voor. We gaan genieten en strijden tegen de wind.

Op de fiets langs Zeeburg, en ja dan kom jij bij de Schellingwouderbrug, de verkeerslichten knipperen…. Oeps de brug gaat open… Tijd voor een gelletje en wat drinken even pauze en dan hoppa. Dwars door Durgerdam, langs de dijk op weg naar Marken. Lekker de wind die nog meewerkt, bij het keerpunt voor Marken zie ik nog wat teamgenoten en jee allemaal big smile op het gezicht. En dan komt het keerpunt en weet je dat het 15 km werken wordt tegen de wind in. Door het tunneltje bij Monnickendam en daarna door het polderlandschap, langs de koeien en zwanen duwen op de pedalen en werken tegen de wind. Maar ik geniet… Het gaat niet snel vandaag, maar ik geniet. Het kerkje van Ilpendam komt in zicht en dan weet je nog 10 km op weg om ronde 1 af te sluiten, de wind zal weer gaan helpen, vliegend langs de golfbaan, langs de leuke tuintjes van Amsterdam op weg weer naar de brug. En ja hoor… de lampen branden weer en de brug staat open. Ik gein nog, zal er iemand aan de overkant staan, jazeker… Een lief teamgenootje gaat samen met mij de halve doen, ik zie onder de brug diverse andere teamleden al aan het hardlopen zijn, zij gaan voor de Olympic distance en zullen na de finish een aantal uren wachten, maar iedereen geniet. Op weg weer naar de boot, en dan keren op weg naar ronde 2. En als of 2 keer niet genoeg is, staat de brug opnieuw open. Josta zegt en nu gaan we tempo maken, bij terugkomst willen we over de brug en niet wachten. De wind is sterker geworden en Josta biedt aan dat ik een stuk bij haar in het wiel mag. 60 km heb ik het zelf gedaan, maar nu krijg ik wat hulp. De wind trekt mijn hoofd leeg en merk ik niet goed meer te kunnen anticiperen, door te kunnen focussen op het wiel van Josta gaan er een aantal prikkels weg en kan ik het ritme weer vinden. Opnieuw gaan we door de polder en komt het kerkje weer inzicht. En dan weet ik nog 10 km gas geven en dan gaan we beginnen aan het lopen. Ik laat de tranen opnieuw rollen, ik ga dit gewoon flikken. Wat ben ik blij met mijn buddy en onderweg gaf Josta aan dat ze even pauze nodig heeft en of het goed was dat Bob de eerste 10 km met mij mee gaat, mijn antwoord was, natuurlijk, denk aan jezelf en als we maar samen finishen, dan komt het goed. Een wedstrijd mee gaan als buddy vraagt toch ook wel wat, hoe fit iemand ook kan zijn, je moet het wel doen. En mentaal scherp blijven, dus voor mij een les naar de Gelreman toe, dit gaan we doen met een buddy-team. 15 uur sporten is voor iedereen een uitdaging, dus tijdens de race leer ik zelfs. En ja de brug komt in zicht en ja, we kunnen door. Missie geslaagd!

De fiets gaat aan het rek en Bob staat klaar om ook mee te mogen gaan buitenspelen. Mijn buik speelt al paar uur flink parten, dus even langs de dixie en op voor 21 km plezier, nog nooit heb ik zo ver gelopen, maar ik kan dit. We lachten wat af onderweg, Bob en ik kletsen wat af en moeten hardlopen en wandelen afwisselen want mijn lijf zegt toch wel van wat ben je aan het doen, vooral op het stuk vals plat omhoog en tegen de wind in vind ik het moeilijk en strijd ik van binnen. Maar opgeven ho maar. Bob vindt nog een poppetje onderweg en zegt wordt het al tijd voor “links, rechts, links rechts…” Hij is blijkbaar goed gebriefd. 10 km maken we lol en het geeft vertrouwen dat ik met meerdere buddy’s uit de voeten kan.

Josta staat klaar en alle teamgenoten staan bij het keerpunt, nog maar 11 km te gaan. Met Josta reflecteer ik op de eerste 10 kilometers en plots daar zijn de fotografen weer, ze duiken op allerlei plekken op. Echt zo tof. Ik vertel Josta dat ik het zwaar heb en hardlopen en wandelen ga afwisselen. We kletsen wat en Josta stimuleert mij het ritme weer op te pakken. Ronde 3 in the pocket, nog 6 km te gaan. De tranen beginnen te komen. Ik ga nu iets doen wat ik nog nooit heb gedaan, verder lopen dan 18 km, een halve triathlon finishen. Met de meest fantastische mensen om mij heen. Opnieuw kom ik bij de drankpost en daar staan de twee gekkies van het team. Met Big Smile geven ze mij de bidon aan en pakken ze alles in en passeren mij op de dijk, met sneltrein vaart gaan ze naar de finish. Ik ga iets minder hard… merk dat ik leeg raak, maar pep mijzelf weer op. Nog 1 keer wandelen en dan gaan we voor de laatste 2 km… Die finish lonkt, nog 1 km een heen en weertje de ereronde.

Foto Els Kooi

En dan gebeurt er iets magisch, alle meiden gaan mee. Ze zingen Marloesje is oké olé olé, en daarna Vosje is oké olé olé ik raak overmant door emoties, maar blijf ook lachen. Samen met deze meiden zijn we het avontuur begonnen en samen maken we het af. Wauw… hoe mooi. Dit is de kracht van het team… Samen plezier maken in de sport, klaar staan voor elkaar, elkaar supporten maar alles met een glimlach op ons gezicht. En dan komt er een politieauto voorbijrijden. En ik denk we worden betrapt… maar ja we zien wel… en we draaien om nog 500 m te gaan, ik begin te versnellen en ik voel dat ik vleugels krijg van al die meiden. Ik huil en straal tegelijkertijd, en dan zie ik de finishlijn… Wauw ik ga dit doen, ik voel dat we met z’n alle een feestje aan het bouwen zijn en dan staan daar lieve sporters met de finishlijn, de politieauto met sirenes roept en here she comes, van harte met je prestatie. Hoe cool. En ik bal mijn vuist in de lucht en voel de euforie ik heb dit gedaan.

Mijn emoties vliegen alle kanten op, maar ik ben vooral trots op iedereen om mij heen;allemaal hebben we het gedaan een mooi avontuur beleefd en ik roep na paar minuten, op naar volgend jaar! Op naar de Gelreman!

 

 

Ruud de Haan

Ruim dertig jaar geleden aangestoken met het triathlonvirus. Als super-recreant races gedaan en door toedoen van Mels de Kievit aan de micro beland en die nooit meer los gelaten. Samen met maatje Wim van den Broek zo veel meer dan 1000 wedstrijden als speaker gedaan. Zo af en toe actief voor Eurosport als commentator bij triathlons.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Meer informatie over hoe uw reactiegegevens worden verwerkt.